Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας

Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας...

Μετά από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αναβρασμού, ένα ξεχείλισμα οργής που δεν λέει να σταματήσει. Μπροστάρηδες σε αυτό τον ξεσηκωμό είναι οι μαθητές, οι οποίοι με αστείρευτο πάθος και με ένα πηγαίο αυθορμητισμό έχουν ανατρέψει όλα τα δεδομένα. Δεν μπορείς να σταματήσεις κάτι που δεν ελέγχεις, κάτι που οργανώνεται αυθόρμητα και με όρους που δεν κατανοείς. Αυτή είναι η ομορφιά αυτού του ξεσηκωμού. Οι μαθητές κάνουν ιστορία και αφήνουν τους άλλους να τη εντάξουν ιδεολογικά και να τη γράψουν. Οι δρόμοι, η πρωτοβουλία, το πάθος είναι δικό τους.

Μέσα στα πλαίσια της γενικότερης κινητοποίησης, με ατμομηχανή τα μαθητικά συλλαλητήρια, υπάρχει και μια μαζική συμμετοχή της δεύτερης γενιάς των μεταναστών και αρκετών προσφύγων. Οι πρόσφυγες κατεβαίνουν μεμονωμένα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, με έναν αυθορμητισμό και με μια ορμή που χαρακτηρίζει τις κινητοποιήσεις τους. Αυτοί τη στιγμή είναι το πιο μαχητικό κομμάτι των ξένων στη Ελλάδα. Έτσι και αλλιώς είναι πολύ λίγα αυτά που έχουν να χάσουν.

Τα παιδιά των μεταναστών κινητοποιούνται μαζικά και δυναμικά κυρίως μέσα στα πλαίσια των σχολικών και φοιτητικών δράσεων ή μέσα από τις οργανώσεις της αριστεράς και άκρας αριστεράς. Είναι και το πιο ενταγμένο κομμάτι των μεταναστών, το πιο θαρραλέο. Δεν είναι σαν τους γονείς τους που ήρθαν με σκυμμένο το κεφάλι σαν να ζητιανεύανε ένα κομμάτι ψωμί. Είναι μέρος της ελληνικής κοινωνίας, καθώς δεν γνώρισαν άλλη. Δεν ζητιανεύουν κάτι, διεκδικούν δυναμικά να είναι ισότιμοι με τους έλληνες συμμαθητές τους. Ισότιμοι στα δικαιώματα, στο δρόμο, στα όνειρα.

Για μας τους οργανωμένους μετανάστες είναι ένας δεύτερος γαλλικός Νοέμβρης του 2005. Δεν είχαμε ποτέ αυταπάτες ότι όταν η οργή του κόσμου ξεχείλιζε θα μπορούσαμε να την κατευθύνουμε. Παρά τους αγώνες που έχουμε δώσει όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν μπορέσαμε να πετύχουμε τέτοιες μαζικές αντιδράσεις. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν οι δρόμοι. Η κραυγή που ακούγεται είναι για τα 18 χρόνια βίας, καταπίεσης, εκμετάλλευσης, εξευτελισμού. Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας.

Αυτές οι μέρες είναι για τους εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες δολοφονημένους στα σύνορα, στα τμήματα, στους χώρους εργασίας. Είναι για τους δολοφονημένους από μπάτσους ή αγανακτισμένους πολίτες. Είναι για τους δολοφονημένους επειδή πέρασαν τα σύνορα, επειδή δούλευαν σαν τα σκυλιά, επειδή δεν σκύψανε το κεφάλι, για το τίποτα. Είναι για τον Γκραμόζ Παλούσι, τον Λουάν Μπερντελίμα, τον Εντισόν Γιάχαϊ, τον Τόνυ Ονόυχα, τον Αμπντουρακίμ Ιντρίζ, τον Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ και τόσους άλλους που δεν ξεχάσαμε.

Αυτές οι μέρες είναι για την καθημερινή αστυνομική βία που έχει μείνει αναπάντητη, ατιμώρητη. Είναι για τον εξευτελισμό στα σύνορα, στα κέντρα αλλοδαπών που συνεχίζεται ακόμα. Είναι για τις κατάφωρες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, τους μετανάστες και πρόσφυγες που είναι άδικα στις φυλακές, τη δικαιοσύνη που μας στερήθηκε. Ακόμα και τώρα, στις μέρες και νύχτες του ξεσηκωμού, οι μετανάστες πληρώνουν βαρύ τίμημα με επιθέσεις ακροδεξιών και μπάτσων, με απελάσεις και ποινές φυλάκισης που τα δικαστήρια μοιράζουν με χριστιανική αγάπη σε εμάς τους άπιστους.

Αυτές οι μέρες είναι για την εκμετάλλευση που συνεχίζεται αμείωτη για 18 χρόνια. Είναι για τους αγώνες που δεν ξεχάστηκαν στους κάμπους στο Βόλο, τα ολυμπιακά έργα, την Αμαλιάδα. Είναι για τον ιδρώτα και το αίμα των γονιών μας, για τη μαύρη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια. Είναι για τα παράβολα, τα πρόστιμα, τα ένσημα που πληρώνουμε και δεν θα μας αναγνωριστούν ποτέ. Είναι για τα χαρτιά που θα κυνηγάμε μια ζωή σαν να είναι λαχείο.

Αυτές οι μέρες είναι για το τίμημα που πληρώνουμε απλά για να υπάρχουμε, να αναπνέουμε. Είναι για όσες φορές σφίξαμε τα δόντια, για τις προσβολές που ανεχτήκαμε, τις ήττες που χρεωθήκαμε. Είναι για όσες φορές δεν αντιδράσαμε ενώ είχαμε όλους τους λόγους του κόσμου. Είναι για όσες φορές αντιδράσαμε και ήμασταν μόνοι γιατί ο θάνατος και η οργή μας δεν χωράγανε σε σχήματα, δεν έφερναν ψήφους, δεν πουλούσαν στα δελτία των 8.

Αυτές οι μέρες είναι όλων των περιθωριακών, των αποκλεισμένων, των ανθρώπων με τα δύσκολα ονόματα και τις άγνωστες ιστορίες. Είναι για όσους πεθαίνουν καθημερινά στο Αιγαίο και στον Έβρο, για όσους δολοφονούνται στα σύνορα ή στην Πέτρου Ράλλη, είναι των τσιγγάνων στο Ζεφύρι, των ναρκομανών στα Εξάρχεια. Αυτές οι μέρες είναι των παιδιών της Μεσολογγίου, των ανένταχτων, των ανεξέλεγκτων μαθητών. Χάρης στον Αλέξη αυτές οι μέρες είναι όλων μας.

18 χρόνια βουβής οργής είναι πολλά.

Όλοι στους δρόμους, για την αλληλεγγύη & την αξιοπρέπεια!

Δεν ξεχάσαμε, δεν ξεχνάμε, αυτές οι μέρες είναι και δικές σας

Για τον Λουάν, τον Τόνυ, τον Μοχάμεντ, τον Αλέξη....


Στέκι Αλβανών Μεταναστών


30 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

to keimeno sas se agglika
http://www.occupiedlondon.org/blog/2008/12/15/these-days-are-ours-too/

kai sta ollandika
http://bloedverwant.blogspot.com/2008/12/griekenland-10statement-van-de-albaanse.html

sintrofika,

aspro provato είπε...

Συγχαρητήρια για το πολύ αληθινό κείμενο. Είμαστε μαζί σας και είσαστε μαζί μας. Αν δεν σας πειράζει θα ανεβάσω το κείμενο στο www.asproprovato.blogspot.com, πιστεύω ότι πρέπει να το διαβάσει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται.

Καλή συνέχεια, aspro provato

Ανώνυμος είπε...

File den nomizo na yparxei kapoio provlima apo ti stigmi poy dimosieutike, etsi kai alloios den yparxei kapoio copyright.
eyxaristoyme gia ta kala logia

Ανώνυμος είπε...

in french

(Le texte suivant a été distribué aujourd’hui aux étudiants encerclant le siège de la police, par des gens de l’Association des Immigrés Albanais. Je souhaitais le traduire et le présenter ici parce qu’il montre quelque chose de très important : que des liens de solidarité se forment et se renforcent à travers différents secteurs de la société grecque - une chose merveilleuse!)

Ces jours sont les nôtres, aussi.

Après l’assassinat d’Alexis Grigoropoulos, nous avons connu un état d’agitation sans précédent, une explosion de colère qui semble infinie. Il semble que ce soient les étudiants qui ont été à l’origine de ce soulèvement, qui avec une passion inépuisable et une chaleureuse spontanéité ont renversé la situation dans son ensemble. Vous ne pouvez pas arrêter quelque chose que vous ne contrôlez pas, quelque chose qui s’organise spontanément et dans des conditions que vous ne comprenez pas. C’est la beauté du soulèvement. Les élèves du secondaire font l’histoire et laissent à d’autres le soin de l’écrire et de la classer idéologiquement. Les rues, les objectifs, la passion leur appartiennent.

Dans le cadre de cette mobilisation élargie, derrière les manifestations étudiantes à l’avant-garde, il y a une participation massive de la deuxième génération d’immigrés et également de nombreux réfugiés. Les réfugiés viennent à la rue en petit nombre, avec peu d’organisation, mais de la spontanéité et de l’impétuosité. À l’heure actuelle, ils sont les plus actifs parmi les étrangers vivant en Grèce. Quoi qu’il en soit, ils ont très peu à perdre.

Les enfants d’immigrés se mobilisent en masse et dynamiquement, principalement au travers des actions de l’école secondaire et de l’université ainsi que via les organismes de gauche et d’extrême gauche. Ils sont la partie la mieux intégrée de la communauté immigrée, sa partie la plus courageuse. Ils sont différents de leurs parents, qui sont arrivés ici la tête basse, comme s’ils mendiaient un morceau de pain. Ils font partie de la société grecque, puisqu’ils n’ont jamais vécu ailleurs. Ils ne mendient rien, ils demandent l’égalité avec leurs camarades grecs. Égaux en droits, dans la rue, dans leurs rêves.

Pour nous, les immigrés organisés politiquement, il s’agit d’un second Novembre 2005 Français. Nous n’avons jamais eu l’illusion que lorsque les peuples se soulèveraient de rage, nous serions en mesure de les diriger d’aucune manière. Malgré les luttes que nous avons menées toutes ces années, nous n’avons jamais réussi à atteindre un tel niveau de réponse que celui d’aujourd’hui. Maintenant il est temps à la rue de parler: Le cri assourdissant que nous entendons est pour les 18 ans de violence, de répression, d’exploitation et d’humiliation. Ces jours sont les nôtres, aussi.

Ces journées sont pour les centaines d’immigrés et de réfugiés qui ont été assassinés aux frontières, dans les commissariats de police et sur les lieux de travail. Ils sont pour tous ceux qui ont été assassinés par les flics et les milices. Ils sont pour tous ceux qui ont été assassinés pour avoir osé franchir la frontière et travailler jusqu’à la mort, pour n’avoir pas baissé la tête, ou pour rien. Ils sont pour GRAMOZ PALOUSI, LOUAN MPERNTELIMA, ENTISON GIAXAI, TONI ONOUXA, AMNPTOURAKIM INTRIZ, MONTASER MOXAMENT ASTRAF et tant d’autres que nous n’avons pas oubliés.

Ces jours sont pour la violence policière quotidienne qui reste impunie et sans réponse. Ils sont pour les humiliations à la frontière et aux centres de détention d’immigrés, humiliations qui continuent à ce jour. Ils sont pour l’injustice criante des tribunaux grecs, pour les immigrés et les réfugiés injustement en prison, pour la justice nous est refusée. Même aujourd’hui, dans ces jours et ces nuits de révolte, les immigrés paient un lourd tribu aux attaques de l’extrême-droite et des flics, avec des peines d’emprisonnement et d’expulsion que les tribunaux distribuent avec un amour chrétien aux infidèles que nous sommes.

Ces jours sont pour l’exploitation continue et sans relâche depuis 18 ans maintenant. Ils sont pour les luttes qui n’ont pas été oubliées: dans les faubourgs de Volos, les travaux olympiques, la ville d’Amaliada. Ils sont pour la peine et le sang de nos parents, pour le travail non déclaré, pour les horaires de travail interminables. Ils sont pour les transferts financiers et les frais d’envoi, les contributions que nous versons à la communauté et qui ne sont jamais reconnues. Ils sont pour les papiers d’identité que nous chercherons pendant le reste de notre vie, tel un billet de loterie gagnant.

Ces jours sont pour le prix que nous devons payer pour simplement exister et respirer. Ils sont pour tous les moments où nous avons serré les dents face aux insultes, face aux reniements quotidiens. Ils sont pour tous les moments où nous n’avons pas réagi quand bien même nous avions les meilleurs raisons au monde de le faire. Ils sont pour toutes les fois où nous avons réagi et où nous nous sommes retrouvés seuls parce que nos morts et notre rage ne correspondaient pas aux formes existantes admises, n’apportaient pas de votes, n’étaient pas vendeurs au prime time de l’actualité.

Ces jours-ci appartiennent à tous les marginaux, aux exclus, aux personnes affligées de noms difficilement prononçables et d’histoires incompréhensibles. Ils appartiennent à tous ceux qui meurent chaque jour dans la mer Egée et le fleuve Evros, à tous ceux assassinés à la frontière ou dans une rue du coeur d’Athènes. Ils appartiennent à la communauté rom de Zefyri, aux toxicomanes d’Eksarhia. Ces jours-ci appartiennent aux enfants de la rue Mesollogiou , aux non intégrés, aux étudiants incontrôlable. Grâce à Alexis, ces jours-ci nous appartiennent à tous.

18 ans de rage silencieuse, c’est trop.

A nos rues, pour la solidarité et la dignité!

Nous n’avons pas oublié, nous n’oublierons pas - Ces jours-ci sont les vôtres aussi

Luan, Tony, Mohamed, Alexis …

Ανώνυμος είπε...

Traduzione italiana

Il testo che segue è stato distribuito durante il picchetto degli studenti fuori del Quartier Generale delle forze di polizia da parte dell’associazione degli immigrati albanesi di Atene. Ho voluto tradurla e caricarla qui perché mostra qualcosa di veramente importante: che i legami di solidarietà sono tessuti e rafforzati attraverso diverse parti della società greca –una cosa meravigliosa!)

Questi giorni sono nostri allo stesso modo

In seguito all’assassinio di Alexis Grigoropoulos abbiamo vissuto una situazione di tumulto senza precedenti, uno scorrere di rabbia che non sembra aver fine. Sembra che questa sommossa sia condotta da studenti – che con passione inesauribile e forte spontaneità hanno rovesciato l’intera situazione. Non si può fermare qualcosa che non si può controllare, qualcosa che è spontaneamente organizzata e che nei suoi termini non si può comprendere. Questa è l’inclinazione dell’insurrezione. Gli studenti delle scuole superiori realizzano la storia e lasciano che siano altri a scriverla e classificarla ideologicamente. Ad essi appartengono le strade, il motivo, la passione.

Struttura di questa ampia mobilitazione, di cui le dimostrazioni studentesche costituiscono una macchina a vapore, è anche la partecipazione della seconda generazione di migranti e rifugiati. I rifugiati giungono per le strade in piccoli numeri, limitata organizzazione, con la spontaneità e l’impeto che possono rivelarne la mobilitazione. Proprio adesso, essi costituiscono la sezione più militante di stranieri che vivono in Grecia. Allo stesso modo, essi hanno ben poco da perdere.

Figli di emigranti si mobilizzano in massa e dinamicamente, inizialmente attraverso azioni alle scuole superiori e all’università come anche in organizzazioni di sinistra o estrema sinistra. Parte più integrata della comunità di emigranti, essi sono i più coraggiosi. Dissimili dai loro genitori, arrivati a testa china, come se elemosinassero per un pezzo di pane. Parte della società greca, dal momento in cui non ne hanno vissuta nessun’altra.
Non mendicano nulla, chiedono di essere uguali come i loro compagni greci. Uguali nei diritti, per le strade, nel sognare.

Per noi, migranti organizzati politicamente, questo è un secondo Novembre francese 2005. Privi di alcuna illusione, di poter dirigere in qualsiasi modo lo scorrere della rabbia del popolo. Nonostante le lotte condotte in questi anni non siamo mai riusciti a raggiungere una tale risposta di massa. Ora è tempo che le strade parlino: l’urlo assordante è quello dei 18 anni di violenza, repressione, sfruttamento e umiliazione. Questi giorni sono anche nostri.

Questi giorni sono per le centinaia di emigranti e rifugiati uccisi lungo i confini, alle stazioni di polizia, nei luoghi di lavoro. Essi sono per quelli uccisi dai poliziotti o dai “cittadini responsabili”. Essi sono per quelli uccisi per aver osato attraversare i confini, aver lavorato fino alla morte, per non aver chinato la testa, o per nulla. Essi sono per Gramos Palusi, Luan Bertelina, Edison Yahai, Tony Onuoha, Abdurahim Edriz, Modaser Mohamed Ashtraf e così molti altri che abbiamo dimenticato.

Questi giorni sono per la quotidiana violenza della polizia che rimane impunita e priva di risposta. Essi sono per le umiliazioni lungo i confini e nei centri di detenzione per gli immigrati, che continuano a scorrere. Essi sono per la straziante ingiustizia delle corti greche, emigranti e rifugiati ingiustamente imprigionati, la giustizia a noi negata. Ed anche ora, in questi giorni di sommossa, i migranti pagano un pesante tributo – agli attacchi dell’estrema destra e della polizia, con sentenze di arresti e deportazioni che le corti distribuiscono con cristiano amore a noi infedeli.

Questi giorni sono per i 18 anni di sfruttamento continuo. Essi sono per le non dimenticate lotte: nelle periferie di Volos, i lavori per i giochi olimpici, la città di Amaliada. Essi sono per le lotte e il sangue dei nostri familiari, per il lavoro nero, per i turni interminabili. Essi sono per i versamenti bancari e per i contributi pagati e mai riconosciuti. E’ per i documenti che cacceremo per il resto della nostra vita come fossero biglietti della lotteria.

Questi giorni sono il prezzo che dobbiamo pagare per esistere, per respirare. Essi sono per tutto il tempo in cui abbiamo serrato i denti, per gli insulti ricevuti. Essi sono per tutte le volte che non abbiamo reagito, anche quando avremmo avuto tutte le ragioni del mondo per farlo. Essi sono per tutte le volte in cui abbiamo reagito e nelle quali eravamo soli perché le nostre morti, la nostra rabbia non rientrava in forme riconosciute, non portava voti, non vendeva sulle ultime notizie del giorno.

Questi giorni appartengono a tutti i banditi, gli esclusi, il popolo dai nomi difficili o delle storie sconosciute. Essi appartengono a tutti quelli che ogni giorno nel Mar Egeo e sul fiume Evros, a tutti quelli uccisi lungo i confini o in una strada del centro di Atene; appartengono ai Rom di Sefyri, ai tossico-dipendenti di Eksarhia. Essi appartengono ai bambini di Via Mesollogiou, ai non integrati, agli studenti incontrollabili. Grazie Alexis, questi giorni appartengono a tutti noi.

18 anni di rabbia silenziosa sono troppi

Nelle strade, per solidarietà e dignità!
Non abbiamo dimenticato, non dimenticheremo –questi giorni sono anche tuoi

Luan, Tony, Mohamed, Alexis…

Associazione degli immigrati Albanesi

Ανώνυμος είπε...

Turkish Translation

BU GÜNLER BİZİM DE GÜNLERİMİZ

Alexis Grigoropoulos’un kurban edildiği suikastın ardından eşi görülmedik bir kargaşada, sonu görünmeyen bir öfke patlamasında yaşamaya başladık. Görünen o ki, bu ayaklanmanın öncüleri bitimsiz bir tutku ve kalpten bir içtenlikle tüm verili durumu tersine çeviren öğrenciler. Kontrol edemediğiniz bir şeyi durduramazsınız, kendiliğinden ve kavrayamadığınız biçimde örgütlenen bir şeyi. Ayaklanmanın güzelliği budur. Tarih yapmak, lise öğrencilerinin yaptığı şey, onu yazıya döküp ideolojik olarak sınıflandırma işi varsın başkalarına kalsın. Sokaklar, inisiyatif, tutku onların.

Motoru öğrenci gösterileri olan bu daha geniş hareketliliğin çerçevesine, ikinci nesil göçmenler ve mültecilerin kitlesel katılımı da dahildir. Göçmenler sokaklara küçük ölçekli, sınırlı örgütlenmelerle çıkıyor, hareketlenmelerini karakterize eden kendiliğindenlik ve hızla. Şu anda, Yunanistanda yaşayan yabancılar arasında en militan grupturlar. Her durumda, kaybedecek çok az şeyleri var.

Göçmenlerin çocukları, en başta lise ve üniversite eylemlilikleri ile sol ve radikal sol örgütlenmeler üzerinden, kitlesel olarak ve dinamik biçimde hareketleniyor. Onlar göçmen cemaatinin en bütünleşmiş parçası, en cesurları. Bu ülkeye bir dilim ekmek dileniyormuşçasına boynu bükük varan anne-babaları gibi değiller. Onlar Yunan toplumunun bir parçası, başka bir yerde yaşamadılar. Bir şey için dilendikleri yok, Yunan sınıf arkadaşlarıyla eşit olmayı talep ediyorlar. Haklarda eşitlik, sokaklarda eşitlik, rüyalarda eşitlik.

Bizim için, politik olarak örgütlü göçmenler için, bu ikinci bir Fransa 2005 Kasımı’dır. Hiçbir zaman halkların öfkesi kabardığında onu yönlendirebileceğimiz gibi bir yanılsamaya kapılmadık. Yıllardan beri sürdürdüğümüz mücadeleye rağmen, böyle bir kitlesel tepkiyi hiçbir zaman sağlayamamıştık. Şimdi sokağın konuşma zamanıdır: duyduğunuz, kulakları sağır eden çığlık 18 yıllık şiddet, baskı, sömürü ve hor görmeye karşılıktır. Bunlar bizim de günlerimiz.

Bunlar sınırlarda, karakollarda, işyerlerinde katledilen yüzlerce göçmen ve mültecinin günleridir. Bunlar, polisler ve “hassas vatandaşlar” tarafından katledilenlerin günleridir. Bunlar, sınırı geçmeye cüret ettikleri için, ölüm koşullarında çalıştıkları için, başlarını eğmedikleri için, ya da hiç sebepsiz katledilenlerin günleridir. Bunlar, Gramos Palusi’nin, Luan Bertelina’nın, Edison Yahai’nin, Tony Onuoha’nın , Abdurahim Edriz’in, Modaser Mohamed Ashtraf’in ve unutmadığımız diğerlerinin günleridir.

Bu günler cezasız ve cevapsız kalan gündelik polis şiddetine cevaptır. Bu günler, sınırlarda, göçmen kamplarında çektiklerimize, şimdi ve hala, çektiklerimize cevaptır. Bu günler Yunan mahkemelerinın bas bas bağıran adaletsizliğinin karşılığıdır. Haksızca hapse atılan göçmen ve mültecilerin, bizlerin mahrum bırakıldığımız adalet içindir. Şu anda bile, ayaklanma günleri ve gecelerinde dahi, aşırı-sağın ve polisin saldırılarının yanı sıra, mahkemelerin biz kafirlerin eline Hıristiyanca sevgiyle tutuşturduğu sınırdışı etme ve hapis kararlarıyla göçmenler ağır bir bedel ödüyor.

Bu günler, 18 yıldır dinmeksizin devam eden sömürüye cevaptır. Volos’un kenarlarında, olimpiyat inşaatlarında, Amliaada kenti’ndeki unutulmayan mücadeleler için, anne-babalarımızın gördükleri zulme, onların kanına, enformel emek ve sonsuz vardiyalara karşılıktır. Teminatlara, yapışkan damga pullarına, ödediğimiz ve hiçbir zaman karşılığını görmediğimiz sosyal devlet katkı paylarına karşılıktır. Hayatımızın geri kalanında piyango bileti gibi peşinden koşturacağımız kağıtlara karşılıktır.

Bu günler, sadece varolmak, nefes almak için ödediğimiz bedellere karşılıktır. Bu günler, uğradığımız hakaretler, haksızlıklar karşısında dişimizi sıktığımız zamanlar içindir. Bu günler, tepki göstermek için dünyadaki tüm nedenlere sahip olsak dahi tepki veremediğimiz zamanlar içindir. Bu günler, tepki verdiğimiz, ama ölümlerimiz ve öfkemiz hazır biçilmiş kalıplara uymadığı, oy getirmediği, prime-time’da satmadığından yalnız kaldığımız günler içindir.

Bu günler tüm marjinalleştirilmişlerin, dışlanmışların, adlarının telaffuzu zor –ve hikayeleri bilinmeyenlerin günleridir. Her gün Ege’de, Meriç’te ölenlerin, her gün sınırda veya Atina’nın merkezi bir caddesinde katledilenlerin günleridir; Zefyri’deki Romanların, Eksarhia’daki uyuşturucu bağımlılarının günleridir. Bu günler, Mesollogiou’nun sokak çocuklarının, entegre olmamışların, kontrol altına alınamayan öğrencilerin günleridir. Alex’in sayesinde, bu günler hepimizin günleridir.

18 YILLIK SESSİZ ÖFKE YETTİ.

DAYANIŞMA VE ONURUMUZ İÇİN SOKAKLARA!

UNUTMADIK, UNUTMAYACAĞIZ — BU GÜNLER SİZİN DE GÜNLERİNİZ,

LUAN, TONY, MOHAMED, ALEXIS

Arnavut Göçmenler Lokali -15.12.2008

Çev: DünyaSokaktaDeğişecek!

Ανώνυμος είπε...

Ειλικρινά, ένα δεν καταλαβαίνω. Αφού νομίζετε ότι ζείτε μέσα στην καταπίεση και την σκλαβιά, γιατί δεν φεύγετε; Ποιος σας υποχρεώνει να μένετε εδώ;

Ανώνυμος είπε...

πραγματικά εσύ τώρα θες απάντηση???
έχεις τόση άγνοια για την κατάσταση των μεταναστών???
είσαι άλλος ένας αλβανοφάγος, ένα ρατσιστόμουτρο...τίποτε άλλο,
τίποτα καινούργιο.

Ανώνυμος είπε...

Ασφαλώς θέλω απάντηση στο ερώτημα που έθεσα. Άλλο αν δεν μπορείτε να απαντήσετε.
Εφ' όσον δεν είστε ικανοποιημένοι, γιατί δεν πάτε στον αλβανικό ή όποιον άλλο παράδεισο θέλετε; Ποιος σας κρατά;

Τι πάει να πει "αλβανοφάγος", "ρατσιστής" και τρίχες κατσαρές;

Λαθρομετανάστες ήλθατε, δεν σας κάλεσε κανείς. Μήπως κάνω λάθος;

Ανώνυμος είπε...

το κείμενο στα φινλανδικά
http://takku.net/article.php/20081216103550243

για τον από πάνω: μήπως να την έκανες εσύ, με πλάγια;

elli είπε...

kai epeidh einai la8rometanastes ornio, den einai an8rwpoi me isa dikaiomata me sena? epeidh esena h mana sou htan kolofardh kai se gennhse se asfales edafos xwris na thn kunhgane na thn skotwsoun h xwris na exei na faei niw8eis anwteros se kati? niw8eis auth th xwra idiokthsia sou kai les na pane allou?pou?

ston kosmo twn afentikwn eimaste oloi metanastes

den suni8izw na apantaw se tetoia sxolia, alla mphka me toso en8ousiasmo sto blog [mou moirasthke to keimeno x8es sthn poreia] kai den perimena na sunanthsw ena tetoio sxolio edw.
anebazw ki egw to keimeno sas sto blog mas.
allhleguh, autes oi meres einai olonwn mas...
8a ta poume sous dromous

Ανώνυμος είπε...

Στα τσακίδια κωλοαλβανοί! Φυσικά ρε μαλάκω Έλλη δεν έχουν ίδια δικαιώματα με μας στην πατρίδα μας. Aυτή τη χώρα ματώσαμε με εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες να την κάνουμε ως ένα σημείο τουλάχιστον ανθρώπινη και κοινωνικά δίκαιη. Mε την ετσιθελική έλευσή τους εδώ (αλλά και με την παρότρυνση κάποιων «σοσιαλιστών» προκειμένου να μπούμε στην ONE!) κατέρρευσε όλο το κοινωνικό οικοδόμημα που είχε δημιουργηθεί. Πάει το 8ωρο, πάνε οι άδειες, πάνε οι συντάξεις, πανε όλα τα εργασιακα κεκτημένα. «Δεν γουστάρεις ρε μαλάκα», σου λέει το αφεντικό. «Στ’ αρχίδια μου. θα πάρω Aλβανό!» Έτσι απλά. Όταν βγεις στην αγορά εργασίας θα το καταλάβεις ηλίθια!

Ανώνυμος είπε...

Οι πιό πολλοί Αλβανοί είναι άνθρωποι φιλήσυχοι και νομοταγείς! ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΑΚΤΟΡΙΣΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΓΟΥΡΟΥΝΟΜΥΤΕΣ, ΕΝΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ: ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΜΗΠΩΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΠΛΕΟΝ ΤΩΝ 400 ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟ 1991 ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΓΙΑ 50 ΕΥΡΩ...ΜΗ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΑΝΩ ΤΩΝ 150.000 ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΛΗΣΤΕΨΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟ 1991..ΚΟΙΤΑΤΕ ΜΗ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΣΑΣ! ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΜΠΑΣΑΝ! ΝΤΑΗΛΙΚΙΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ! ΤΟΝ ΓΚΙΟΥΛΕΚΑ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΚΑΙ ΣΡΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ, ΒΡΩΜΟΓΟΥΡΟΥΝΑ!!!!!!!!

Νίκος είπε...

Μα έχουν τα ίδια δικαιώματα, Έλλη, μ' εμένα. Αυτό ακριβώς είπα. Είναι ελεύθεροι να φύγουν όποτε θέλουν, αν δεν τους αρέσει εδώ, όπως έφυγα κι εγώ από την Γερμανία, επειδή δεν μου άρεσε.
Το ότι εγώ πήγα στην Γερμανία νόμιμος, με χαρτιά και από την "εμπρός πόρτα", σκαρφάλωνα σε μπαλκόνια αλλά μόνο για να καθαρίσω τζάμια, αυτή ήταν η δουλειά μου, εν αντιθέσει μ' αυτούς που εισέβαλαν στην χώρα μας με το έτσι θέλω, δεν έχει καμμία σημασία.

Βρε τον καημένο τον Αλέξη! Πολύς πόνος τα έπιασε τα κακόμοιρα τα παιδιά, Θρηνώντας, αδειάζουν τα σπασμένα μαγαζιά, έτσι, για να πάει η πίκρα κάτω.

vorioipirotis είπε...

Re syntrofia aristeroi, asfalws kai oloi oi alvanoi den einai idioi alla re gamo to kerato mou tha kanate pote mia poreia gia tous Ellines boreoiipeirotes pou kathiimerina akoma kai simera ypoferoun me diokseis kratikes, apeiles apalotriosi perousion me to etsi thelo apo to idio to kratos, ktl... Exo mia aporia kai perimeno apantisi apo ena sovaro atomo pu theli na legetai aristeros.Giati synexeia fonazete gia tin kathe meionotita tou kosmou pou katapiezetai kai den exete pei oute MIA froa ena kalo logo gia tous Voreioipirotes?Aytoi den einai anthropoi?Kai to xeirotero einai pos an kapoios pei kati ton lete fasista!!!Poios einai o fasistas telika?Perimeno apantisi. An den apantisete deixnete akrivos poio eiste kai ti roo varate...

Ανώνυμος είπε...

ΚΛΑΣΤΕ ΜΑΣ Τ ΑΡΧΙΔΙΑ

elli είπε...

polu misos, paidia, polu misos. kai den einai kan misos taksiko! an to afentiko sou se apeilei oti 8a parei alvano, balta me to afentiko sou kai oxi me ton albano. sthn telikh o [opoios metanasths h meionothta] 8a prepei na doulepsei tis diplasies wres gia na bgalei to merokamato sou. 8a mou peis ti se noiazei, na paei na pnhgei..h leksh allhleguh kai aderfosunh mallon den sou lene tipota.
uposxomai na mhn to sunexisw allo, einai krima gia mia toso omorfh kai alh8inh prospa8eia na grafontai tetoia sxolia.

drini είπε...

καλη ερωτηση
ευκολη ομως απαντηση
τουλαχιστον για μενα που τα ξερω τα πραγματα απο πρωτο χερι μιας και τυχαινει να ζω στην Vrina (η να εχω ζησει εκει).
Οταν χτιζεται μια Εκκλησια στην μεση(ακριβως πανω στην πλτια)του χωριου, οταν χτιζεται ενας τεραστιος σταυρος, ετσι ωστε να ειναι ορατος απο την Κερκυρα, οταν ο δημοσιογραφοι μοιραζουν σημαιες στους ανθρωπους για να γεμισει το πλανο και αλλα τοσα οταν..
Τοτε πια δεν μιλαμε για μειωνοτητα ουτε για αυτοδιαθεση...
αυτοματα χανεται αυτη η αισθηση της αλληλεγκης
....αλλα μιλαμε για μια επεκτατικη πολιτικη. Αυτο με βρισκει αντιθετο διοτι τουλαχιστον με περναει για ηλιθιο. Αλλα ακομα πιο πολυ με βρισκει αντιθετο διοτι δεν βοηθαει σε τιποτα, δεν δεινει λυση στα προβληματ του τοπου.
Δεν με βρισκει ομως αντιθετο η εννοια της αυτοδιαθεσης,το οτι η Βορειοηπηροτες ειναι Ελληνες, το οτι η γη ανηκει σε αυτον που την χρησιμοποιει.
Η χειραγωγηση δεν κανει σε κανεναν καλο.
Φιλακια

ilias είπε...

Το κείμενο σας στα αγγλικά όπως το πήρα από την mail list Multitude.

Ανώνυμος είπε...

παλληκάρια συγχαρητήρια για το blog κ την προσπάθεια που κάνετε να ζήσετε με τόσους βλαμμένους γύρω σας (βλ. σχόλια πιο πάνω)...
δεν ξέρω αν βοηθάει σε τίποτα άλλα σκεφτείτε πως και εμείς οι ιθαγενείς αυτού του οικοπέδου με αυτούς τους μαλάκες ζούμε τόσα χρόνια...

vorioipirotis είπε...

Perneis ena memonomeno gegonos apo tin Vrina kai to genikeyeis. Kai sto kato kato i ekklisia ti eprepe na einai ypogeia?Na min fainetai?Ti sas enoxlei an oi katoikoi ti theloun.Alla vevaia an itan tzami kanena provlima...
Kai ontos polloi mporei na kanoun epektatiki politiki, o polys kosmos pou zei eki kai den mporei na didaxthei kan stin elliniki glossa logo ton meionotikon zonon, pou xanei tis periousies tou ti ftaiei sto kato kato?
Gia ayto ton kosmo thelw i aristeroi na paroun thesi kai na voithisoun alla dystyxos synexeia ypekfegoun. Sas theto ena aplo erotima.Ayte tis meres ginetai ena eranos gia gragiki yli tetradia ktl. gia ta paidia pou foitoun se sxoleia stin Voreio Ipiro. Eiste diatethimenoi na voithisete?Tha deiksete to "aristero" sas prosopo?Amfivalo....

Ανώνυμος είπε...

olo metanastes exei ayto to blog
xa xa
ma toso malakes eiste re ka8odigites toy tsipra? tsipa den exetai?

psakste allou na vreite kanena stratioti gia tis sygkentroseis.
Edo ftoxia
opos kai ta perisotera blog me anyparkta sxolia
o sygxronos gkempelismos

Ανώνυμος είπε...

Μην τους αφήσετε να σας πτοήσουν. Είμαι Ελληνίδα που γεννήθηκε στη Ελλάδα και δεν αντιμετωπίζω τα ίδια με εσάς, οπότε δεν είμαι σε θέση να σας πω εγώ για το τι περνάτε. Θα δανειστώ μόνο μια από τις παραπάνω φράσεις: «σκεφτείτε πως και εμείς οι ιθαγενείς αυτού του οικοπέδου με αυτούς τους μαλάκες ζούμε τόσα χρόνια...»

Όλα αυτά δεν τα λέω γιατί δεν καταλαβαίνω πόσο δύσκολα μπορεί να είναι για σας. Το καταλαβαίνω κι ας μην χρειάστηκε να περάσω κάτι ανάλογο. Αντιλαμβάνομαι ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα για εσάς όσο για μένα. Και καταλαβαίνω απόλυτα ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της δυσκολίας δεν είναι η γλώσσα, δεν είναι η εύρεση εργασίας, δεν είναι οι χαμηλοί μισθοί, δεν είναι καν οι ουρές για την άδεια παραμονής. Είναι ο μαλάκας που θα συναντήσεις και θα σε πει «Αλβανό» νομίζοντας ότι έτσι σε βρίζει. Είναι ο συνάδερφος στη δουλειά που θα σου πει ότι δεν μοιάζεις με Αλβανό νομίζοντας ότι αυτό είναι φιλοφρόνηση ή εκείνος που αρνείται να πει σωστά το όνομά σου. Είναι η συμφοιτήτρια που δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει όχι γιατί είσαι άσχημος, όχι γιατί δεν είσαι του στυλ της αλλά γιατί απλά και μόνο είσαι Αλβανός. Είναι εκείνος που θα σε κοιτάει με μισό μάτι, γιατί Αλβανοί κλέψανε το διπλανό σπίτι. Λες και δεν θα μπορούσε να είναι Έλληνας ο κλέφτης ή οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας ή αυτό που του έφταιγε κι έγινε κλέφτης είναι η εθνικότητά του. Όχι πώς κάτι από αυτά έχει σχέση με το ότι εσύ δεν είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις κάποιου μόνο και μόνο επειδή γεννηθήκατε εντός των ίδιων συνόρων. Και πάνω από όλα είναι όλοι αυτοί, οι απλά ηλίθιοι, τίποτα άλλο δεν τους αξίζει, που αναρωτιούνται γιατί δεν φεύγετε. Θα μπορούσα να τους απαντήσω εγώ, κι ας μην απευθύνονται σε μένα, αλλά αν δεν μπορεί κανείς να καταλάβει μόνος του ότι δεν είναι τόσο εύκολο να εγκαταλείψεις ένα μέρος όπου μένεις τη μισή σου ζωή και ίσως παραπάνω, ότι δεν χρειάζεται να έχεις γεννηθεί σε έναν τόπο για να τον νοιώθεις δικό σου, ή ότι πολύ απλά δεν υπάρχει καμία προϋπόθεση για να σου φέρονται σωστά και δίκαια, εγώ δεν μπορώ να του το εξηγήσω. Είναι χαμένη υπόθεση να προσπαθήσεις να τον πείσεις για κάτι που κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει ότι έτσι στερείται την παρέα αξιόλογων ατόμων ή ότι διώχνει τους δικούς μου φίλους. Γιατί ο δικός μου φίλος είναι αυτός που θέλει να φύγει γιατί κουράστηκε να ακούει τον κάθε ανεγκέφαλο να ρωτάει «αφού δεν σας αρέσει, γιατί δεν φεύγετε;».

Ζητώ λοιπόν ή πιο σωστά σας παρακαλώ να μην αφήσετε τέτοιους μαλάκες να σας καταβάλλουν. Μην τους αφήσετε να σας πτοήσουν, να κάνουν τη ζωή σας ακόμα πιο δύσκολη. Και κυρίως μην τους αφήσετε να σας κάνουν τόσο σκληρούς ανθρώπους που να μην αντιληφθείτε ότι υπάρχουν και κάποιοι καλοί γύρω μας. Ίσως είναι πολύ λίγοι αλλά υπάρχουν, κι επειδή είναι τόσο λίγοι καλό θα ήταν να μην τους χάσουμε εξαιτίας των άλλων.

ΣΤΕΚΙ ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ είπε...

Exoyme sinithisei tin eikona enos tetoioy blog me sxolia.Stis dekades ratsistikes- fasistikes paremvaseis na iparxei enas i dhio pou pou tasontai apenati toys.Kai afto leme panta,enas i dhio atoma ftanoun gia na niosoume tin sintrofikotita, kai na sinexisoume na leme tin apopsi mas.

Ανώνυμος είπε...

skata stous fasistes ellines! allileggii me tous albanous metanastes!

ΑΛΒΑΝΟΣ ΒΙΑΖΕΙ ΓΑΪΔΑΡΟ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
genti είπε...

Mirdita,pershendetje nga Selaniku.Desha te dija nese eshte perkethyer edhe ne shqip artikulli ''Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας '' ne menyre qe ta vendos ne blog.Nese jo ,mund ta perkthej.
http://clandestalb.blogspot.com
www.clandestina.org (shqip)

Ανώνυμος είπε...

Genti, eshte perkthyer dhe nga momenti ne moment do e ngreme dhe ne blogun tone...

chretienorthodox είπε...

eida kapoio sxolio me vlastimies gia to Xristo kai th Panagia. Exw na pw stous filous metanastes oti oi ellhnes paracratikoi ethnikistes einai exthroi twn ellhnwn xristianwn an kai paristanoun tous xristianous. einai san tous astynomikous ths asfaleias pou paristanoun tous anarxikous kai einai oi exthroi tous.

Δημήτριος είπε...

Όσο μορφωμένος κ να είναι κάποιος , κάνει πάντα το ίδιο λάθος.
Τους βάζει όλους στο ίδιο καζάνι.
Απ'την μία η Έλλη θεωρεί ΟΛΟΥΣ τους μετανάστες εργατικούς , ταλαιπωρημένους και εγώ δε ξέρω τι.
Απ'την άλλη ο κάθε φασίστας νεοναζί θεωρεί οτι αν δεν υπήρχαν μετανάστες ο Κορυδαλλός θα ήταν άδειος.

Για σκεφτείτε λίγο ρε παιδιά.
Σκεφτείτε λίγο , μη παπαγαλίζετε μόνο.

Locations of visitors to this page