ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΕΚΙΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΑ Ώρα 20:00

Συνέλευση ομάδας διαχείρισης του στεκιού και οργάνωσης εκδηλώσεων του χώρου.

ΤΕΤΑΡΤΗ Ώρα 20:00

Τμήμα εκμάθησης Αλβανικής γλώσσας.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Ώρα 20:00

Ο χώρος θα είναι ανοικτός για τη λειτουργία γραφείου ενημέρωσης και νομικής υποστήριξης των μεταναστών.

Οι ανακοινώσεις για μελλοντικές δραστηριότητες θα αναρτηθούν στο

www.steki-am.blogspot.com

Διεύθυνση επικοινωνίας:

Στέκι Αλβανών Μεταναστών

Σπυρίδωνος Τρικούπη 43

Τ.Κ. 106 81 Εξάρχεια

e-mail: steki-am@lycos.com

PROGRAMI JAVOR I FUNKSIONIMIT TE STREHEZËS

E HËNË Ora 20:00

Mbledhja e grupit administrues së strehëzës dhe i organizimit të evenimenteve.

E MËRKURË Ora 20:00

Klasa e mësimeve të gjuhës shqipe.

E PREMTE Ora 20:00

Ambientet do të jenë të hapura për informimin dhe mbështetjen ligjore të emigrantëve.

Për çdo aktivitet të ri do të informoheni tek faqja jonë në internet:

www.steki-am.blogspot.com

Adresa e Komunikimit:

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë

Σπυρίδωνος Τρικούπη 43

Τ.Κ. 106 81 Εξάρχεια

e-mail: steki-am@lycos.com

ΚΑΛΕΣΜΑ

Το Στέκι Αλβανών Μεταναστών - Σπύρου Τρικούπη 43 Εξάρχεια – σας καλεί την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου, ώρα 19:00, σε μια βραδιά γνωριμίας και ενίσχυσης. Το Στέκι θα είναι ανοικτό από την επόμενη εβδομάδα για να συνεχίζει όπως κάθε χρόνο τις δραστηριότητες του (ανοικτές συζητήσεις, μαθήματα αλβανικών, νομική υποστήριξη μεταναστών, προβολές, συζητήσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις). Από φέτος στο χώρο μας θα στεγάζονται κι άλλες ομάδες μεταναστών.

Ομάδα Διαχείρισης Στεκιού

Για ένα χώρο και τρόπο δικό μας

Για ένα χώρο και τρόπο δικό μας

Το Στέκι Αλβανών Μεταναστών στη Σπύρου Τρικούπη 43 συνεχίζει και φέτος, για πέμπτη συνεχή χρονιά, να είναι ανοικτό. Παρά τα όποια προβλήματα αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζουμε μια προσπάθεια που είναι μοναδική, παρά τις όποιες αδυναμίες, στον ελλαδικό χώρο. Οι λόγοι που μας κάνουν να συνεχίσουμε αφοράνε κυρίως την ύπαρξή μας με αξιοπρέπεια μέσα σε ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον καταρχήν εχθρικό για μας και η ανεξαρτησία του λόγου και της πράξης μας στους χώρους που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους απέναντί μας.

Ποια η σημασία του χώρου? Διότι όπως είπαμε προηγουμένως η προσπάθεια αυτή είναι μοναδική στην ιστορία της μετανάστευσης στον ελλαδικό χώρο. Αυτός ο χώρος είναι το μόνο στέκι μεταναστών που δημιουργήθηκε και συνεχίζει να λειτουργεί σαν ένας ανοικτός κοινωνικός χώρος αποκλειστικά με την ενίσχυση των μεταναστών μελών του και των ανθρώπων που μεμονωμένα έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους σε αυτό.

Όσοι δημιουργήσαμε το στέκι αυτό και συνεχίζουμε να το κρατάμε είμαστε άτομα που μεγαλώσαμε εδώ. Η μνήμη και η εμπειρία μας στη χώρα καταγωγής είναι πολύ μικρή. Η πολιτικοποίηση μας έγινε σχεδόν αποκλειστικά στον ελλαδικό χώρο. Παρόλα αυτά ποτέ δεν ταιριάξαμε ή νιώσαμε άνετα στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς και πέρα. Αυτό περιλαμβάνει και τις αντιρατσιστικές οργανώσεις. Ο λόγος: η μη κατανόηση της ριζικής διαφοράς ανάμεσα στα προβλήματα και τις επιλογές ενός θιασώτη του διεθνισμού από τη μια και ενός κατ‘ανάγκην συμβόλου της κατάργησης των συνόρων, υπό ιδιαίτερα αντίξοες, πνευματικά και σωματικά, συνθήκες, από την άλλη.

Αυτή η μη κατανόηση ή η αναπόφευκτη αδυναμία συνεννόησης σε λογικές και χώρους που σε αντιμετωπίζουν είτε σαν ένα εξιδανικευμένο είτε σαν ένα ανήμπορο και ανίκανο αντικείμενο δημιούργησαν τη ανάγκη για ένα τέτοιο χώρο. Θα ήταν ο χώρος την δικής μας πολιτικής δράσης έξω από τις φόρμες της ελληνικής παράδοσης και μέσα στα πλαίσια της σύγχυσης και του άναρχου του οποιοδήποτε καινούργιου. Θα ήταν ο χώρος όπου θα εξαρθρωνόταν ένας δικός μας λόγος έξω από την ξένη σε εμάς ντόπια ορολογία και μέσα από τα “σπαστά” μας ελληνικά. Αυτό όσο αφορά τον τρόπο.

Διαφορετικής φύσης και έντασης ήταν η διαφωνία μας με τους μεταναστευτικούς συλλόγους οι οποίοι στην πλειοψηφία τους λειτουργούν υπό την ιδεολογική, οικονομική και κυριολεκτική στέγη ελληνικών αντιρατσιστικών οργανώσεων. Δεν θα είχαμε λόγω ύπαρξης αν πιστεύαμε ότι η έλλειψη οργάνωσης στους μετανάστες και η αναποτελεσματική τους δράση για το ρατσισμό και την ξενοφοβία των Ελλήνων. Οι διαφωνίες μας θεωρούμε ότι είναι πιο ασήμαντες από αυτά που μας ενώνουν και δεν μπορούν να εμποδίζουν την κοινή μας δράση στους επιμέρους στόχους και αγώνες. Αυτό θα επιδιώξουμε να το υλοποιήσουμε πρώτα απόλα στο δικό μας χώρο με την έλευση και συμμετοχή και άλλων μεταναστευτικών ομάδων.

Για όλους τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω και τους οποίους θα υποστηρίξουμε πρακτικά και λεκτικά στο μέλλον συνεχίζουμε και κρατάμε ανοικτό το στέκι. Στους χώρους του θα συνεχιστούν οι δραστηριότητες των προηγούμενων χρόνων που περιλαμβάνουν πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Έτσι το στέκι θα είναι ανοικτό σχεδόν όλες τις μέρες τις εβδομάδας για την φιλοξενία αυτών των δραστηριοτήτων και την οικονομική του ενίσχυση με τη λειτουργία του μπαρ.

Ομάδα Διαχείρισης του Στεκιού

Foto nga protesta ne Ilion

Gjyqi i vrasesit te Edison Jahajt - Η δίκη του δολοφόνου του Εντισόν Γιάχαι

Gjyqi i vrasesit te Edison Jahajt

Natën e parë të vitit 2006, kur ndërrimi i viteve festohej në të gjithë Greqinë, në Rethimno masakrohej një tjetër emigrant, nga dora e një tjetër racisti grek, i cili ishte ofenduar nga sjellja “provokuese” e një emigranti që kishte guxuar të qarkullonte me bluzë me flamurin shqiptar. Emigranti 17-vjeçar është një tjetër viktimë e racizmit të vendasve ndaj nesh, pasi të vetmen gjë që ai bëri, i vetmi “krim”që kreu, ishte mbartja e tabelës emigranti shqiptar.
Dora e qytetarit grek të ofenduar, ishte armatosur për vite me radhë nga klima ksenofobike që ekziston në realitetin grek, nga mos reagimi ynë ndaj akteve të tilla në të kaluarën, nga operacionet famëkeqe “fshesa” të ndërmarra nga policia greke. Ishte armatosur nga fakti që emigrantët shihen vetëm si mjete përfitimi dhe si njerëz të kategorisë së tretë nga pjesa me e madhe e shoqërisë greke, nga politika raciste e shtetit grek e shfaqur nëpërmjet ligjeve absurde të emigracionit. Dora e tij ishte armatosur nga politika e papërgjegjshme dhe racist-nxitëse e mas-mediave, nga mos dënimi i autorëve nga gjykatat, veçanërisht kur ata bëjnë pjesë në radhët e policisë greke.
Kur gjithë kjo klimë e mbjellë, arriti kulmin dhe racizmi shpërtheu në një agresivitet të paparë në pogromin e 4 Shtatorit të 2004, shumë qarqe politike dhe mediat nxituan ta kamuflonin atë duke ia hedhur fajin «provokimeve» të emigrantëve shqiptarë. Perceptime të tilla nga njëra anë pengojnë integrimin tonë normal në shoqërinë greke e mbjellin një klimë dyshimi kundrejt emigrantëve dhe nga ana tjetër i japin gjithashtu një hov sulmeve të shpeshta raciste kundrejt nesh.
Më 13 shkurt 2007 zhvillohet në Kretë seanca gjyqësore e vrasësit të Edisonit,
por siç e dimë pushteti gjyqësor me vendimet e tij, jo vetëm që nuk ka mbajtur një qëndrim objektiv ndaj emigrantëve, por në të shumtën e rasteve vendimet e këtij institucioni kanë qenë raciste. Sensibilizimi dhe organizimi i vetë ne emigrantëve duke pasur solidaritetin e asaj pjese të shoqërisë greke e cila na mbështet, janë mënyrat e vetme për të fituar dhe mbrojtur të drejtat tona e për tu bërë ballë këtyre sulmeve raciste


Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΤΟΥ ΈΝΤΙΣΟΝ ΓΙΑΧΑΪ

Την πρώτη νύχτα του 2006 όταν γιόρταζαν σε όλη την Ελλάδα την αλλαγή του χρόνου, στο Ρέθυμνο σφαζόταν ένας άλλος μετανάστης, από το χέρι ενός άλλου Έλληνα ρατσιστή, ο οποίος είχε προσβληθεί από την «προκλητική» συμπεριφορά ενός μετανάστη που είχε «τολμήσει» να κυκλοφορεί με μπλούζα με την αλβανική σημαία.
Ο 17 χρόνος μετανάστης είναι άλλο ένα θύμα του ρατσισμού των Ελλήνων απέναντι μας, καθότι το μόνο που έκανε, το μονό έγκλημα που διεπραξε ήταν να κουβαλάει την ταμπέλα του αλβανού μετανάστη.
Το χέρι του «προσβεβλημένου» έλληνα πολίτη είχε οπλιστεί για πολλά χρόνια από το ξενοφοβικό κλίμα που διαπερνάει την ελληνική πραγματικότητα ,από την απραξία μας σε τέτοια περιστατικά στο παρελθόν, από τις επιχειρίσεις «σκούπα» της ελληνικής αστυνομίας .Ήταν οπλισμένο από το γεγονός ότι οι μετανάστες αντιμετωπίζονται ως πολίτες τρίτης κατηγορίας και ως εργαλεία εκμετάλλευσης και μόνο, από το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, από την ρατσιστική πολιτική του ελληνικού κράτους εκφραζόμενη απο τους μεταναστευτικούς νόμους. Το χέρι είχε οπλιστεί, από την ανεύθυνη και τροφοδοτούμενη ρατσιστικά, πρακτική των ΜΜΕ και από την αδικαιολόγητη και δυσανάλογη επιείκια των δικαστηρίων απενάντι σε δράστες με ρατσιστικά κίνητρα, ιδίως όταν αυτοί υπηρετούν στην ελληνική αστυνομία.
Όταν όλο αυτό το κλίμα έφτασε στο αποκορύφωμά του και ο ρατσισμός εξερράγη σε μια επιθετικότητα άνευ προηγουμένου στο Πογκρόμ της 4 Σεπτεμβρίου του 2004, πολλές πολιτικές ομάδες και τα ΜΜΕ έσπευσαν να το καμουφλάρουν ενοχοποιώντας την «προκλητική» συμπεριφορά των αλβανών μεταναστών. Τέτοιου είδους αντιλήψεις όχι μόνο εμποδίζουν την ομαλή ένταξή μας στην ελληνική κοινωνία και σπέρνουν καχυποψία απέναντι στους μετανάστες, αλλά επίσης πυροδοτούν τις συχνές ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον μας.
Στις 13 Φεβρουαρίου του 2007 στην Κρήτη θα διεξαχθεί η δίκη του δολοφόνου που σκότωσε τον Έντισον Γιάχαϊ, αλλά όπως ξέρουμε η δικαστική εξουσία με τις αποφάσεις της, όχι μόνο δεν έχει κρατήσει αντικειμενική στάση απέναντι στους μετανάστες, αλλά τις περισσότερες φορές οι αποφάσεις αυτού του θεσμού ήταν ρατσιστικές. Η ευαισθητοποίηση και η αυτοοργάνωσή μας ως μεταναστών έχοντας την αλληλεγγύη αυτού του μέρους της ελληνικής κοινωνίας που μας συμπαραστέκεται, είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τις όποιες ρατσιστικές επιθέσεις και να διεκδικήσουμε μια ισότιμη συνύπαρξη στην Ελλάδα.

Αθήνα , Φεβρουάριος 2007