Στέκι Αλβανών Μεταναστών

Κάλεσμα Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης 11-12-13/2 Αγώνας μέχρι τη νίκη!

2011-02-10T16:07:00.000+02:00

Κάλεσμα Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης 11-12-13/2

Αγώνας μέχρι τη νίκη! Κάτω τα χέρια από τους απεργούς. Όλοι και όλες στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης 11-13 Φλεβάρη!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Χανιά-Αθήνα-Θεσσαλονίκη 9/2/2011

Στη 16η μέρα της, η απεργία πείνας έχει μπει ήδη στην πιο δύσκολη φάση της. Το δίκαιο αίτημα των 300 μεταναστών απεργών πείνας, για νομιμοποίηση όλων όσων ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, για ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, για ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα αντιμετωπίστηκε με την απόλυτη άρνηση, απαξίωση και υποβάθμιση από τη μεριά της κυβέρνησης αλλά και από άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα που δηλητηριάζουν την ελληνική κοινωνία με ρατσιστικές κραυγές.

Στον συγκεκριμένο αυτόν αγώνα των 300, η φάση αυτή συμπίπτει με την εκπνοή του τελεσιγράφου μίας αδιάλλακτης κυβέρνησης, που αξιώνει από τους απεργούς στην 18η/19η μέρα της απεργίας π-ε-ί-ν-α-ς να εγκαταλείψουν το χώρο όπου τους οδήγησε η ίδια με το πιστόλι στον κρόταφο για να τους τσακίσει. Και τώρα που δεν τους τσάκισε, ούτε αυτούς ούτε τους αλληλέγγυους που στέκονται στο πλευρό τους υπό άθλιες συνθήκες, τους έχουμε δυστυχώς απόλυτα ικανούς να υλοποιήσουν την απειλή τους.

Η Παρασκευή λοιπόν, 11 του Φλεβάρη, είναι η 15η και τελευταία ημέρα του τελεσιγράφου του Αίσχους, που με την εκπνοή του «υποσχέθηκαν» να συλλάβουν τους απεργούς και να τους απελάσουν. Απτόητοι οι απεργοί, στην συνέλευση τους της περασμένης Κυριακής, αποφάσισαν το εξής: δεν έχουν να πάνε πουθενά και καλούν τα αδέρφια τους, τους έλληνες εργαζόμενους, καθώς και κάθε προοδευτικό άνθρωπο, να τους προστατέψει από την εκδικητική μανία του καθεστώτος απαρτχάιντ.

Από τη μεριά μας, το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης καλεί όλον τον κόσμο να πλαισιώσει τις διαδηλώσεις που καλούνται το τριήμερο 11-13 Φλεβάρη στην Αθήνα. Από την διαδήλωση της Παρασκευής 11/2 (στις 6:00μμ στο Μουσείο) που έχει οριστεί Πανευρωπαϊκή Ημέρα Αλληλεγγύης, την διαδήλωση του Σαββάτου 12/2 (12:00 πλ. Κολιάτσου), έως το Διήμερο Πανελλαδικό Κάλεσμα στο χώρο της απεργίας (Ηπείρου και Πατησίων) το σαββατοκύριακο 12-13/2.

Για να αποτρέψουμε με την μαζική παρουσία μας κάθε σκέψη των αρχών να πειράξει έστω και μία τρίχα από τα κεφάλια των 300 μεταναστών εργατών, για να δικαιωθεί ο αγώνας τους.

Αγώνας μέχρι τη νίκη Νίκη στην απεργία πείνας

Ανακοίνωση των απεργών πείνας μεταναστών - 5 Φεβρουαρίου 2011 - 12η μέρα απεργίας πείνας

2011-02-08T16:33:00.001+02:00

Φεβρουαρίου 5, 2011

Διανύοντας τη 12^η μέρα απεργίας πείνας, θέλουμε για άλλη μια φορά να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο γύρω από τον σκληρό αγώνα που αποφασίσαμε να κάνουμε για αξιοπρεπή ζωή.
Τώρα που σταμάτησε ο πόλεμος της λάσπης και των ψεμάτων, που κατέκλυσαν τα ΜΜΕ τις πρώτες μέρες της απεργίας πείνας στη Νομική, τώρα που η παραπλανητική κουβέντα για το πανεπιστημιακό άσυλο μπήκε στην άκρη, τώρα που Ελληνες σύντροφοί μας διώκονται σχεδόν σαν δουλέμποροι, τώρα που ακόμα και υπουργοί παραδέχονται κάποια από τα δίκια μας, ήρθε η ώρα ν’ ακουστεί δυνατά το δίκαιο αίτημά μας για νομιμοποίηση, για να μπει ένα τέλος στην πολύχρονη εκμετάλλευσή μας στην Ελλάδα.
Δηλώνουμε ξανά σε όλους τους τόνους και προς κάθε πλευρά, ότι ζούμε χρόνια στην Ελλάδα, ότι δουλεύουμε ανασφάλιστοι και με μεροκάματα πείνας. Ηρθαμε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και ξεκινήσαμε αυτόν τον αγώνα, γιατί δεν πάει άλλο. Κι αυτή η απόφαση είναι όλη δική μας, εμάς των 300 και όλων των άλλων μεταναστών που μας εμπιστεύθηκαν ν’ αγωνιστούμε γι’ αυτή.
Δεν θα σταματήσουμε αυτή την απεργία πείνας ό,τι και αν συμβεί σε μας, στην υγεία μας και τη ζωή μας. ‘Η θα φύγουμε σαν αξιοπρεπείς άνθρωποι με ψηλά το κεφάλαι και με εγγυήσεις ότι θα ζούμε νόμιμα και με δικαιώματα ή αλλιώς δεν έχουμε λόγο να ζούμε.
Ο αγώνας μας είναι αγώνας και όλων των Ελλήνων συναδέλφων μας. Τους καλούμε για άλλη μια φορά να σταθούν δίπλα μας και στο ύψος των περιστάσεων.
Καλούμε την κυβέρνηση να σταματήσει την αδιαλλαξία απέναντί μας και να προχωρήσει στα αυτονόητα. Είμαστε εργαζόμενοι στην Ελλάδα και ή θα μας αντιμετωπίσει ως τέτοιους ή να δώσει εντολή για κατασκευή 300 φερέτρων.

5 Φεβρουαρίου 2011

12^η μέρα απεργίας πείνας

Thirrje për Tubim të Dielën 23 Janar, ora 16:00

2011-01-23T01:06:00.000+02:00

Nën thundrën e përdhunës

Duke ndjekur nga larg ngjarjet e ditës së djeshme në Tiranë të pushton një indinjim dhe dëshpërim i thellë. Pas 21 vitesh ne tranzicion shteti shqiptar le shumë për të dëshiruar nga çdo anë. Është shumë e vështirë të ndalesh diku për të theksuar mes një stuhie ndjenjash dhe mendimesh rreth situatës në Shqipëri, rreth mjerimit të shoqërisë sonë.

Është vetë ngjarja, 3 të vdekur dhe dhjetëra të plagosur. Është banaliteti me të cilin pasqyrohet dhe komentohet mbi këtë ngjarje nga institucionet politike dhe mediatike. Është mjerimi i atij populli dhe hipokrizia e thirrjeve për paqe dhe qetësi. Është konfuzi rreth synimeve dhe prioriteteve që duhen vendosur nga momenti që për njëzet vjet akoma nuk kemi dalë nga qorrsokaku që po ndjekim.

Veç le ti marrim gjërat nga e para. 3 qytetarë të vdekur dhe dhjetëra të plagosur. Në çdo vend tjetër i cili do pretendonte se i përmbahej normave dhe rregullave të demokracisë, reagimet do ishin të papërballueshme. Nuk do kishte asnjë justifikim, veç një heshtjeje dhe dënimi të menjëhershëm të autorëve moral dhe fizik. As që nuk diskutohet se vetëm të verbëritë mund të spekulojnë se cilët janë ata. Qeveria që dha urdhrin dhe forcat e gardës dhe të policisë që e zbatuan me mënyrën më çnjerëzore.

Nuk futemi fare në mundimin të diskutojmë mbi reagimet e demonstruesve. Në vendin e njerëzve të paskrupullt, të cilët në momentin që me mijëra shqiptarë janë pa çati në kokë, rrojnë si mbretër, nuk mund të bësh thirrje për qetësi. Nuk mund ti kërkosh atij që sheh mjerimin në sytë e fëmijëve të tij dhe vetë është i papunë dhe pa shpresë të ruaj gjakftohtësinë. Duhet ti vësh para përgjegjësisë ata që mbyllin sytë para padrejtësive për të mos prishur rehatin personal, duke harruar se fatkeqësinë e komshiut do ta gjesh tek porta e shtëpisë shpejt a vonë.

Prishësh të shoqërisë dhe të rendit janë ata që nuk reagojnë, ata që nuk ishin në demonstratën e djeshme, ata bëjnë të shurdhët dhe të verbërit. Është e lehtë të akuzosh një të panjohur për prishjen e qetësisë tënde, por nga vlerat e një shoqërie drejtësia duhet dhe është 100 herë më e rëndësishme. Dhe mundësia e një njeriu të siguroj jetën, strehimin dhe punën është shumë herë më e rëndësishme se kafja jonë e pasdites. Nuk ka rëndësi se cila parti është në qeveri, reagimi qytetar është detyra e tij e parë. Dhe kur mospërfillja ndaj qytetarëve arrin kulmin, dhe për këtë kemi shumë shembuj të të gjitha ngjyrave këtë 20vjeçar, është detyrimi i tij civil të kërkojë rivendosjen e kontratës sociale me të gjitha mjetet. E keqja me ne shqiptarët është se fjala jonë ka humbur peshën, megjithëse ka mundësi mos të kishte ndonjëherë ndonjë peshë të veçantë, përndryshe me gjithë ato llafe dhe trimëri që bëjmë përditë nëpër kafenera do kishim rrëzuar 20 qeveri dhe Shqipëria do ishte bërë.

Duke marrë këto parasysh nuk është fare e çuditshme se ç’lloj politikanësh kemi. Ata na drejtohen në gjuhën që kuptojmë, në gjuhën që preferojmë. Figura e tyre është ajo mbretërve të dikurshëm, e mafiozëve të sotëm. Manipulimet dhe pasuria e tyre është e paskajshme. Dhe për këtë gishtin duhet t’ja vëmë vetes dhe njerëzve përreth. Politikanët shqiptarë nuk kanë rënë nga qielli, kanë dalë nga gjiri i kësaj shoqërie dhe kanë pasur mbështetjen tonë.

Ajo e cila e rëndon qeverinë e sotme janë metodat diktatoriale në ushtrimin e pushtetit dhe kontrolli paprecedent i mediave. Është e paimagjinueshme fajtorët e vrasjes së qytetarëve të dalin dhe të kërcënojnë përsëri. Gjuha është e varfër për të përshkruar indinjimin që ndjen. Dhe pas tyre ka një tufë mercenarësh dhe të paaftësh të cilët, si korbat, bëjnë analiza cinike ende pa u tharë gjaku në rrugët e Tiranës.

Në Shqipërinë e zymtë të përmbytjeve, skamjes, papunësisë, të korrupsionit, mosfunksionimit të institucioneve, disa gurë të hedhur nuk janë dhunë, dhunë janë të gjitha ato që përmendëm më lart. Dhunë e cila ushtrohet në mënyrë sistematike, të organizuar dhe të paskrupullt, me mjete dhe metoda që duhen flakur njëherë e mirë nga shoqëria jonë. Jo për tu futur në Europë, por që të themi se po ndërtojmë një shoqëri në të cilën ja vlen të jetosh, të luftosh për aspiratat që ke dhe të shpresosh për një të ardhme më të mirë, për veten dhe për këdo që jeton në atë vend.

Thirrje për Tubim të Dielën 23 Janar, ora 16:00

Në sheshin Klathmonos (pranë stacionit të metro-së Panepistimiu)

Streha e Emigrantëve Shqiptarë

22 Janar 2011

Αλληλεγγύη στην Πανελλαδική Απεργία Πείνας των Μεταναστών

2011-01-20T16:46:00.000+02:00

Αυτός ο αγώνας είναι όλων μας

Αλληλεγγύη στην Πανελλαδική Απεργία Πείνας των Μεταναστών

Στις 25 Ιανουαρίου 300 μετανάστες, απ’όλη την Ελλάδα, θα πραγματοποιήσουν σκληρή απεργία πείνας διεκδικώντας χαρτιά και νομιμοποίηση για όλους τους μετανάστες. Αποφεύγοντας να μιλήσουμε για τον καθημερινό αγώνα ενάντια στο ρατσισμό και την εκμετάλλευση, για το χρώμα και τη θρησκεία μας, για την κρίση και τα αβάσταχτα οικονομικά προβλήματα, το αίτημα της νομιμοποίησης και παραμονής σε αυτό το status παραμένει κυρίαρχο αίτημα όλων των ξένων που ζουν στην Ελλάδα. Δηλώνουμε απερίφραστα την αλληλεγγύη μας, όχι βάση πολιτικών σκοπιμοτήτων ή προσδοκιών για το μέλλον, αλλά διότι αυτό τους το αίτημα είναι δίκαιο, και το δίκαιο το θέλουμε τώρα, διότι δεν είναι ζήτημα οικονομικών και στατιστικών υπολογισμών αλλά ζωής ή θανάτου.

Ανακοίνωση της Συνέλευσης Μεταναστών Απεργών Πείνας

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη.

Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Η Δύση που καταληστεύει τον τόπο μας, με το απείρως καλύτερο βιοτικό επίπεδο από εκεί, είναι για μας η μοναδική ελπίδα να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Ήρθαμε (με κανονική ή όχι είσοδο) στην Ελλάδα και δουλεύουμε για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας. Ζούμε από τον ιδρώτα μας και με το όνειρο κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα με τους έλληνες συναδέλφους.

Το τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα για εμάς. Όσο κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, όσο ακριβαίνουν τα πάντα, τόσο ο μετανάστης παρουσιάζεται ως φταίχτης, ως ο υπαίτιος για την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση των ελλήνων εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών. Η προπαγάνδα φασιστικών και ρατσιστικών κομμάτων και οργανώσεων έχει πλέον γίνει η επίσημη γλώσσα του κράτους για το μεταναστευτικό. Η φρασεολογία τους αναπαράγεται πλέον αυτούσια από τα ΜΜΕ όταν μιλάνε για εμάς. Οι «προτάσεις» τους πλέον εξαγγέλλονται ως κυβερνητικές πολιτικές. Τείχος στον Έβρο, πλωτά στρατόπεδα και ευρωστρατός στο Αιγαίο, πογκρόμ και τάγματα εφόδου στις πόλεις, μαζικές απελάσεις. Πάνε να πείσουν τους έλληνες εργαζόμενους, πως συνιστούμε ξαφνικά απειλή για αυτούς, πως εμείς φταίμε για την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.

Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες. Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή μας για να σταματήσουμε τώρα την αδικία σε βάρος μας. Ζητάμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες. Ζητάμε από τους έλληνες συναδέλφους μας εργαζομένους, από κάθε άνθρωπο που τώρα υποφέρει κι αυτός από την εκμετάλλευση του ιδρώτα του, να σταθεί δίπλα μας. Να στηρίξει τον αγώνα μας, για να μην αφήσει να επικρατήσει και στο δικό του τόπο το ψέμα και η αδικία, ο φασισμός και η απολυταρχία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Αυτό δηλαδή που έχει επικρατήσει και στις δικές μας πατρίδες και μας ανάγκασε να ξενιτευτούμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εμείς και τα παιδιά μας.

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη. Βάζουμε την ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο. Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ, παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς.

Ιανουάριος 2011

Η Συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, διότι και συμφωνούμε με το πνεύμα του κειμένου και υποστηρίζουμε την προσπάθεια αυτής της τόσο μαχητικής και αξιοπρεπούς ομάδας μεταναστών.

2009-12-21T15:09:00.000+02:00

Η εισήγηση του ΦΜΚ στην εκδήλωση για τον ένα χρόνο από την απεργία πείνας
ΤΙ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΑΣ… και ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ «ΑΥΡΙΟ» ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
Τί θα καταλάβαινε κάποιος/α, από το τι συνέβαινε στα Χανιά, αν με αλεξίπτωτο θα έπεφτε στο κέντρο της πόλης, τις μέρες της απεργίας πείνας των 15 ; Δεν υπάρχει τυπική μέρα της απεργίας πείνας, γιατί κάθε δευτερόλεπτο που περνά σε ένα τέτοιο αγώνα είναι εξαιρετικό. Αυτό θα μπορούσε να το δει ; Ή μήπως πρόκειται για κάτι που βιώνεται μονάχα από τους «άμεσα εμπλεκόμενους» ; Αν είναι έτσι, ένας τέτοιος αγώνας, πώς μπορεί να μας φανεί χρήσιμος ; Μήπως η “ακραία” αυτή πράξη κερδίζει την συμπάθεια και την συμπαράσταση από μόνη της ; Υπάρχει άραγε εδώ δίδαγμα, αφού σε καμιά περίπτωση δεν μας επιτρέπεται να μιλήσουμε για παράδειγμα ;
Ναι, πιστεύουμε, υπάρχει δίδαγμα. Για την ακρίβεια, αν υπάρχει κάτι σε αυτήν την ιστορία που χρήζει εκδήλωσης, είναι αυτό που βλέπουμε, τουλάχιστον εμείς, ως δίδαγμα. Διότι, όπως μας αρέσει να λέμε, μία ρωγμή έγινε στο Φρούριο, δεν ρίξαμε το τείχος ακόμα…
Όλα είναι πολιτική. Η αλληλεγγύη είναι πολιτική, αλλιώς δεν γκρεμίζει Φρούρια. Οι αγώνες είναι πολιτικοί, αλλιώς δεν φτάνεις στο στόχο σου. Έτσι είδαμε την απεργία πείνας. Ένας αγώνας ακόμα. Μια πολιτική απόφαση ακόμα. Μια ψυχρή, υπολογισμένη, στοχευμένη κίνηση που έπρεπε να γίνει. Και έγινε εκεί που μπορούσε να γίνει. Στα Χανιά. Από αυτούς που μπορούσαν να την εκτελέσουν και να την στηρίξουν. Μόνο ο χρόνος ίσως να μην ήταν ο πλέον κατάλληλος – αλλά πότε στην πραγματικότητα είχαν ωράριο τέτοιοι αγώνες ;
Στην Ελλάδα σήμερα, το μέσο αυτό λογαριάζεται ως το ύστατο μέσο πάλης. Όσοι ήταν μέσα στη διαδικασία της απόφασης δεν το είδαν ποτέ ως τέτοιο. Για μας θα ήταν μονάχα η αφετηρία της αντεπίθεσης. Μονάχα να τους δούνε, να πάρουνε χαμπάρι ότι ζούνε στην παρανομία, μόνο και μόνο επειδή κατάφεραν να διασχίσουν ένα ναρκοπέδιο ή μια ατέλειωτη θάλασσα. Ο στόχος ήταν να τους δούνε οι πολλοί, να τους δούνε όλοι και όλες. Όχι μόνο αυτοί οι λίγοι, οι έλληνες αλληλέγγυοι στους μετανάστες, που έτσι κι αλλιώς τους βλέπανε ως τότε. Όσο γίνεται πιο πολύς κόσμος, η κοινωνία ολόκληρη. Μετά θα άνοιγε ένας δρόμος, που έως τότε ήταν κλειστός. Και ο δρόμος όντως άνοιξε. Αυτός ήταν ο στόχος, αυτό ήταν το νόημα αυτού του αγώνα.
Η ιστορία ξεκινά τουλάχιστον 2 μήνες πριν από τις 11 Νοέμβρη του 2008. Η πιο ενεργή κοινότητα μεταναστών της πόλης, οι Άραβες του Μαγκρέμπ (από τις χώρες της Β.Αφρικής δηλαδή), βρισκόταν σε αναβρασμό. Μετά από ένα θερμό καλοκαίρι εντυπωσιακών κινητοποιήσεων στους δρόμους και αιματηρών «αντιδράσεων» στα στενά, η κοινότητα που στελέχωνε -σχεδόν αποκλειστικά έως τότε- το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, ήθελε να κάνει κάτι που θα δημιουργούσε εξελίξεις. Δεν ήθελε να περιμένει την επόμενη ντιρεκτίβα. Πάει καιρός από τότε που πάτησαν γερά τα πόδια τους σε αυτήν την πύλη της Ευρώπης και επιπλέον δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Η απόφασή τους ήταν: πάμε για απεργία πείνας.
Η απόφαση αυτή διαβιβάστηκε σαν τελεσίγραφο στο Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, το οποίο ως συλλογική προσπάθεια αυτό-οργάνωσης ενεργών μεταναστών και ελλήνων αλληλέγγυων που είχε οργανώσει τους αγώνες των προηγούμενων μηνών, ανέλαβε να προετοιμάσει την υλοποίηση της. Κυρίως όμως, ανέλαβε με τη σειρά του να διαβιβάσει στους χώρους της αλληλεγγύης την απόφαση αυτή και το αίτημα στήριξής της, ακριβώς όπως του ετέθει: ως καθήκον τους. Θα επανέλθουμε σε αυτό, διότι για μας, τα μέλη του Φ.Μ.Κ, το περιεχόμενο αυτό, του καθήκοντος δηλ., είναι το πλέον σημαντικό ζήτημα που εισάγει ο αγώνας αυτός στο αντιρατσιστικό κίνημα της Ελλάδας.
Μετά από ένα μήνα συνελεύσεων που στις πιο πολλές συμμετείχαν πάνω από 200 μετανάστες, γύρω στα 50 άτομα διέθεσαν σε πανηγυρικό κλίμα τον εαυτό τους για τη θέση του απεργού πείνας. Ο Αμπντελγάνι, ο Αμπντεραχίμ, ο Σαΐντ, ο Τάρεκ, ο Μοχάμεντ, ο Χασάν, ο Χαφίδ, ο Χουσίν, ο Καρίμ, ο Μαχμούντ, ο Ρασίντ, ο Αμπντάλα, ο Χαλίντ, ο Εναφάα και ο Αμπντελμαζίντ, τα λιοντάρια που αποτέλεσαν την ομάδα των 15, ήταν συλλογική επιλογή των υπόλοιπων «υποψηφίων» και όλων εμάς που βρεθήκαμε σε αυτές τις συνελεύσεις. Τα κριτήρια ήταν η όσο γίνεται μεγαλύτερη αντοχή σε μια μακρόχρονη σωματική εξάντληση και έκθεση στη δημόσια θέα, καθώς και νομικής φύσεως προϋποθέσεις. Οι 15 εκπροσωπούσαν μια συλλογική θέληση και απόφαση για αγώνα, με αιτήματα όμως που αντιπροσώπευαν τις αγωνίες και τα βάσανα ενός πολύ ευρύτερου συνόλου μεταναστών στην Ελλάδα.
Στο επίπεδο ευαισθητοποίησης και ηθικής συμπαράστασης από τη μεριά της τοπικής κοινωνίας, η απεργία υπήρξε σαφέστατα νικηφόρα. 26 μέρες δόθηκε ένας σκληρός αγώνας που έκανε την πόλη άνω-κάτω. Μία σκληρή απεργία πείνας που στηρίχθηκε αδιαμεσολάβητα από μια συμμαχία δρόμου από «κινηματίες» και «απλούς» πολίτες από όλους τους «χώρους» και τις «τάσεις», ανεξαρτήτως δηλ. πολιτικής ταυτότητας ή «άλλης» ιδιότητας, από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης.
Η συμμαχία αυτή ανθρώπων χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στον αγώνα. Έδρασε στο δρόμο και εκπροσωπήθηκε σε κεντρικά θεσμικά όργανα, κατέλαβε δημόσια κτήρια και βγήκε στα επανειλημμένα στα ΜΜΕ, κατάφερε να μεταφέρει τη φωνή των απεργών, των αλληλέγγυων, των μεταναστών εν γένει, μέχρι και το τελευταίο σπίτι στα Χανιά.Κατάφερε να εξασφαλίσει την δημόσια έκφραση στήριξης, όχι μόνο αφυπνίζοντας όλες τις συλλογικότητες και τις οργανώσεις της πόλης, αλλά και υποχρεώνοντας το σύνολο σχεδόν των τοπικών επίσημων φορέων στη στήριξη αυτή. Εκτίμησή μας είναι ότι οι 26 αυτές μέρες άλλαξαν άρδην την εικόνα, που είχε σχηματιστεί στο μυαλό των πολλών, για τον «λαθραίο» οικονομικό μετανάστη, με ότι αυτή συνεπάγεται για τη ζωή του ανάμεσά μας. Μια αλλαγή που «προστάτευσε» τον τόπο αυτό από την θεσμική και κοινωνική, ρατσιστική και ξενοφοβική επιδημία του περασμένου καλοκαιριού.
Δυστυχώς, οι έμπρακτα συμπαραστάτες, έλληνες και μετανάστες, δεν κατόρθωσαν να προκαλέσουν ανάλογα αντανακλαστικά αλληλεγγύης στην υπόλοιπη χώρα, ούτε καν στους κατεξοχήν ευαίσθητους «χώρους». Ούτε καν στο σύνολο των μεταναστευτικών και αντιρατσιστικών συλλογικοτήτων. Εκείνη την εποχή, κάναμε αρκετές εύστοχες διαπιστώσεις για το τί έφταιξε ως προς αυτό. Ήταν η ελλιπής προετοιμασία, η χρονική σύμπτωση με την μαζική απεργία πείνας στις φυλακές, η αθηνοκεντρική αντίληψη και λειτουργία του κινήματος. Ήταν όμως και κάτι άλλο, κατά τη γνώμη μας, πιο κρίσιμο. Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στα Χανιά δεν κατάφερε να διαβιβάσει στην υπόλοιπη χώρα, με τη σειρά της κι αυτή, την έκκληση για στήριξη, με το συγκεκριμένο όμως περιεχόμενο: αυτό του καθήκοντος.
Επανερχόμαστε λοιπόν στην αρχή των πάντων, στο στοιχείο που έκανε αυτόν τον αγώνα νικηφόρο και σχετίζεται με το πώς μια αδιαμεσολάβητη κοινωνική δυναμική, έρχεται να συναντήσει τις οργανωμένες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Που έδωσε το ισχυρότερο κίνητρο στους αλληλέγγυους να τρέξουν για τους 15 και τους εκατοντάδες μετανάστες συντρόφους τους, να δώσουν την ψυχή τους για να μην τους απογοητεύσουν, να παραμερίσουν αγκυλώσεις και κωλύματα και να λειτουργήσουν σαν μια πραγματική συμμαχία δρόμου. Το στοιχείο αυτό ήταν η αξίωση εκ μέρους του θεωρούμενου (ανομολόγητα ίσως) «υποκειμένου», να δουν οι χώροι αλληλεγγύης την στήριξη αυτού του αγώνα ως καθήκον. Εμείς δηλ. που συσπειρωθήκαμε, και αυτοοργανωθήκαμε, που κάναμε υπερβάσεις παλεύοντας ανοιχτά και εκθέτοντας τους εαυτούς μας στη θεσμική καταστολή και στην κοινωνική αρένα, απαιτήσαμε το κάτι παραπάνω από όλους όσους υποστηρίζουν τους μετανάστες και τους αγώνες τους. Με μοναδική προϋπόθεση την δική μας πίστη και δυναμική, τολμήσαμε το βήμα παραπάνω : μια διαδικασία που ο ένας (« ο μετανάστης») έθετε τον άλλο («τον αλληλέγγυο») προ των ευθυνών του. Και οι ευθύνες ήταν να ξεπεραστούν αφενός όλα αυτά που κατακερματίζουν τους κινηματικούς χώρους, αφετέρου, οι ενδοιασμοί και οι φοβίες, που λίγο-πολύ όλοι είχαμε για έναν αγώνα τέτοιου είδους, ο οποίος σε αντίθεση με τους άλλους τέτοιους είχε ευρύτατες διεκδικήσεις, και μάλιστα φαινομενικά «παράλογες».
Η αίσθηση του απτού καθήκοντος, η διαδικασία ότι το υποκείμενο έθετε το κίνημα προ των ευθυνών του, ξεχώρισε την «ήρα από το στάρι». Μπήκε από νωρίς το εξής δίλημμα: από τη μια λεγόταν ότι υπήρχαν μετανάστες που συνέχιζαν, κι αυτό μας υποχρέωνε να συνεχίζουμε την υποστήριξη. Την ίδια στιγμή, όσο οι μετανάστες έβλεπαν να γίνονται γύρω τους συνελεύσεις και εκδηλώσεις αλληλεγγύης, ένιωθαν την υποχρέωση να συνεχίσουν. Αυτό βέβαια, είχε πολλές φορές την αίσθηση ότι ο ένας παρασύρει τον άλλο σε κάτι μάταιο. Αυτή η αλληλοτροφοδότηση χρειαζόταν διαρκώς καύσιμο (αυτό που κάνουν οι μετανάστες μας αναγκάζει ή όχι να δείξομε αλληλεγγύη; ). Αυτό απαιτούσε και γερά στομάχια, αυτή η διαρκής διαδικασία που σε κάποιες στιγμές έφτανε και στα όρια του εκβιασμού. Στο βάθος όμως, το γεγονός ότι η διαδικασία ετέθη από τους μετανάστες ήταν που έκανε το κίνημα αλληλεγγύης να συνεχίσει τον αγώνα μέχρι τέλους, μέχρι δηλ. την δικαίωση των 15.
Μετά από 26 μέρες, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, λίγες ώρες πριν δολοφονηθεί ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ήρθε η υπουργική δέσμευση για τη νομική ρύθμιση που θα έδινε χαρτιά στους 15. Είχε μόλις προηγηθεί μια απέλπιδα «εκστρατεία» μιας ομάδας αλληλέγγυων που απέκλεισαν το κτήριο του υπουργείου εσωτερικών, μία κίνηση που υπαγορεύθηκε από την αποκαρδιωτική έλλειψη ουσιαστικής στήριξης από χώρους αλληλεγγύης στην Αθήνα – ακόμα και μετά από 26 μέρες. Όντας ενήμεροι οι απεργοί για αυτήν την πραγματικότητα, έδωσαν τέλος στην δοκιμασία τους, παρόλο που δεν πέτυχαν τον αρχικό τους στόχο, την δικαίωση δηλ εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών που στερούνται νομικής υπόστασης, για τους ίδιους λόγους που τη στερούνταν και οι ίδιοι.
Παρόλα αυτά, ο χρόνος έδειξε ότι στην πραγματικότητα η νομική ρύθμιση που πέτυχαν με τον αγώνα τους, επέτρεψε και σε άλλους -πάνω από 100 μέχρι τώρα- να ζήσουν «στον ήλιο» και να γλιτώσουν από το εξευτελισμό του απάνθρωπου κυνηγητού, της «σκούπας» και της απέλασης. Αυτό για μας, από μόνο του συνιστά ρωγμή στο Φρούριο, και μάλιστα σε έναν από τους προμαχώνες του.Πάνω από όλα όμως, οι 15 και όλοι εμείς που αγωνιστήκαμε έξω από τις σκηνές τους, είμαστε περήφανοι που ο αγώνας αυτός, επειδή ακριβώς είχε τα παραπάνω χαρακτηριστικά, απέδειξε ότι…
• Οι μετανάστες μπορούν οι ίδιοι και πρέπει να ηγηθούν με αυτό-οργάνωση, του μεταναστευτικού κινήματος, με ότι αυτό σημαίνει για τη συμπεριφορά και τα καθήκοντα των ντόπιων αλληλέγγυων,
• οι μεταναστευτικοί αγώνες μπορούν να είναι διεκδικητικοί και όχι μόνο καταγγελτικοί,
• να είναι επιθετικοί και όχι μόνο αμυντικοί,
• να είναι αδιαμεσολάβητοι έξω και πέρα από πολιτικές στέγες και πελατείες,
• και τέλος να είναι… και νικηφόροι.
Ή, για να το πούμε αλλιώς, η απεργία πείνας των 15 απέδειξε ότι… μόνο έτσι μπορούν να είναι νικηφόροι. Αυτή είναι η παρακαταθήκη της για τους επόμενους αγώνες, για το αύριο του μεταναστευτικού και αντιρατσιστικού κινήματος.

Forum’s introductory text to the hunger strike anniversary event
THE WAY WE SAW IT… AND THE LESSON’S LEARNT FOR THE FUTURE
What would someone- landed with a parachute in the middle of Hania- -see and understand, during those days of hunger strike? There is no such thing as a “typical day of a hunger strike”, cause, during a struggle like that, every single moment is unique and exceptional. Could someone perceive it as exceptional, or this is something that has to do only with the “participants”? If so, how can a fight like this be useful? Is it an action that raises sympathy and solidarity without second thoughts? Is there a “lesson” to be learnt here, since we are not permitted, in any way, to perceive it as an example?
We do believe there is a “lesson”. In fact, if there is a reason for us to hold a gathering action like the one today, it is exactly what we perceive as “lesson”. Because we’ve managed a crack upon the Fortress, but haven’t wrecked it yet…
Politics exists in everything, or solidarity wouldn’t wreck fortresses ; struggles wouldn’t achieve their goals. One more struggle; this is how we saw that hunger strike. One more political decision. A cold-blood, calculated action which had to be done. And it really happened where it was just possible to happen: in Hania, by those who were able to act and support. Unfavourable was only timing-but then, again, do such struggles really obey time schedules?
In Greece, going on hunger strike is considered to be the last resort. Those in the procedure never saw it that way. It was the beginning of a counter-attack. It was a way just to make others see and realize what “living illegally, having survived through mine fields and seas” means. Their target was to make themselves visible by everybody. Not only by those who Greeks who show solidarity and could see and understand anyway. By the whole society. Then, a new way out would open for them. And it really did. That was the very aim and the very meaning of their struggle.
The whole story began 2 months before the 11th of November, 2008. The most active group of immigrants in Hania, Maghreb-Arabi, were upset, having been through a very “hot” summer, participating in impressive demonstrations on one hand, facing attacks on the streets, on the other. Until then, they were the majority of Cretan Forum of Immigrants (CFI). They wanted to act back in a way that would trigger changes. Most of them had arrived in Greece long before and had the feeling that they should better fight on behalf of everybody, for all essential elements in a human’s life – freedom, perspective, health, life itself -, instead of just step back and wait for an individual solution to their problems, because their problems were not individual. They decided: let’s go on hunger strike.
They announced their ultimatum to Cretan Forum of Immigrants and we all agreed to help in organizing it, as we did during all past months through every action decided in CFI’s assemblies, always based on Forum’s collective efforts for self-organising. Forum’s main responsibility was to inform every other solidarity group in town and make clear that the subject was all about duty – exactly as immigrants had perceived it. To us members of CFI, this “duty” was and still is the most important element that arose through the hunger strike of the 15 and this is why we are going to elaborate on it, later on.
After a month of discussions through assemblies where over 200 immigrants were participating, most of the time, around 50 people eagerly placed themselves in that hunger strike. Abdlghani, Abdlrhim, Said, Tarhek, Mohamed, Hassan, Hafith, Houssin, Kharhim, Mahmoud, Rashid, Abdlah, Halid, Henafaa and Ablmajid, were at the end the 15 lions, been chosen by all in the meetings. Body strength and legal state of each were the criteria. Those 15 chosen, would represent not only themselves, but all immigrants in Greece, as well as stand for the problems and torments of all.
For 26 days, the local community stood for, supported the fight and because of this, we may say that the hunger strike was successful, with regard to solidarity standards, that is. It was a harsh hunger strike based on a direct street alliance, on activists, on citizens from all over town, ignoring political stands and tendencies. All them, all us, formed the “Solidarity Initiative”.This alliance of people used every means that could help the struggle of the 15. By acting on the streets, having meetings with the authorities, occupying public service buildings, giving interviews, that alliance managed to transfer the voice of the 15 to every house in Hania, to gain the support not only from every group in town, but from almost every local authority/institution, as well. We estimate that those 26 days were the very reason that the majority of the citizens altered the image they used to have about the clandestine foreigners and their existence in our lives. A change in moods which, in a way, protected our town’s people from the institutional, social, racist, fear of strangers epidemic, which spread the summer that followed across Greece.
Unfortunately, all these supporters, us all, immigrants and Greeks, didn’t manage to awaken solidarity all over Greece, especially to those close to our claims. Back then, we reached an explanation concerning this failure: improper preparation, bad timing- because, in the meantime, a mass hunger strike was ahead, in prisons, all over country-, the Athens-centered mentality and function of the movement as a whole. Even worse, us, the Solidarity Initiative, didn’t manage to communicate the very meaning of “duty” to everybody throughout Greece.
Now is the right time to refer to what was the incentive which managed to bring together a direct social force/movement with the institutional and political parts of this country and gain a successful result; what was the incentive for us all to give our hearts and souls, everything in our hands, so as not to let down the 15 and all immigrants, to leave aside everything that divides and alienates us and become a really strong street alliance. We demanded, on behalf of the 15, that we should all stand beside them and did so, as a thing of duty. In other words, we gathered and self-organized, we were exposed to institutional suppression and to social criticism, we demanded that we should all make a step beyond verbal support to immigrants. Based on our own faith and power, we attempted something more: a procedure through which the one (the immigrant) would make the other (the ones in solidarity) assume his/her responsibility. This responsibility to surpass every difference that keepsmovements divided and to beat fear and second thoughts that normally exist deep inside, especially when, in this case, all claims seemed to be irrational, because of their wide range.
This sense of real duty, the fact that the “subject” of the movement, the immigrant, would make the movement face its responsibilities, did a lot to clear up things. The question was there from the beginning: the 15 going on with their hunger were keeping us united and determined to support them till the end, or was it the other way round? Us, being determined to continue fighting, demonstrating, protesting, releasing street assemblies, were forcing the 15 to keep on hunger striking? There were times that this dilemma seemed like an blackmail. It surely took too much strength to get out of this. After all, it was all about a decision exclusively taken by the 15 and this was that kept the solidarity movement united and determined to continue, till success.
6th of December, 26 days passed. A few hours before Alexis Grigoropoulos was murdered, the Ministry of Internal Affairs came out with a legal bound, concerning the 15. Just before this, some activists hopelessly attempted to occupy a public services building, out of the fact that there was no essential support from solidarity movements from Athens, after all these days. Aware of this reality, the 15 decided to accept the minister’s arrangement, though they hadn’t succeed in their extended goal, concerning their demands about thousands of immigrants without legal existence, all over Greece.
Nevertheless, that legal arrangement gave the opportunity to over 150 more immigrants to live under the sun legally, to escape humiliation, “scoupa” operations and deportation. This is what we call a crack to the Fortress, in fact, a deep one. Moreover, those 15 and all us who fought outside their tents are proud because that struggle based on all mentioned above, has proven that:
• immigrants themselves have to lead the migrants’ movement under self-organisation, whatever this means for natives’ attitudes and responsibilities.
• immigrant struggles can be assertive of justice, not only protesting against injustice
• immigrant struggles can be aggressive rather than offensive.
• immigrant struggles can stand being unmediated, self-organised, away from political parties and their clients.
• and crucially immigrant struggles can be victorious.
More to the point, the 15 hunger strikers have proven that the above is the only way to succeed. This realization is their legacy to all struggles to come, to the future of anti-racist, immigrants movement.

Θερινό No Ticket Cinema στο Πάρκο της γειτονιάς μας

2009-07-08T13:10:00.001+03:00

Πόσους ρατσιστές χωράει η Ελλάδα?

2009-07-08T12:15:00.005+03:00

Πόσους ρατσιστές χωράει η Ελλάδα?

Μικρό λεξικό καθημερινών όρων.

Ανασφάλεια – αίσθημα καχυποψίας προς τον συνάνθρωπο σου διότι η αποξένωση και ο διαχωρισμός μεταξύ μας έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που μαθαίνουμε για τον γείτονα μας όχι από τη πλατεία όπου κάθεται αλλά από τις ειδήσεις και της μεσημεριανές εκπομπές. Οι δημοσιογράφοι σε ρόλο ιεροκήρυκα σπέρνουν το φόβο, το μίσος και την καχυποψία.

Εγκληματικότητα – να παραβαίνεις νόμους που στοχεύουν στην ηθική, οικονομική και φυσική σου εξόντωση, οι οποίοι βασίζονται σε ρατσιστικά (φυλετικά, εθνικά , θρησκευτικά) κριτήρια και εφαρμόζονται από οπαδούς του νόμου και της τάξης, οι οποίοι ξεκίνησαν τις σταδιοδρομίες τους επί χούντας. Οι βασανισμοί, οι εξευτελισμοί, οι δολοφονίες στα σύνορα και στα κρατητήρια των ξένων από μανιακούς ψυχασθενείς με στολή, όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά συνήθως επιβραβεύονται επαγγελματικά και κοινωνικά.

Δικαιοσύνη – το να παίρνεις κατά μέσο όρο τα διπλάσια χρόνια ποινής για το ίδιο αδίκημα από έναν ντόπιο, ειδικά άμα είσαι αλβανός. Το να περιμένεις από 6 μήνες έως τρία χρόνια για να δικαστείς (το 70 % των ξένων στις φυλακές είτε περιμένουν να δικαστούν είτε μέσα για παράβαση του νόμου περί παράνομης εισόδου) και αν αποδειχθεί τελικά η αθωότητα σου να μην αποζημιώνεσαι αλλά να ευχαριστείς τη μοίρα σου που σε αφήνουν. Το να απελαύνεσαι (καινούργια τροπολογία που κατατέθηκε στη βουλή) αν κατηγορηθείς για κάποιο αδίκημα, έχεις δεν έχεις χαρτιά, χωρίς να περάσεις από δίκη για να μπορείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Το πασιφανές έγινε και νόμος με την βούλα : σκάσε, σκάβε και πάρε ένα ξεροκόμματο.

Επιχειρήσεις σκούπα – αστυνομικές επιχειρήσεις «καθαρισμού» περιοχών από ανεπιθύμητα στοιχεία (κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά σου), πολύ δημοφιλείς σε ναζιστικά και καθεστώτα τύπου απαρτχάιντ. Όσοι υποστηρίζουν το καθαρισμό ανθρώπων με σκούπες μάλλον κρίνουν από τη βρομιά του σπιτιού τους.

Επιτροπές κατοίκων – τοπικές οργανώσεις του ΛΑΟΣ, ενισχυμένες από σκατοφασίστες της χρυσής αυγής, οι οποίοι, ακολουθώντας πιστά την οικογενειακή παράδοση, είναι ρουφιάνοι, τραμπούκοι (μόνο με την συνοδεία του υπεύθυνου οργάνου) και τσιράκια της εκάστοτε εξουσίας.

Αγ. Παντελεήμονας – κατεχόμενη από παρακρατικούς φασίστες και αστυνομικές δυνάμεις περιοχή της Αθήνας, όπου απαγορεύεται η κυκλοφορία ξένων και πας μη σκουρόχρωμου, συνήθως με τούρκικο ή αρβανίτικο επίθετο, ορθόδοξου. Προφανώς η Αθήνα των 3,5 εκατομμυρίων κατοίκων δεν χωράει κάποιες χιλιάδες άλλους, εκτός και αν έρχονται να μας τα ακουμπήσουν, οπότε σαν γνήσιοι ραγιάδες σκύβουμε μέχρι το πάτωμα.

Κέντρα υποδοχής μεταναστών - στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου οι ξένοι φυλακίζονται και εξοντώνονται (όπως στη Π. Ράλλη, Ελληνικό), αφού γλιτώσουν από εμπρησμούς (Πάτρα) και λιντσαρίσματα (Μανολάδα), για να χαρούν οι φιλήσυχοι πολίτες και οι υπόλοιποι να μη χαλάνε καρδιές, αφού είναι ξεκάθαρο ότι για όλα φταίει το κράτος και ο καπιταλισμός.

Λαθρομετανάστες – a) άνθρωποι από τις πιο φτωχές περιοχές του πλανήτη οι οποίοι πληρώνουν το τίμημα της ευημερίας του δυτικού κόσμου (Ε.Ε., ΗΠΑ). Τι αντίκτυπο νομίζεις ότι έχει ο προστατευτισμός και οι επιδοτήσεις που παίρνεις στους εργαζόμενους και επαγγελματίες στις χώρες εκτός ΕΕ. β)πρόσφυγες από εμπόλεμες περιοχές του πλανήτη τους οποίους υποχρεούσαι σύμφωνα με το σύνταγμα και κάθε διεθνή κανόνα να προσφέρεις τροφή και στέγη. Έτσι και αλλιώς οι κυβερνήσεις, που εσύ ψηφίζεις, έχουν συμβάλλει σε αυτούς τους γνωστούς και άγνωστους πολέμους που διεξάγονται σε μακρινές περιοχές του πλανήτη και τώρα η δυστυχία που προκάλεσαν χτυπάει και την πόρτα σου.

Αυτό σε γενικές γραμμές είναι μια περιγραφή του τι συμβαίνει στην πόλη μας και αντίστοιχα σε όλη την Ελλάδα το τελευταίο διάστημα. Σε μια κοινωνία όπου εμείς οι μετανάστες έχουμε συνηθίσει τις μαζικές υστερίες εναντίον μας η τελευταία δεν αποτελεί έκπληξη. Ούτε η ένταση της βίας, ούτε η υποστήριξη ρατσιστικών μέτρων από όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου και ούτε και η ευρύτατη αποδοχή και ανοχή τους από το κοινωνικό σύνολο. Η σκληρή εμπειρία της προηγούμενης δεκαετίας (1994, 1998, 2004) εξασφάλισε την ομαλότητα της ιστορικής εξέλιξης. Αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι τι θέση παίρνουμε απέναντι σε αυτή τη πραγματικότητα. Και αυτό αφορά και τους μετανάστες, αλλά πρώτα και κύρια τους ντόπιους.

Καταρχάς όλοι οι μετανάστες θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι η προσωπικές λύσεις δεν είναι μακροχρόνιες και αργά η γρήγορα η λαϊκή βούληση θα επιβληθεί και πάνω μας. Δεν θεωρούμε καμία εθνικότητα προνομιούχα και αυτό ο καθένας που το βιώνει στο πετσί του το καταλαβαίνει πολύ καλά, αλλά θεωρούμε ότι είμαστε ακόμα σε μια κούρσα μεταξύ μας για να εξασφαλίσουμε την εύνοια των αφεντικών μας. Δεν ωφελεί να λέμε ότι οι αλβανοί κλέβουν ενώ εμείς είμαστε ήσυχοι ή ότι εμείς οι αλβανοί είμαστε δουλευταράδες και οι υπόλοιποι δεν δουλεύουν. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία ξεκινάνε από μια αίσθηση ισχύος και εξουσίας που σου δίνει το κυρίαρχο στοιχείο διαχωρισμού ντόπιων και ξένων, τα χαρτιά (το φυλετικό δικαίωμα παραμονής σε έναν τόπο). Άρα αυτή η εξουσία θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου οποτεδήποτε θεωρηθεί χρήσιμο από τον καθένα ακόμα και αγγελούδια να γίνουμε.

Σε ότι αφορά τους ντόπιους θεωρούμε ότι ο ρατσισμός θα πρέπει να απαντηθεί με το ίδιο νόμισμα. Μερικές φορές ίσως και πιο δυνατά για να παραδειγματιστούν και οι υπόλοιποι που θα απαξιώσουν τη ζωές μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανένα, με στολή η χωρίς, να μας πάρει την αξιοπρέπεια και ακόμα πιο πολύ τη ζωή μας. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε παρά μόνο το τομάρι μας και αυτό πρέπει να το πουλήσουμε ακριβά.

Σε ότι αφορά τους ανθρώπους που μας υποστηρίζουν θεωρούμε ότι αλληλεγγύη στους μετανάστες είναι να προσφέρεις μια δουλιά, μια στέγη, χαρτιά (με λευκούς γάμου κλπ) ή έστω ένα φιλικό χαμόγελο, χωρίς να απαιτείς να ασπαστεί την ιδεολογική σου δοξασία.. Αλληλεγγύη είναι το να ξέρεις τι επιπτώσεις έχει στη ζωή μας η προσπάθεια εξασφάλισης χαρτιών και όχι η θεωρητική γνώση των συνθηκών που δημιουργούν τα προβλήματα μας. Αλληλεγγύη σημαίνει να κατανοείς ότι το να είσαι αλβανός ή βούλγαρος ή πακιστανός δεν είναι θέμα προσωπικής επιλογής, όπως το να είσαι εθνικιστής η διεθνιστής, αριστερός η δεξιός, αλλά παρόλα αυτά καθορίζει σε πρακτικό επίπεδο τις περισσότερες πτυχές της ζωής μας.

Κανένας δεν ήρθε εδώ για να γίνει το ιδανικό σου επαναστατικό υποκείμενο. Έτσι κι αλλιώς η πάλη το ενάντια στο ρατσισμό και την εκμετάλλευση είναι καθήκον του καθενός που δεν ανέχεται αυτή τη πραγματικότητα στη δική του κοινωνία. Είναι πρωτίστως μια πάλη για να εξασφαλίσεις μια ανεχτή πραγματικότητα για τον εαυτό σου. Το να είσαι μετανάστης δεν είναι τιμή, είναι ντροπή οι άνθρωποι να χρειάζονται συνοδευτικά χαρτιά σαν να είναι κούτες με προϊόντα. Το σύνθημά μας πρέπει να είναι είμαστε όλοι ντόπιοι!

Έτσι κι αλλιώς αυτό το κομμάτι γης μας χωράει όλους. Αυτοί που είναι επικίνδυνοι για το κοινωνικό σύνολο είναι οι ρατσιστές και οι φασίστες, οι οποίοι άμα γίνουν πιο πολύ θα αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνική συνοχή και το όποιο επίπεδο δημοκρατίας έχουμε εδώ που ζούμε. Τότε οι σκούπες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα γράφουν και το όνομα σου επάνω και η αμοιβή της εργασίας σου δεν θα είναι τα 700€ αλλά η απελευθέρωση που θα σου προσφέρει. Για αυτό η απάντησή στο ερώτημά μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη:

Έξω ο ρατσισμός και ο φασισμός

Από τις πλατείες, τις γειτονιές και τη ζωή μας

ΣΤΕΚΙ ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Sa racist mbanë Greqia?

Fjalorë i vogël i termeve të përditshëm.

Pasiguri – ndjenjë mosbesimi ndaj bashkëqytetarëve të tu që rrjedh nga fakti se tjetërsimi dhe izolimi mes nesh ka arritur në një shkallë të tillë sa mësojmë për fqinjin tonë jo nga sheshi ku ulet, por nga lajmet dhe emisionet e drekës. Gazetarët në një rolë predikuesi mbjellin frikën, urrejtjen dhe dyshimin.

Kriminalitet – Të shkelësh ligjet që synojnë shfarosjen tënde morale, ekonomike dhe fizike, ligje të cilat bazohen në kritere raciste dhe ushtrohen nga ithtar të ligjit dhe të rendit, të cilët filluan karrierën e tyre në kohën e juntës. Torturat, poshtërimet, vrasjet në kufij, në kampet e izolimit të të huajve nga maniakë me uniformë, jo vetëm nuk ndëshkohen por zakonisht shpërblehen profesionalisht dhe nga moralisht..

Drejtësi – Të dënohesh mesatarisht me dyfishin e viteve sesa një vendas për të njëjtën akuzë, sidomos po ishe shqiptarë. Të presësh nga 6 muaj deri në 3 vite që të gjykohesh (70% e të huajve nëpër burgje ose presin të gjykohen ose gjenden brenda për hyrje të paligjshme në Greqi) dhe nëse pafajshmëria jote vërtetohet të mos dëmshpërblehesh por të falënderosh fatin që të lanë të lirë. Të ekstradohesh (një ndryshim i ri i ligjit që u dorëzua në parlament) nëse akuzohesh për ndonjë akt penal, ke s'ke dokumenta, pa kaluar në gjyq për të mbrojtur veten tënde. Ashiqaria u bë dhe ligj: qepe, puno e merr ndonjë kothere bukë.

Operacione fshesë – operacione të policisë për pastrimin e zonave nga elemente të padëshiruar (një ditë do vijë dhe radha jote), shumë të përhapura në regjime naziste dhe ne aparteid. Ata që mbështesin “pastrimin” e njerëzve me fshesa ndoshta gjykojnë nga pisllëku i shtëpisë së tyre.

Komisionet e lagjeve - organizata vendore të LAOS, të përforcuara nga fashista të Hrisi Avgji (agimi i artë), të cilët duke qenë besnik ndaj traditës familjare, janë rrufjanë, huliganë (vetëm kur shoqërohen nga organi përkatës) dhe lake të pushtetit ne fuqi.

Shën Pandeleimon - zonë e pushtuar nga militante fashistë dhe forca të policisë së Athinës, ku ndalohet kalimi i të huajve dhe çdo ezmeri ortodoks që zakonisht ka mbiemër turk ose arvanitas. Është e qartë se Athina e 3,5 milionë banorëve nuk mban disa mijra të tjerë, vetëm në rast se vijnë si turistë, dhe atëherë si servil të vërtetë përulemi deri në tokë.

Qendra pritjeje emigrantësh – kampe përqendrimi ku burgosen ose asgjësohen të huaj (p.sh. Petru Rali, Eliniko), pasi kanë shpëtuar nga zjarri (Patra), nga linçimi (Manoladha), në mënyrë që të gëzohen qytetarët paqedasësh dhe të tjerët të mos e prishin terezinë, sepse është mëse e qartë se për të tëra e ka fajin shteti dhe kapitalizmi.

Emigrantë klandestinë – a) Njerëz nga zonat më të varfra të planetit të cilët paguajnë çmimin e begatisë të botës perëndimore (B.E., SH.B.A.) Çfarë rrjedhojash mendon se ka mbrojtja nga importet dhe subvencionet që merr për punëtorët dhe zanatlinjtë në shtetet jashtë B.E.-së? b) Refugjatë nga zona në gjendje lufte të planetit të cilëve je i detyruar në bazë të kushtetutës dhe çdo pakti ndërkombëtarë tu ofrosh strehim dhe ushqim. Po ashtu, qeveritë që ti ke votuar kanë kontribuar në këto luftëra të njohura dhe të panjohura që zhvillohen në zona të largëta të planetit dhe tani mjerimi që shkaktuan troket dhe në derën tënde.

Ky është në vija të përgjithshme një përshkrim i atyre çka po ndodhin në qytetin tonë dhe përkatësisht në gjithë Greqinë gjatë periudhës së fundit. Në një shoqëri ku ne emigrantët jemi mësuar me histeritë masive kundër nesh, këto të fundit nuk përbëjnë ndonjë përjashtim. As intesiviteti i dhunës, as përkrahja e masave raciste nga e gjithë sfera e botës politike e as pranimi dhe tolerimi e tyre nga shoqëria në tërësi. Eksperienca e ashpër e dhjetëvjeçarit të kaluar (1994, 1998, 2004) siguroi rrjedhojën normale të zhvillimit historik. Dhe kjo është diçka që na prek ne emigrantëve, në radhë të parë, por është pronë e vendasve mbi të gjitha.

Në radhë të parë të gjithë emigrantët duhet të kuptojnë që zgjidhjet personale nuk janë jetëgjate dhe herët a vonë vullneti popullor do të zbatohet dhe mbi ne. Nuk konsiderojmë asnjë nacionalitet si të privilegjuar dhe këtë çdo njeri që e jeton mbi kurrizin e tij e kupton shumë mirë, por mendojmë se jemi akoma në garë me njëri tjetrin për të siguruar përkrahjen e pronarëve tanë. Nuk ka ndonjë dobi të themi që shqiptarët vjedhin kurse ne jemi të urtë ose që ne shqiptarët jemi punëtorë kurse të tjerët nuk punojnë. Racizmi dhe ksenofobia fillojnë nga një ndjenjë fuqie dhe pushteti që të jep elementi kryesori i diferencimit midis vendasve dhe të huajve, dokumentet ( e drejta raciale e qëndrimit në një vend). Atëherë kjo forcë do të përdoret kundër teje kurdoherë që të konsiderohet si e dobishme nga çdonjëri, akoma dhe sikur të bëhemi engjëj.

Për sa i përket vendasve mendojmë se racizmit i duhet përgjigjur me të njëjtën monedhë. Disa herë ndoshta akoma dhe me ashpër që të jepet shembulli për të tjerët që do të përbuzin jetën tona. Nuk duhet të lejojmë asnjë, me uniformë ose pa, të na marrë dinjitetin tonë dhe aq më tepër jetën tonë. Nuk kemi asgjë për të humbur përveç lëkurës tonë dhe këtë duhet ta shesim shtrenjtë.

Për sa i përket njerëzve që na mbështesin besojmë se solidaritet ndaj emigrantëve është tu ofrosh punë, strehë, dokumenta (martesa të bardha etj.) ose një buzqeshje miqësore duke mos pretenduar që të përqafojë bindjet e tua ideologjike. Solidaritet është të njohim ç'pasoja ka në jetën tonë përpjekja për sigurimin e dokumentave dhe jo njohja teorike e kushteve që krijojnë problemet tona. Solidaritet është të kuptosh mirë se të jesh shqiptarë, ose bullgarë ose pakistanez nuk është një zgjidhje personale, si të jesh nacionalist apo internacionalist, i majtë apo i djathtë, por megjithatë ka pasoja praktikisht në çdo aspekt të jetës sonë.

Asnjë nuk erdhi këtu që të bëhet subjekti yt revolucionar ideal. Po ashtu dhe lufta kundër racizmit dhe shfrytëzimit është detyrë e çdo njeriu që nuk duron dot këtë realitet në shoqërinë e tij. Është në radhë të parë një luftë për të siguruar një realitet që mund të tolerosh ti vetë. Të jesh emigrant nuk është nder, është turp njerëzit të nevojiten dokumenta shoqëruese sikur të ishin pako me mallra. Parulla jonë duhet të jetë: jemi të gjithë vendas!

Fundja fundit kjo copë tokë na nxë të gjithëve. Ata që janë të rrezikshëm për shoqërinë në tërësi janë racistët dhe fashistët, të cilët po të bëhen më shumë do të përbëjnë rrezik për koherencën shoqërore dhe për atë farë niveli demokracie që kemi këtu ku jetojmë. Atëherë fshesat dhe kampet e përqendrimit do të kenë të shkruar përsipër emrin tënd dhe shpërblimi për punën tënde nuk do të jenë 700€ por liria që ajo do të ofroj. Prandaj përgjigja e pyetjes sonë duhet të jetë mëse e qartë:

Jashtë fashizmi dhe racizmi

nga sheshet, lagjet dhe jeta jonë

Streha e Emigrantëve Shqiptarë

Εκδήλωση - Συζήτηση

2009-05-19T14:08:00.015+03:00

Τα παιδιά των μεταναστών στο ελληνικό σχολείο
Παρασκευή 22 Μαΐου, ώρα 19:00

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς από τα σχολεία:

5° ΟΛΟΉΜΕΡΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ - ΚΩΛΕΤΗ
ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΑΠΟ ΣΙΒΙΤΑΝΙΔΕΙΟΣ
132° ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ - ΓΚΡΑΒΑ
5° ΛΥΚΕΙΟ ΕΞΑΡΧΕΊΩΝ

Θα συζητήσουμε για:

Προσπάθειες εκπαιδευ τικών για την ένταξη των παιδιών των μετανστών και πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί στα σχολεία.
Ποια είναι τα προβλήματα που συναντούν οι οικογένειες των μεταναστών στο ελληνικό σχολείο. Συμμετοχή των γονέων στην σχολική ζωή.
Προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί στο ζήτημα της μετανάστευσης, ζητήματα διαπολιτισμικότητας.

Η προσπάθεια αυτή αποσκοπεί στην δημιουργία συνδέσεων και οριζόντιας επικοινωνίας στη σχολική κοινότητα! για την ανάδειξη και προώθηση που έχουν ήδη εφαρμοστεί.

Femijet e emigranteve ne shollen greke
Te Premten 22 Maj, ne oren 19:00

Do te flasin mesues filloreje e liceu, nxenes dhe prinder nga shkollat:

Shkolla fillore e 35° - Koleti
Student nga Sivitanidhio
Shkolla fillore e 132° - Grava
Liceu i 5° - Eksarqia

Do bisedojme per:

Perpjekje te mesuesve per integrimin e femijeve te emigranteve dhe praktika qe jane ushtruar neper shkolla.

Cilat jane problemet qe perballojne familjet e emigranteve ne shollen greke. Pjesemarrja e prinderve ne jeten shkollore.

Probleme qe perballojne mesuesit per sa i perket ceshtjes se emigracionit, ceshtjeve multikulturore.

Kjo perpjekje ka si qellim krijime rrjetesh dhe komunikimi direkt te shoqerise shko! llore per evidencimin, ngritjen dhe promovimin e praktikave qe jane ushtruar.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ - NO TICKET CINEMA

2009-05-13T11:00:00.004+03:00

Το Στέκι Αλβανών Μεταναστών σας προσκαλεί την Παρασκευή 15 Μαΐου, ώρα 20:00, στην προβολή της ταινίας BenX.

Shfaqje Filmi - No ticket cinema

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë ju fton të Premeten 15 Maj, ora 20:00, në shfaqjen e filmit BenX.

Διώκεται επειδή μάθαινε στα παιδιά τη γλώσσα τους

2009-05-06T18:45:00.003+03:00

Στα δικαστήρια σέρνεται τώρα η πρώην διευθύντρια του 132ου Δημοτικού σχολείου Γκράβας, Στ. Πρωτονοτάριου κατηγορούμενη για το εντυπωσιακό και πρωτοπόρο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο της για την ένταξη των αλλόγλωσσων παιδιών στο σχολικό περιβάλλον.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η Στ. Πρωτονοτάριου παραχώρησε αίθουσα του σχολείου, για να διδαχθούν τις απογευματινές ώρες, που το σχολείο δεν λειτουργούσε, τη γλώσσα τους 22 παιδιά αλβανικής καταγωγής. Αυτό είναι το "έγκλημα" που διέπραξε κατά το χρονικό διάστημα από τον Σεπτέμβριο του 2005 μέχρι την 28.11.2007, όπου τα λαγωνικά του έθνους το πήραν είδηση και έπαψαν και το πρόγραμμα και τη διευθύντρια από διευθύντρια.
Αντί αποκαταστάσεως όμως, η Στ. Πρωτονοτάριου θα καθίσει στο σκαμνί της κατηγορουμένης, στις 16 Ιουνίου, επειδή, σ' ένα σχολείο που πάνω από το 70% των παιδιών είναι μεταναστόπουλα από διάφορες χώρες, δεν έκλεισε μάτια και αυτιά, αλλά με την υποστήριξη και εμψύχωσή της πραγματοποιήθηκε ένα πρόγραμμα που κανονικά θα έπρεπε να αποτελέσει παράδειγμα για όλα τα σχολεία.

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=453912

Παρουσίαση της «cult» ταινίας μικρού μήκους, κινουμένων σχεδίων «ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗΣ ΣΠΑΤΑΛΗΣ»

2009-04-28T10:36:00.001+03:00

Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση της «cult» ταινίας μικρού μήκους, κινουμένων σχεδίων «ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗΣ ΣΠΑΤΑΛΗΣ», την Τετάρτη 29 Απριλίου 2009, στις 20.00.

Tο περιβάλλον είναι μια υπόθεση που μας αφορά όλους.
Έτσι, μια ομάδα νέων -στην οποία συμμετέχουν και παιδιά δεύτερης γενιάς μεταναστών, συμβάλλει με τον δικό της τρόπο στην ενημέρωση και την εξοικονόμηση ενέργειας στην καθημερινή ζωή.

Προβολή Ταινίας – No ticket cinema

2009-04-08T16:41:00.012+03:00

Το Στέκι Αλβανών Μεταναστών σας προσκαλεί την Κυριακή 12 Απριλίου, ώρα 20:00, στην προβολή του ντοκιμαντέρ "2η Γενιά", με θέμα την δεύτερη γενιά μεταναστών στην Ελλάδα.
Στην προβολή θα παραβρεθούν και οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ για μια ανοικτή συζήτηση με το κοινό.

Shfaqje Filmi - No ticket cinema

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë ju fton të Dielën 12 Prill, ora 20:00, në shfaqjen e dokumentarit “2nd generation” mbi brezin e dytë të emigarantëve në Greqi.
Të pranishëm do të jenë dhe realizuesit e dokumentarit për një bisedë të hapur me publikun.

*το ντοκιμαντέρ είναι μια συμπαραγωγή των: amaka, guerilla cinematography, save frag productions,

ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ - TREDITOR AKTIVITETESH

2009-02-23T00:18:00.002+02:00

ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
5 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΕΚΙ ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
19:00 Προβολή του ντοκιμαντέρ “A few days together” για τις ημέρες του πογκρόμ 2004
20:00 Ανοικτή συζήτηση «5 χρόνια Στέκι Αλβανών Μεταναστών – Για την ταυτότητα και την δράση μιας μεταναστευτικής ομάδας»
23:00 ΠΑΡΤΥ οικονομικής ενίσχυσης

ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ
19:00 Προβολή οπτικοακουστικού υλικού για μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα
19:30 Ανοικτή συζήτηση «Δράσεις και αυτό-οργάνωση των μεταναστών»
Συμμετέχουν εκπρόσωποι μεταναστευτικών ομάδων από Θεσσαλονίκη, Χανιά, Πάτρα, Αθήνα
22:30 Live hip hop συναυλία με τους Renovatio, I Panjohuri, Te vërtetët

ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ
18:00 Παρουσίαση της καμπάνιας «Όχι στον ρατσισμό από την κούνια»
20:00 Προβολή του Ντοκιμαντέρ «2 Γενιά» της ομάδας Guerrilla Cinematography
22:00 ΠΑΡΤΥ της ομάδας “Second Generation”

TREDITOR AKTIVITETESH
5 VJET STREHA e EMIGRANTËVE SHQIPTARË

E PREMTE 27 SHKURT
19:00 Shfaqje e dokumentarit “A few days together” rreth ditëve të pogromit 2004
20:00 Bisedë e hapur “5 vjet Streha e Emigrantëve Shqiptarë – Rreth identitetit dhe aktivizimit të një shoqate emigratësh”
23:00 Mbrëmje për mbështetje ekonomike

E SHTUNË 28 SHKURT
19:00 Shfaqje materiali filmor mbi emigrantët dhe rrefugjatët në Greqi
19:30 Bisedë e hapur “Aktivizimi dhe vet-organizimi i emigrantëve” Marrin pjesë përfaqësues shoqatash emigrantësh nga Selaniku, Hania, Patra dhe Athina
22:30 Live koncert hip hop me Renovatio, I Panjohuri, Të vërtetët

E DIELË 1 MARS
18:00 Paraqitje e aktiviteve të kampanjës “Jo racizmit nga djepi”
20:00 Shqaqje e dokumentarit “Brezi i dytë” i grupit Guerrilla Cinematography
22:00 Mbrëmje e grupit të të rinje emigrantë “Second Generation”

ΕΚΚΛΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΕ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΑ

2009-01-31T18:28:00.003+02:00

ΕΚΚΛΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ
ΣΕ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΑ

Κάνουμε έκκληση σε όσους μπορούν να βοηθήσουν για μια νεαρή Αλβανίδα μητέρα 2 μικρών παιδιών η οποία έχει μακρά νοσηλεία στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων λόγω σοβαρών ογκολογικών προβλημάτων (υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, και κάνει τακτικές χημειοθεραπείες...).
Χρειάζεται άμεσα οικονομική στήριξη αυτή και η οικογένειά της καθώς τα σοβαρά προβλήματα της υγείας της δεν της επιτρέπουν να εργαστεί και απαιτούν την παρουσία του συζύγου της συνεχώς δίπλα της. Έτσι αναγκάζεται και αυτός να μη εργάζεται κατά διαστήματα και επιπλέον το μεγάλο παιδί της οικογένειας από το Δεκέμβρη έχει αναγκαστεί να σταματήσει το σχολείο για να φροντίζει τη μητέρα του και το μικρό αδερφό. Ο αριθμός του οικογενειακού λογαριασμού είναι

Γενική Τράπεζα: GR93-0150-0940-0000-9800-4238-168

Πληροφορίες :
Κα Κατερίνα Βουτετάκη
Ψυχολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων
Τηλεφ. Κινητό : 697-6347643

2009-01-17T01:26:00.002+02:00

Και εγένετο λαθροπροπαγάνδα
Με αφορμή τη δημοσίευση άρθρου στη Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 11/01/2009, με τίτλο «Και εγένοντο λαθροτρομοκράτες», σαν Στέκι Αλβανών Μεταναστών εκφράζουμε τη λύπη και την αγανάκτηση μας με τον τρόπο που τα μεγαλύτερα δημοσιογραφικά έντυπα μεταχειρίζονται την σημερινή κατάσταση των γεγονότων και πως σκόπιμα κινδυνολογούν όταν αναφέρονται στην συμμετοχή των μεταναστών σε αυτά. Ένα τέτοιο άρθρο διαβάσαμε και στις σελίδες της εφημερίδας Καθημερινή που συσχετίζει μετανάστες δεύτερης γενιάς με τρομοκρατικές ομάδες.
Μεταξύ των άλλων το συγκεκριμένο άρθρο της Κυριακάτικης αναφέρει: «Στη λίστα των υπόπτων, εκτός των προσώπων που είχαν σκιαγραφηθεί στο παρελθόν από την αντιτρομοκρατική, περίοπτη θέση εμφανίζονται να έχουν πρώτη φορά και μετανάστες, των οποίων οι φάκελοι εξετάζονται εξονυχιστικά……Η προκήρυξη που διανεμήθηκε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο (ΑΣΟΕΕ) στις 15 Δεκεμβρίου στην αλβανική και την ελληνική και κατόπιν σε άλλες τρεις γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά) αποτέλεσε αντικείμενο όχι μόνον αστυνομικής ενασχόλησης αλλά και πολιτικού προβληματισμού…..Στις αλλεπάλληλες συσκέψεις που έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα στο υπουργείο Εσωτερικών, με τη συμμετοχή των ανώτατων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ., διατυπώθηκαν εκτιμήσεις ότι στο χώρο των μεταναστών έχουν ήδη συντελεστεί διεργασίες που οδηγούν στην ανάγκη επανεξέτασης της μεταναστευτικής πολιτικής μέσα στο γενικό πλαίσιο της δημόσιας ασφάλειας και τάξης»
Έχουμε συνηθίσει να ακούμε να κατηγορούν τους μετανάστες για αύξηση εγκληματικότητας και ανεργίας. Φαίνεται όμως ότι οι παλιές εικόνες του μετανάστη δεν πουλάνε πια! Έτσι ο ΄΄έντιμος΄΄ δημοσιογράφος εγγυάται να αποτυπώσει τις καινούριες σκέψεις και διαταγές της ΕΛ-ΑΣ και του Υπουργείου Εσωτερικών. Γνωρίζουμε καλά ότι τέτοιες απόψεις αρέσουν στο ευρύ κοινό. Επιτέλους ο εχθρός, καθαρός με όνομα και εθνικότητα, βγήκε στο φως. Είναι ο εξωτερικός εχθρός, ο εξωτικός μετανάστης.
Όσο αφορά το κείμενο που ανατυπώθηκε στην ΑΣΟΕΕ, η δουλειά έγινε σωστά. Ο αρθρογράφος παραλείπει να αναφέρει όμως ότι η υποτιθέμενη ΄΄προκύρηξη΄΄ κυκλοφόρησε με επώνυμη υπογραφή, «Στέκι Αλβανών Μεταναστών» καθώς επίσης και διεύθυνση. Το αφηρημένο όμως κάνει καλύτερα τη δουλειά…. το ανώνυμο είναι πιο μυστήριο, επικίνδυνο. Οι αναφορές στο κείμενο είναι επίσης περιττές. Δεν αφήνουν την σκέψη του αναγνώστη να κινείται ελεύθερα. Ας μη μιλήσουμε για το τίτλο του, το οποίο είναι εντελώς άσχετο με το περιεχόμενο. Γράφει για τα παιδιά της 2ης γενιάς και αντί για έναν νόμιμο μετανάστη έχουμε ένα λαθραίο που είναι και τρομοκράτης. Δύο σ’ ένα, νοικοκυρεμένα δηλαδή.
Θα ήταν απρεπές να υποστηρίξουμε ότι η ΕΛ-ΑΣ μαζί με το Υπουργείο Εσωτερικών και τα ΜΜΕ θέλουν να αμαυρώσουν την εικόνα του μετανάστη. Διότι εάν κανείς μας πει ότι πράγματι η ΕΛ-ΑΣ μέσω του κειμένου μας, προσπαθεί να εντοπίσει τους τρομοκράτες, μάλλον βλάπτει την ίδια της την εικόνα. Προκειμένου να μην προσβάλουμε τη νοημοσύνη τους, πιστεύουμε πως όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται μόνο για προπαγανδιστικούς λόγους, για άλλοθι, ώστε όλα τα αιτήματα της 2ης γενιάς μεταναστών να πεταχτούν στα σκουπίδια. Πως μπορεί κάποιος να παραλάβει αόριστη άδεια παραμονής όταν είναι ύποπτος για τρομοκρατία ή παιδιά που γεννιούνται εδώ και δικαιούνται ελληνική υπηκοότητα να την αποχτήσουν ενώ τους προσφέρουν ως μελλοντικό “επάγγελμα” εκείνη του τρομοκράτη.
Στο άρθρο αναφέρεται επίσης ο προβληματισμός της κυβέρνησης όσον αφορά την σύνδεση της μεταναστευτικής πολιτικής με τη δημόσια ασφάλεια. Περί του τελευταίου εμείς οι μετανάστες έχουμε χορτάσει. Οι επιχειρήσεις ΄΄σκούπα΄΄ μας καθάρισαν, οι συνοριοφύλακες μας αποδεκατίσανε και η αστυνομική βία μας σημάδεψε. Τι άλλο πιο απάνθρωπο θα μπορούσε να εφαρμόσει η κυβέρνηση τάχα για την δημόσια ασφάλεια;
Σαν Στέκι Αλβανών Μεταναστών αποδοκιμάζουμε με αποτροπιασμό τέτοιου είδους λογικές και εγχειρήματα. Αρθρώνουμε εδώ το δικό μας λόγο και τη δική μας αντίσταση. Αυτό ακριβώς κάναμε και στην ΄΄προκήρυξη΄΄ που αναφέρεται στο άρθρο. Φαίνεται ότι η μεγαλύτερη τρομοκρατική ενέργεια που γίνεται αντιληπτή στην σημερινή εξουσία της Ελλάδος είναι ο ανεξάρτητος και ελεύθερος λόγος. Διότι ακόμα και αυτό το δικαίωμα φαίνεται να είναι για λίγους. Ο κάθε περιθωριακός και κυρίως ο κάθε ξένος έχει δικαίωμα μόνο να σιωπήσει.
Η οργανωμένη ενεργή πολιτική ενασχόληση των μεταναστών και προσφύγων θεωρείται τρομοκρατία. Η συμμετοχή τους στα γεγονότα του Δεκέμβρη βαφτίζεται πλιάτσικο. Η δημιουργία συνειδήσεων και η παρακαταθήκη για τις δυνατότητες της αυθόρμητης δυναμικής πάλης δημιουργεί σκέψεις για απέλαση των μη φρόνιμων, ακόμα και όσων έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε αυτή τη χώρα και την νιώθουν δική τους, γιατί είναι και δική τους. Αυτό το απέδειξαν και το διεκδίκησαν με αξιοπρέπεια στις μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη.
Αντί να θεωρούμε τις μεταναστευτικές γενιές αριθμητικές ακολουθίες ας τους δώσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα που τους χρωστάνε. Αντί να ποινικοποιήσουμε την συμμετοχή των μεταναστών και προσφύγων στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες και δρώμενα ας την ενθαρρύνουμε και ας την αγκαλιάσουμε. Αντί να στοχοποιήσουμε και να παραμορφώσουμε την εικόνα των μεταναστών από απόσταση ας τους γνωρίσουμε και ας σπάσουμε τις προκαταλήψεις και την ξενοφοβία. Ας αρχίσει επιτέλους ένας πολιτικός προβληματισμός που να μπορεί να λύσει προβλήματα αντί να τα προκαλεί.

ΣΤΕΚΙ ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ την ΚΥΡΙΑΚΗ 11/1, 2 μ.μ. στην Ομόνοια

2009-01-08T22:54:00.001+02:00

Νεκρός βρέθηκε 24/χρονος Μπαγκλαντεσιανός κοντά στο Τμήμα Αλλοδαπών της Π.Ράλλη, στις 3/1...

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ Η ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
ΚΑΙ Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛ.ΑΣ.

Τα ξημερώματα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου 2009, σκοτώθηκε ο Χουσεΐν Ζαχιντούλ 24 χρονών από το Μπαγκλαντές κοντά στο Τμήμα Αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη. Την ίδια ώρα καταγγέλλεται ξυλοδαρμός και καταδίωξη εκατοντάδων προσφύγων από την αστυνομία έξω από το Τμήμα. Ο Χουσεΐν, που είχε πάει στο Τμήμα Αλλοδαπών όπως και χιλιάδες άλλοι για να πάρει το πολυπόθητο χαρτάκι προτεραιότητας για αίτηση ασύλου, έπεσε στο ίδιο ακριβώς χαντάκι όπου είχε χάσει τη ζωή του στις 27/10/2008 ο Πακιστανός Μοχάμεντ Ασράφ έπειτα από επίθεση της αστυνομίας και καταδίωξη των συγκεντρωμένων. Τον Οκτώβριο η αστυνομία είχε ανακοινώσει ότι πράγματι έγιναν «μικρο-επεισόδια» αλλά ο Πακιστανός γλίστρησε κι έπεσε στο ρέμα όπου είχε πάει για να ικανοποιήσει φυσική του ανάγκη και ουδεμία σχέση με το θάνατο είχε η ΕΛ.ΑΣ. Τώρα ισχυρίζεται ότι το πτώμα του άτυχου Μπαγκλαντεσιανού βρέθηκε στο ρέμα στις 6.30 το πρωί του Σαββάτου και εκείνη την ώρα κανένας αστυνομικός δεν βρίσκονταν στο συγκεκριμένο σημείο, ενώ δεν κάνει λόγο για το παραμικρό επεισόδιο.

Οι θάνατοι δεν είναι τυχαίοι. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν έχουν αυτοκτονικές τάσεις. Ανάμεσα στα δύο τραγικά περιστατικά, έχουν καταγγελθεί άλλα δύο σοβαρά περιστατικά τραυματισμών αιτούντων άσυλο: του Αχμέτ Ατζάζ από το Πακιστάν που έσπασε το χέρι του στην ουρά στις 28/11/2008 κατά τη διάρκεια ξυλοδαρμού από αστυνομικούς και του Πακιστανού Μαζεχάρ Ικμπάλ που νοσηλεύεται σε κωματώδη κατάσταση στην Εντατική Μονάδα του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας, μετά από πτώση στο ίδιο «δολοφονικό ρέμα».
Η διαδικασία υποβολής ασύλου, με αποκλειστική ευθύνη του Υπουργείου Εσωτερικών και της ΕΛ.ΑΣ, έχει μετατραπεί σε απάνθρωπη διαδικασία, όργιο ρατσιστικής βίας και εξευτελισμών των αιτούντων άσυλο. Οι πρόσφυγες είναι αναγκασμένοι να περιμένουν κάθε εβδομάδα σε ουρές χιλιάδων στην πίσω είσοδο του Τμήματος Αλλοδαπών, από την Παρασκευή το πρωί μέχρι το Σάββατο στις 7 π.μ. που το «Αλλοδαπών» μοιράζει μόνο 300 μαγικά χαρτάκια προτεραιότητας για ραντεβού κάθε εβδομάδα. Η «Πέτρου Ράλλη» είναι το μοναδικό σημείο στην Αττική και τους γύρω νομούς όπου μπορεί κανείς να καταθέσει αίτηση για πολιτικό άσυλο, ενώ άλλη γενικευμένη διαδικασία απόκτησης νομιμοποιητικών εγγράφων για άδεια διαμονής στη χώρα δεν υπάρχει. Έτσι μοιραία συνωστίζονται και ξημεροβραδιάζονται χιλιάδες άνθρωποι για να μη χάσουν τη σειρά τους και να καταθέσουν αίτημα για άσυλο. Σ’ αυτές τις συνθήκες η αστυνομία χρησιμοποιεί συστηματικά βία χτυπώντας αδιακρίτως για να απωθήσει το πλήθος με κλομπ και κυνηγάει τον κόσμο, δημιουργώντας συνθήκες πανικού. Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν θεωρούμε τους θανάτους τυχαίους αλλά αποτελέσματα της ρατσιστικής και απάνθρωπης μεταναστευτικής πολιτικής της κυβέρνησης και της συστηματικής και βάρβαρης βίας της ΕΛ.ΑΣ. Μετά από τόσα και τόσα δεν μπήκαν καν στον κόπο να πάρουν το οποιοδήποτε μέτρο αποσυμφόρησης και εξανθρωπισμού της κατάστασης, ενώ η ΕΛ.ΑΣ. εξακολουθεί να ακολουθεί την ίδια βάρβαρη πρακτική.

Ως εδώ! Να μη θρηνήσουμε άλλους νεκρούς. Απαιτούμε:

• Να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι για τους θανάτους και τους τραυματισμούς
• Ανοιχτή πρόσβαση στη διαδικασία αίτησης ασύλου. Νέους χώρους υποβολής αιτημάτων ασύλου σε πανελλαδική κλίμακα
• Να φύγει η αρμοδιότητα παραλαβής κι εξέτασης αιτημάτων ασύλου από την Αστυνομία
• Άσυλο και στέγη σε όλους τους πρόσφυγες, να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
• Νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα στους μετανάστες, ελληνική υπηκοότητα στα παιδιά τους
• Να μην εφαρμοστεί το ρατσιστικό «Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου» της Ε.Ε.

Καλούμε τα Συνδικάτα, τους Φοιτητικούς Συλλόγους, κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις να καλέσουν και να συμμετάσχουν στη διοργάνωση του αντιρατσιστικού συλλαλητηρίου της 11ης Γενάρη, στις 2 μ.μ. στην ΟΜΟΝΟΙΑ

Këto ditë janë dhe të tonat...

2008-12-22T12:45:00.001+02:00

Pas vrasjes së Aleksi Grigoropulos po jetojmë një situatë të tensionuar si asnjë herë, një shfryrje dufi të cilit nuk po i shihet fundi. Ata që kanë dalë përpara në këtë revoltë janë nxënësit, të cilët me një pasion të pashtershëm dhe një spontanitet origjinal i kanë kthyer përmbys të gjithë ato që i marrim si të dhëna. Nuk mund të ndalosh diçka që nuk kontrollon, diçka që buron në mënyrë spontane dhe në kushte që nuk arrin të kuptosh. Kjo është dhe bukuria e kësaj revolte. Nxënësit po bëjnë histori dhe ua kanë lënë të tjerëve në dorë që ta shkruajnë atë dhe ta fusin në skema ideologjike. Rrugët, iniciativa, pasioni është i tyre.
Në kuadrin gjithë këtij mobilizimi, i cili ka si lokomotivë demonstratat e nxënësve, vihet re dhe një pjesëmarrje masive e brezit të dytë të emigrantëve dhe shume refugjatëve. Refugjatët zbresin të paorganizuar, me një spontanitet dhe vrull që është tipik i lëvizjeve politike që bëjnë. Në këtë moment përbëjnë pjesën më luftarake të të huajve në Greqi. Nuk kanë dhe shumë gjëra për të humbur sidoqoftë.
Fëmijët e emigrantëve mobilizohen në masë të gjerë dhe fuqishëm në kuadrin e iniciativave studentore dhe shkollore ose brenda organizatave te majta dhe ultra të majta. Përbëjnë dhe pjesën më të integruar të emigrantëve, gjithashtu dhe më të guximshme. Nuk u ngjajnë prindërve të tyre që erdhën kokëulur sikur të lypnin një copë bukë. Janë pjesë e shoqërisë greke, sepse nuk njohën tjetër. Nuk lypin diçka, kërkojnë me ngulm të jenë të barabartë më kolegët e tyre grekë. Të barabartë përsa u përket të drejtave, të barabartë në rrugë dhe në ëndrra.
Për ne, emigrantët e organizuar, kjo periudhë është një tjetër Nëntor francez i 2005. Nuk kishim iluzione që do të mundeshim të kontrollonim dufin e pakënaqësisë kur ai të shpërthente. Pavarësisht përpjekjeve të shumta në vite kurrë nuk ja arritëm të kryenim mobilizime të tilla masive të emigrantëve. Tani fjalën e kanë rrugët. Klithja që dëgjohet është për 18 vitet e dhunës, shtypjes, shfrytëzimit, poshtërimit. Këto ditë janë dhe të tonat.
Këto ditë janë për ato qindra emigrantë dhe refugjatë që janë vrarë në kufij, në rajone policie, në kantieret e ndërtimit. Janë për të vrarët nga policia ose nga qytetarë “të indinjuar”. Janë për të vrarët që guxuan dhe kaluan kufirin, që punonin si qentë, që nuk ulën kokën, për hiçin. Janë për Gramoz Palushin, për Luan Bërdëllimën, Edison Jahajn, për Toni Onoiha, për Abdurrahim Idriz-in, për Mohament Asraf-in dhe kaq të tjerë që si kemi harruar.
Këto ditë janë për dhunën policore që ka mbetur pa përgjigje, pa zot. Janë për poshtërimin në kufi dhe në qëndrat e të huajve që vazhdon akoma. Janë për vendimet skandaloze të drejtësisë greke, për emigrantët dhe refugjatët që gjenden padrejtësisht në burgje, për drejtësinë që na u mohua. Dhe në këtë çast që flasim, këto ditë dhe netë të kësaj revolte, emigrantët paguajnë një hak të rëndë duke rënë pre e dhunës policore ose të grupeve ultranacionaliste, me dënime me burg dhe vendime depërtimi që gjykatat greke na i falin me dashuri kristiane neve të pafeve.
Këto ditë janë për shfrytëzimin që vazhdon pa ndalim këtu e 18 vjet. Janë për betejat që u dhanë nga emigrantët në fushat e Volos, në kantieret e veprave olimpike, në Amaliadha. Janë për djersën dhe gjakun e prindërve tanë, për punën e zezë, për oraret pafund. Janë për parabolat, për gjobat, për ensimat që paguajmë dhe nuk do na njihen kurrë. Janë për letrat që po i gjëmojmë një jetë të tërë sikur janë llotari.
Këto ditë janë për çmimin që paguajmë vetëm për të qënë, për të marrë frymë. Janë për ato herë që shtrënguam dhëmbët, për fyerjet që duruam, për disfatat që morëm përsipër. Janë për të gjitha ato herë që nuk reaguam megjithëse kishim gjithë arsyet e kësaj bote. Janë për ato herë që reaguam por ishim vetëm sepse vdekja dhe revoltimi ynë nuk nxinin në korniza, nuk sillnin vota, nuk shisnin në lajmet e orës 8.
Këto ditë janë për të gjithë ata që janë të mënjanuar, të zbuar, për njerëzit me emrat e vështirë dhe historitë e panjohura. Janë për ata që vdesin çdo ditë diku në Evro apo në Egje, që vriten në kufij apo në Petru Rali, janë të ciganëve në Zefiri, të narkomanëve në Eksarhia. Këto ditë janë të djemve dhe vajzave në Mesolongjiu, njerëzve pa tabela, të nxënësve jashtë çdo kontrolli. Falë Aleksit këto ditë janë të gjithë neve.

18 vite revolte të heshtur janë shumë.
Të gjithë në rrugë, për solidaritet dhe dinjitet!
Nuk harruam, nuk harrojmë, këto ditë janë dhe tuajat
Për Luanin, Tonin, Mohamedin, ..Aleksin

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë
www.steki-am.blogspot.com

Όλοι στην αντιρατσιστική συγκέντρωση στο Σύνταγμα, Πέμπτη 18-12, ώρα 17:00

2008-12-18T20:57:00.004+02:00

Δεν ζητάμε … απαιτούμε

Όλοι στην αντιρατσιστική συγκέντρωση στο Σύνταγμα, Πέμπτη 18-12, ώρα 17:00

Όταν πριν από 17 χρόνια πέρασα παράνομα τα σύνορα με τη μάνα μου και τον αδερφό μου, κανείς δεν με ρώτησε. Όταν πριν από 7 χρόνια οι δυτικές χώρες ξεκίνησαν έναν πόλεμο στην Ασία κανείς δεν ρώτησε τη γνώμη των κατοίκων τους. Όταν οι ελληνικές επιχειρήσεις οργώνουν τα Βαλκάνια, στερώντας στους ντόπιους την διαχείριση του πλούτου της γης τους, κόβοντας θέσεις εργασίας, προσφέροντας μισθούς πείνας με τιμές Ευρώπης, τότε δηλώνουν ευεργέτες.
Πολλοί από μας δεν ήρθαμε εδώ γιατί μας άρεσε (άσχετα αν ύστερα από τόσα χρόνια τoν νιώθουμε δικό μας τόπο). Αν είχαμε να επιλέξουμε θα διαλέγαμε μια χώρα της δυτικής Ευρώπης. Έτσι και αλλιώς την εικόνα τους ποθήσαμε. Με την υπόσχεση του ‘‘αμερικάνικου’’ ονείρου ρίξαμε τα τοίχοι της υπαρκτής υποκρισίας. Η Ελλάδα προσέφερε τα μόνα χερσαία σύνορα με την Ευρώπη. Να πάμε αλλού ήταν σχεδόν ακατόρθωτο.
Πολλοί από εμάς δεν θεωρούμε ότι η γη θα έπρεπε να χωρίζεται σε μικρά τεμάχια αλλά να είναι όλων μας. Ο καθένας θα έπρεπε να ζει και να κάνει όνειρα εκεί που θέλει. Αυτό δεν προσέφερε η Δύση; Την υπόσχεση της ελευθερίας;
Πολλοί από μας δεν θέλαμε να φύγουμε. Όταν όμως η ευημερία άλλων ανθρώπων, σε μέρη μακρινά, σου στερεί το φαγητό στο τραπέζι σου, θέλεις και εσύ να διεκδικήσεις το μερίδιο σου. Όχι στην πολυτέλεια αλλά στο ψωμί, στο δικαίωμα της επιβίωσης. Κανείς δεν πρέπει να στερείται αυτού του βασικού δικαιώματος.
Όταν οι κυβερνήσεις σας ξεκινούν πολέμους πάνω από τη στέγη μας, όταν ανεβάζουν δικτάτορες που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους καταπιέζοντας τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, έχουμε και εμείς το δικαίωμα να διεκδικήσουμε λίγη από την ασφάλεια και την ειρήνη σας.
Για το λόγο ότι πολλά έγιναν στο όνομα μας, χωρίς να μας ρωτήσετε. Για το λόγο ότι για την κατάσταση που επικρατεί στις χώρες μας φταίνε και οι νόμιμα εκλεγμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σας. Για το λόγο ότι ο καθένας ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του αδιαφορώντας αν η ευημερία και η ασφάλειά του χτίζεται στις πλάτες άλλων. Για το λόγο ότι πολλοί από μας γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε εδώ...
...εδώ και θα ζήσουμε .Ως εκ τούτου δεν ζητάμε, απαιτούμε:

- νομιμοποίηση τώρα όλων των μεταναστών
- άσυλο στους πρόσφυγες πολέμου & στα θύματα ρατσιστικών διακρίσεων
- ιθαγένεια σε όσα παιδιά γεννηθήκανε και μεγαλώσανε εδώ
- να μην εφαρμοστεί το ρατσιστικό «Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου» της ΕΕ
- ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση όλων στο εκπαιδευτικό σύστημα και την περίθαλψη, τις κοινωνικές υπηρεσίες και τα επιδόματα.

Στέκι Αλβανών Μεταναστών

Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας

2008-12-15T17:31:00.002+02:00

Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας...

Μετά από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αναβρασμού, ένα ξεχείλισμα οργής που δεν λέει να σταματήσει. Μπροστάρηδες σε αυτό τον ξεσηκωμό είναι οι μαθητές, οι οποίοι με αστείρευτο πάθος και με ένα πηγαίο αυθορμητισμό έχουν ανατρέψει όλα τα δεδομένα. Δεν μπορείς να σταματήσεις κάτι που δεν ελέγχεις, κάτι που οργανώνεται αυθόρμητα και με όρους που δεν κατανοείς. Αυτή είναι η ομορφιά αυτού του ξεσηκωμού. Οι μαθητές κάνουν ιστορία και αφήνουν τους άλλους να τη εντάξουν ιδεολογικά και να τη γράψουν. Οι δρόμοι, η πρωτοβουλία, το πάθος είναι δικό τους.

Μέσα στα πλαίσια της γενικότερης κινητοποίησης, με ατμομηχανή τα μαθητικά συλλαλητήρια, υπάρχει και μια μαζική συμμετοχή της δεύτερης γενιάς των μεταναστών και αρκετών προσφύγων. Οι πρόσφυγες κατεβαίνουν μεμονωμένα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, με έναν αυθορμητισμό και με μια ορμή που χαρακτηρίζει τις κινητοποιήσεις τους. Αυτοί τη στιγμή είναι το πιο μαχητικό κομμάτι των ξένων στη Ελλάδα. Έτσι και αλλιώς είναι πολύ λίγα αυτά που έχουν να χάσουν.

Τα παιδιά των μεταναστών κινητοποιούνται μαζικά και δυναμικά κυρίως μέσα στα πλαίσια των σχολικών και φοιτητικών δράσεων ή μέσα από τις οργανώσεις της αριστεράς και άκρας αριστεράς. Είναι και το πιο ενταγμένο κομμάτι των μεταναστών, το πιο θαρραλέο. Δεν είναι σαν τους γονείς τους που ήρθαν με σκυμμένο το κεφάλι σαν να ζητιανεύανε ένα κομμάτι ψωμί. Είναι μέρος της ελληνικής κοινωνίας, καθώς δεν γνώρισαν άλλη. Δεν ζητιανεύουν κάτι, διεκδικούν δυναμικά να είναι ισότιμοι με τους έλληνες συμμαθητές τους. Ισότιμοι στα δικαιώματα, στο δρόμο, στα όνειρα.

Για μας τους οργανωμένους μετανάστες είναι ένας δεύτερος γαλλικός Νοέμβρης του 2005. Δεν είχαμε ποτέ αυταπάτες ότι όταν η οργή του κόσμου ξεχείλιζε θα μπορούσαμε να την κατευθύνουμε. Παρά τους αγώνες που έχουμε δώσει όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν μπορέσαμε να πετύχουμε τέτοιες μαζικές αντιδράσεις. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν οι δρόμοι. Η κραυγή που ακούγεται είναι για τα 18 χρόνια βίας, καταπίεσης, εκμετάλλευσης, εξευτελισμού. Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας.

Αυτές οι μέρες είναι για τους εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες δολοφονημένους στα σύνορα, στα τμήματα, στους χώρους εργασίας. Είναι για τους δολοφονημένους από μπάτσους ή αγανακτισμένους πολίτες. Είναι για τους δολοφονημένους επειδή πέρασαν τα σύνορα, επειδή δούλευαν σαν τα σκυλιά, επειδή δεν σκύψανε το κεφάλι, για το τίποτα. Είναι για τον Γκραμόζ Παλούσι, τον Λουάν Μπερντελίμα, τον Εντισόν Γιάχαϊ, τον Τόνυ Ονόυχα, τον Αμπντουρακίμ Ιντρίζ, τον Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ και τόσους άλλους που δεν ξεχάσαμε.

Αυτές οι μέρες είναι για την καθημερινή αστυνομική βία που έχει μείνει αναπάντητη, ατιμώρητη. Είναι για τον εξευτελισμό στα σύνορα, στα κέντρα αλλοδαπών που συνεχίζεται ακόμα. Είναι για τις κατάφωρες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, τους μετανάστες και πρόσφυγες που είναι άδικα στις φυλακές, τη δικαιοσύνη που μας στερήθηκε. Ακόμα και τώρα, στις μέρες και νύχτες του ξεσηκωμού, οι μετανάστες πληρώνουν βαρύ τίμημα με επιθέσεις ακροδεξιών και μπάτσων, με απελάσεις και ποινές φυλάκισης που τα δικαστήρια μοιράζουν με χριστιανική αγάπη σε εμάς τους άπιστους.

Αυτές οι μέρες είναι για την εκμετάλλευση που συνεχίζεται αμείωτη για 18 χρόνια. Είναι για τους αγώνες που δεν ξεχάστηκαν στους κάμπους στο Βόλο, τα ολυμπιακά έργα, την Αμαλιάδα. Είναι για τον ιδρώτα και το αίμα των γονιών μας, για τη μαύρη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια. Είναι για τα παράβολα, τα πρόστιμα, τα ένσημα που πληρώνουμε και δεν θα μας αναγνωριστούν ποτέ. Είναι για τα χαρτιά που θα κυνηγάμε μια ζωή σαν να είναι λαχείο.

Αυτές οι μέρες είναι για το τίμημα που πληρώνουμε απλά για να υπάρχουμε, να αναπνέουμε. Είναι για όσες φορές σφίξαμε τα δόντια, για τις προσβολές που ανεχτήκαμε, τις ήττες που χρεωθήκαμε. Είναι για όσες φορές δεν αντιδράσαμε ενώ είχαμε όλους τους λόγους του κόσμου. Είναι για όσες φορές αντιδράσαμε και ήμασταν μόνοι γιατί ο θάνατος και η οργή μας δεν χωράγανε σε σχήματα, δεν έφερναν ψήφους, δεν πουλούσαν στα δελτία των 8.

Αυτές οι μέρες είναι όλων των περιθωριακών, των αποκλεισμένων, των ανθρώπων με τα δύσκολα ονόματα και τις άγνωστες ιστορίες. Είναι για όσους πεθαίνουν καθημερινά στο Αιγαίο και στον Έβρο, για όσους δολοφονούνται στα σύνορα ή στην Πέτρου Ράλλη, είναι των τσιγγάνων στο Ζεφύρι, των ναρκομανών στα Εξάρχεια. Αυτές οι μέρες είναι των παιδιών της Μεσολογγίου, των ανένταχτων, των ανεξέλεγκτων μαθητών. Χάρης στον Αλέξη αυτές οι μέρες είναι όλων μας.

18 χρόνια βουβής οργής είναι πολλά.

Όλοι στους δρόμους, για την αλληλεγγύη & την αξιοπρέπεια!

Δεν ξεχάσαμε, δεν ξεχνάμε, αυτές οι μέρες είναι και δικές σας

Για τον Λουάν, τον Τόνυ, τον Μοχάμεντ, τον Αλέξη....

Στέκι Αλβανών Μεταναστών

2008-11-27T13:22:00.000+02:00

Εκδήλωση – Προβολή Ταινίας

2008-11-27T00:23:00.004+02:00

Εκδήλωση – Προβολή Ταινίας

Το Στέκι Αλβανών Μεταναστών σας προσκαλεί την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, ώρα 20:00, στην προβολή της βραβευμένης ταινίας “Διόρθωση” - www.cinemag.gr/article.asp?catid=10169&subid=2&tag=7535&pubid=818261 του σκηνοθέτη Θάνου Αναστόπουλου. Στην εκδήλωση θα παραβρεθεί και ο ίδιος ο σκηνοθέτης για μια συζήτηση με το κοινό.

Στέκι Αλβανών Μεταναστών

Σπύρου Τρικούπη 43 Εξάρχεια

http://www.steki-am.blogspot.com/

Aktivitet – Shfaqje Filmi

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë ju fton të Premten më 28 Nëndor, ora 20:00, në shfaqjen e filmit artistik “Διόρθωση” (Korrigjimi) - www.cinemag.gr/article.asp?catid=10169&subid=2&tag=7535&pubid=818261 i regjisorit Thanos Anastopoulos. I pranishëm do të jetë dhe vetë rregjizori për një bashkëbisedim me publikun.

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë

Σπύρου Τρικούπη 43 Εξάρχεια

http://www.steki-am.blogspot.com/

2008-11-16T19:06:00.004+02:00

Εκδήλωση – Προβολή Ταινίας

Το Στέκι Αλβανών Μεταναστών σας προσκαλεί την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου, ώρα 19:30, στην προβολή των τριών ταινιών μικρού μήκους του βραβευμένου αλβανού σκηνοθέτη Bujar Alimani. Στην εκδήλωση θα παραβρεθεί και ο ίδιος ο σκηνοθέτης για μια συζήτηση με το κοινό.

Στέκι Αλβανών Μεταναστών
Σπύρου Τρικούπη 43 Εξάρχεια

Aktivitet – Shfaqje Filmash

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë ju fton të Premten më 21 Nëndor, ora 19:30, në shfaqjen e tre filmave me metrazh të shkurtër të rregjizorit të njohur shqiptar Bujar Alimani. I pranishëm do të jetë dhe vetë rregjizori për një bashkëbisedim me publikun.

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë
Σπύρου Τρικούπη 43 Εξάρχεια

Επιστολή Συμπαράστασης στους Μετανάστες Απεργούς Πείνας στα Χανιά

2008-11-11T17:06:00.000+02:00

Φίλοι και φίλες, χαιρετίσματα
Ενημερωθήκαμε σήμερα για το δύσκολο αγώνα που ξεκινάτε αύριο. Στις τραγικές συνθήκες που βρισκόμαστε οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στην Ελλάδα. τα αιτήματα σας είναι δίκαια και μας εκφράζουν όλους. Τα πρόβλημα και οι συνθήκες που αντιμετωπίζουμε απαιτούν και σκληρούς αγώνες κι εσείς επιλέξατε τον πιο δύσκολο και αξιοπρεπή δρόμο.
Σεβόμενοι την επιλογή σας, να ξέρετε ότι έχετε την αμέριστη συμπαράσταση μας και ότι στεκόμαστε αλληλέγγυοι δίπλα σας. Οτιδήποτε μπορούμε να προσφέρουμε, παρακαλώ να μας ενημερώσετε, ώστε τα λόγια μας να μην είναι κενά αλλά να γίνουν πράξεις που θα είναι στήριγμα σε αυτή την τόσο ανθρώπινη και γενναία σας απόφαση.
Στέκι Αλβανών Μεταναστών

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΕΚΙΟΥ

2008-11-03T23:33:00.010+02:00

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΕΚΙΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΑ Ώρα 20:00

Συνέλευση ομάδας διαχείρισης του στεκιού και οργάνωσης εκδηλώσεων του χώρου.

ΤΕΤΑΡΤΗ Ώρα 20:00

Τμήμα εκμάθησης Αλβανικής γλώσσας.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Ώρα 20:00

Ο χώρος θα είναι ανοικτός για τη λειτουργία γραφείου ενημέρωσης και νομικής υποστήριξης των μεταναστών.

Οι ανακοινώσεις για μελλοντικές δραστηριότητες θα αναρτηθούν στο

www.steki-am.blogspot.com

Διεύθυνση επικοινωνίας:

Στέκι Αλβανών Μεταναστών

Σπυρίδωνος Τρικούπη 43

Τ.Κ. 106 81 Εξάρχεια

e-mail: steki-am@lycos.com

PROGRAMI JAVOR I FUNKSIONIMIT TE STREHEZËS

E HËNË Ora 20:00

Mbledhja e grupit administrues së strehëzës dhe i organizimit të evenimenteve.

E MËRKURË Ora 20:00

Klasa e mësimeve të gjuhës shqipe.

E PREMTE Ora 20:00

Ambientet do të jenë të hapura për informimin dhe mbështetjen ligjore të emigrantëve.

Për çdo aktivitet të ri do të informoheni tek faqja jonë në internet:

www.steki-am.blogspot.com

Adresa e Komunikimit:

Strehëza e Emigrantëve Shqiptarë

Σπυρίδωνος Τρικούπη 43

Τ.Κ. 106 81 Εξάρχεια

e-mail: steki-am@lycos.com

ΚΑΛΕΣΜΑ

2008-10-30T13:08:00.002+02:00

Το Στέκι Αλβανών Μεταναστών - Σπύρου Τρικούπη 43 Εξάρχεια – σας καλεί την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου, ώρα 19:00, σε μια βραδιά γνωριμίας και ενίσχυσης. Το Στέκι θα είναι ανοικτό από την επόμενη εβδομάδα για να συνεχίζει όπως κάθε χρόνο τις δραστηριότητες του (ανοικτές συζητήσεις, μαθήματα αλβανικών, νομική υποστήριξη μεταναστών, προβολές, συζητήσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις). Από φέτος στο χώρο μας θα στεγάζονται κι άλλες ομάδες μεταναστών.

Ομάδα Διαχείρισης Στεκιού

Για ένα χώρο και τρόπο δικό μας

2008-09-15T20:52:00.000+03:00

Για ένα χώρο και τρόπο δικό μας

Το Στέκι Αλβανών Μεταναστών στη Σπύρου Τρικούπη 43 συνεχίζει και φέτος, για πέμπτη συνεχή χρονιά, να είναι ανοικτό. Παρά τα όποια προβλήματα αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζουμε μια προσπάθεια που είναι μοναδική, παρά τις όποιες αδυναμίες, στον ελλαδικό χώρο. Οι λόγοι που μας κάνουν να συνεχίσουμε αφοράνε κυρίως την ύπαρξή μας με αξιοπρέπεια μέσα σε ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον καταρχήν εχθρικό για μας και η ανεξαρτησία του λόγου και της πράξης μας στους χώρους που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους απέναντί μας.

Ποια η σημασία του χώρου? Διότι όπως είπαμε προηγουμένως η προσπάθεια αυτή είναι μοναδική στην ιστορία της μετανάστευσης στον ελλαδικό χώρο. Αυτός ο χώρος είναι το μόνο στέκι μεταναστών που δημιουργήθηκε και συνεχίζει να λειτουργεί σαν ένας ανοικτός κοινωνικός χώρος αποκλειστικά με την ενίσχυση των μεταναστών μελών του και των ανθρώπων που μεμονωμένα έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους σε αυτό.

Όσοι δημιουργήσαμε το στέκι αυτό και συνεχίζουμε να το κρατάμε είμαστε άτομα που μεγαλώσαμε εδώ. Η μνήμη και η εμπειρία μας στη χώρα καταγωγής είναι πολύ μικρή. Η πολιτικοποίηση μας έγινε σχεδόν αποκλειστικά στον ελλαδικό χώρο. Παρόλα αυτά ποτέ δεν ταιριάξαμε ή νιώσαμε άνετα στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς και πέρα. Αυτό περιλαμβάνει και τις αντιρατσιστικές οργανώσεις. Ο λόγος: η μη κατανόηση της ριζικής διαφοράς ανάμεσα στα προβλήματα και τις επιλογές ενός θιασώτη του διεθνισμού από τη μια και ενός κατ‘ανάγκην συμβόλου της κατάργησης των συνόρων, υπό ιδιαίτερα αντίξοες, πνευματικά και σωματικά, συνθήκες, από την άλλη.

Αυτή η μη κατανόηση ή η αναπόφευκτη αδυναμία συνεννόησης σε λογικές και χώρους που σε αντιμετωπίζουν είτε σαν ένα εξιδανικευμένο είτε σαν ένα ανήμπορο και ανίκανο αντικείμενο δημιούργησαν τη ανάγκη για ένα τέτοιο χώρο. Θα ήταν ο χώρος την δικής μας πολιτικής δράσης έξω από τις φόρμες της ελληνικής παράδοσης και μέσα στα πλαίσια της σύγχυσης και του άναρχου του οποιοδήποτε καινούργιου. Θα ήταν ο χώρος όπου θα εξαρθρωνόταν ένας δικός μας λόγος έξω από την ξένη σε εμάς ντόπια ορολογία και μέσα από τα “σπαστά” μας ελληνικά. Αυτό όσο αφορά τον τρόπο.

Διαφορετικής φύσης και έντασης ήταν η διαφωνία μας με τους μεταναστευτικούς συλλόγους οι οποίοι στην πλειοψηφία τους λειτουργούν υπό την ιδεολογική, οικονομική και κυριολεκτική στέγη ελληνικών αντιρατσιστικών οργανώσεων. Δεν θα είχαμε λόγω ύπαρξης αν πιστεύαμε ότι η έλλειψη οργάνωσης στους μετανάστες και η αναποτελεσματική τους δράση για το ρατσισμό και την ξενοφοβία των Ελλήνων. Οι διαφωνίες μας θεωρούμε ότι είναι πιο ασήμαντες από αυτά που μας ενώνουν και δεν μπορούν να εμποδίζουν την κοινή μας δράση στους επιμέρους στόχους και αγώνες. Αυτό θα επιδιώξουμε να το υλοποιήσουμε πρώτα απόλα στο δικό μας χώρο με την έλευση και συμμετοχή και άλλων μεταναστευτικών ομάδων.

Για όλους τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω και τους οποίους θα υποστηρίξουμε πρακτικά και λεκτικά στο μέλλον συνεχίζουμε και κρατάμε ανοικτό το στέκι. Στους χώρους του θα συνεχιστούν οι δραστηριότητες των προηγούμενων χρόνων που περιλαμβάνουν πολιτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Έτσι το στέκι θα είναι ανοικτό σχεδόν όλες τις μέρες τις εβδομάδας για την φιλοξενία αυτών των δραστηριοτήτων και την οικονομική του ενίσχυση με τη λειτουργία του μπαρ.

Ομάδα Διαχείρισης του Στεκιού

Foto nga protesta ne Ilion

2007-04-28T20:29:00.000+03:00

Gjyqi i vrasesit te Edison Jahajt - Η δίκη του δολοφόνου του Εντισόν Γιάχαι

2007-02-13T21:18:00.000+02:00

Gjyqi i vrasesit te Edison Jahajt

Natën e parë të vitit 2006, kur ndërrimi i viteve festohej në të gjithë Greqinë, në Rethimno masakrohej një tjetër emigrant, nga dora e një tjetër racisti grek, i cili ishte ofenduar nga sjellja “provokuese” e një emigranti që kishte guxuar të qarkullonte me bluzë me flamurin shqiptar. Emigranti 17-vjeçar është një tjetër viktimë e racizmit të vendasve ndaj nesh, pasi të vetmen gjë që ai bëri, i vetmi “krim”që kreu, ishte mbartja e tabelës emigranti shqiptar.
Dora e qytetarit grek të ofenduar, ishte armatosur për vite me radhë nga klima ksenofobike që ekziston në realitetin grek, nga mos reagimi ynë ndaj akteve të tilla në të kaluarën, nga operacionet famëkeqe “fshesa” të ndërmarra nga policia greke. Ishte armatosur nga fakti që emigrantët shihen vetëm si mjete përfitimi dhe si njerëz të kategorisë së tretë nga pjesa me e madhe e shoqërisë greke, nga politika raciste e shtetit grek e shfaqur nëpërmjet ligjeve absurde të emigracionit. Dora e tij ishte armatosur nga politika e papërgjegjshme dhe racist-nxitëse e mas-mediave, nga mos dënimi i autorëve nga gjykatat, veçanërisht kur ata bëjnë pjesë në radhët e policisë greke.
Kur gjithë kjo klimë e mbjellë, arriti kulmin dhe racizmi shpërtheu në një agresivitet të paparë në pogromin e 4 Shtatorit të 2004, shumë qarqe politike dhe mediat nxituan ta kamuflonin atë duke ia hedhur fajin «provokimeve» të emigrantëve shqiptarë. Perceptime të tilla nga njëra anë pengojnë integrimin tonë normal në shoqërinë greke e mbjellin një klimë dyshimi kundrejt emigrantëve dhe nga ana tjetër i japin gjithashtu një hov sulmeve të shpeshta raciste kundrejt nesh.
Më 13 shkurt 2007 zhvillohet në Kretë seanca gjyqësore e vrasësit të Edisonit,
por siç e dimë pushteti gjyqësor me vendimet e tij, jo vetëm që nuk ka mbajtur një qëndrim objektiv ndaj emigrantëve, por në të shumtën e rasteve vendimet e këtij institucioni kanë qenë raciste. Sensibilizimi dhe organizimi i vetë ne emigrantëve duke pasur solidaritetin e asaj pjese të shoqërisë greke e cila na mbështet, janë mënyrat e vetme për të fituar dhe mbrojtur të drejtat tona e për tu bërë ballë këtyre sulmeve raciste

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΤΟΥ ΈΝΤΙΣΟΝ ΓΙΑΧΑΪ

Την πρώτη νύχτα του 2006 όταν γιόρταζαν σε όλη την Ελλάδα την αλλαγή του χρόνου, στο Ρέθυμνο σφαζόταν ένας άλλος μετανάστης, από το χέρι ενός άλλου Έλληνα ρατσιστή, ο οποίος είχε προσβληθεί από την «προκλητική» συμπεριφορά ενός μετανάστη που είχε «τολμήσει» να κυκλοφορεί με μπλούζα με την αλβανική σημαία.
Ο 17 χρόνος μετανάστης είναι άλλο ένα θύμα του ρατσισμού των Ελλήνων απέναντι μας, καθότι το μόνο που έκανε, το μονό έγκλημα που διεπραξε ήταν να κουβαλάει την ταμπέλα του αλβανού μετανάστη.
Το χέρι του «προσβεβλημένου» έλληνα πολίτη είχε οπλιστεί για πολλά χρόνια από το ξενοφοβικό κλίμα που διαπερνάει την ελληνική πραγματικότητα ,από την απραξία μας σε τέτοια περιστατικά στο παρελθόν, από τις επιχειρίσεις «σκούπα» της ελληνικής αστυνομίας .Ήταν οπλισμένο από το γεγονός ότι οι μετανάστες αντιμετωπίζονται ως πολίτες τρίτης κατηγορίας και ως εργαλεία εκμετάλλευσης και μόνο, από το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, από την ρατσιστική πολιτική του ελληνικού κράτους εκφραζόμενη απο τους μεταναστευτικούς νόμους. Το χέρι είχε οπλιστεί, από την ανεύθυνη και τροφοδοτούμενη ρατσιστικά, πρακτική των ΜΜΕ και από την αδικαιολόγητη και δυσανάλογη επιείκια των δικαστηρίων απενάντι σε δράστες με ρατσιστικά κίνητρα, ιδίως όταν αυτοί υπηρετούν στην ελληνική αστυνομία.
Όταν όλο αυτό το κλίμα έφτασε στο αποκορύφωμά του και ο ρατσισμός εξερράγη σε μια επιθετικότητα άνευ προηγουμένου στο Πογκρόμ της 4 Σεπτεμβρίου του 2004, πολλές πολιτικές ομάδες και τα ΜΜΕ έσπευσαν να το καμουφλάρουν ενοχοποιώντας την «προκλητική» συμπεριφορά των αλβανών μεταναστών. Τέτοιου είδους αντιλήψεις όχι μόνο εμποδίζουν την ομαλή ένταξή μας στην ελληνική κοινωνία και σπέρνουν καχυποψία απέναντι στους μετανάστες, αλλά επίσης πυροδοτούν τις συχνές ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον μας.
Στις 13 Φεβρουαρίου του 2007 στην Κρήτη θα διεξαχθεί η δίκη του δολοφόνου που σκότωσε τον Έντισον Γιάχαϊ, αλλά όπως ξέρουμε η δικαστική εξουσία με τις αποφάσεις της, όχι μόνο δεν έχει κρατήσει αντικειμενική στάση απέναντι στους μετανάστες, αλλά τις περισσότερες φορές οι αποφάσεις αυτού του θεσμού ήταν ρατσιστικές. Η ευαισθητοποίηση και η αυτοοργάνωσή μας ως μεταναστών έχοντας την αλληλεγγύη αυτού του μέρους της ελληνικής κοινωνίας που μας συμπαραστέκεται, είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τις όποιες ρατσιστικές επιθέσεις και να διεκδικήσουμε μια ισότιμη συνύπαρξη στην Ελλάδα.

Αθήνα , Φεβρουάριος 2007

Komunikatë

2006-05-05T17:10:00.000+03:00

Në datën 4/9/2004 , pas ndeshjes së futbollit Shqipëri-Greqi, emigrantët shqiptarë u goditën barbarisht prej anëtarëve të organizatave ekstremiste të djathta, prej grupeve neonaziste si edhe prej forcave speciale të ruajtjes së rendit. Këto goditje, me karakter racist e nacionalist morrën përmasa të thella në të gjithë Greqinë dhe kishin si rezultat plagosjen e shumë emigrantëve duke arritur kulmin me goditjen vdekjeprurëse që iu dha emigrantit Shqiptar në Zakintho, Gramoz Palushit prej kriminelit racist Kladhis Ksifitas.
Sot në datën 5/5/2006 zhvillohet në Patra gjyqi i këtij krimineli, nën një klimë terrori e ushtruar kundrejt të afërmëve dhe shokëve të viktimës dhe gjithashtu pas shtyrjeve të vazhdueshme të gjyqit pak ditë para skadimit të afatit 18 mujor të paraburgimit. Nuk është hera e parë që ndeshemi me fenomene të tilla ku pothuajse në të gjitha rastet persona ordinerë ose policë kanë kryer akte raciste ndaj emigrantëve, duke iu marrë atyre jetën, janë shpallur të pafajshëm ose janë transferuar nëpër rajone të tjera të policisë.
Pushteti gjyqësor me vendimet e tij jo vetëm që nuk ka mbajtur një qëndrim objektiv ndaj emigrantëve, por në të shumtën e rasteve vendimet e këtij institucioni janë raciste, pasi gjenden me qindra emigrantë nëpër burgje me dënime të rënda, edhe në rastet kur këta emigrantë kanë kryer krime të vogla ordinere.
Është e qartë se në momente dhe situata të tilla , besojmë se e vetmja mënyrë për të përballuar këto fenomene qoftë ato të shkaktura nga shoqeria Greke , qoftë nga institucionet shtetërore, është sensibilizimi dhe veteorganizimi i emigrantëve në mënyrë që të veprojnë e të protestojnë në unitet ndaj racismit e nacionalizmit , shtypjes dhe shfrytëzimit sepse vetëm kështu mund të ushtrojmë presion ndaj qëndrave të pushtetit dhe të fitojmë të drejtat tona.

«Με» ή «για» τους μετανάστες

2005-12-10T16:59:00.000+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 10ης/12/2005:

Με αφορμή την πορεία της 10ης/12/2005 και το πώς αυτή εξελίχθηκε, ανοίγει ένα σημαντικό κατά την άποψή μας ζήτημα για τη σχέση των ελληνικών οργανώσεων με τους μετανάστες και τις μεταναστευτικές συλλογικότητες, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο από κοινού παλεύουμε για τα δικαιώματά μας.
Η σημερινή πορεία ξεκίνησε δυναμικά από την Ομόνοια με αρκετά μεγάλη συμμετοχή μεταναστών κυρίως από Μπαγκλαντές, Πακιστάν και αφρικανικές χώρες. Στο ύψος της Βουλής, ένα κομμάτι της πορείας, αποτελούμενο αποκλειστικά από μετανάστες, αποκόπηκε από αυτή και έκανε στάση με δυναμική διάθεση απέναντι στις διμοιρίες των αστυνομικών που ήταν παραταγμένοι στην είσοδο της Βουλής. Μόλις έγινε αντιληπτή αυτή η κίνηση αρκετοί από τον κύριο όγκο της πορείας κατευθύνθηκαν προς αυτό το σημείο. Για αρκετά λεπτά οι μετανάστες στέκονταν μπροστά στις διμοιρίες και φώναζαν με παλμό συνθήματα, δημιουργώντας ένα έντονο κλίμα που έδειχνε ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί στη συνέχεια με πιο δυναμική μορφή. Σε αυτό το σημείο έγινε εμφανής η παρουσία ατόμων από ελληνικές οργανώσεις, που συγκεντρώθηκαν και στάθηκαν ανάμεσα στους μετανάστες και τις διμοιρίες,. Ταυτόχρονα άλλα μέλη ελληνικών οργανώσεων που ανήκαν στους διοργανωτές της πορείας, προσπαθούσαν με πιο διαλλακτικό τρόπο να ηρεμήσουν τα πνεύματα στις γραμμές των μεταναστών, οι οποίοι όμως συνέχισαν να παραμένουν εκεί φωνάζοντας συνθήματα. Σε αυτή τη φάση άρχισαν αψιμαχίες σχετικά με το αν έπρεπε να ελεγχθεί η κατάσταση ή να αφεθεί να εξελιχθεί σύμφωνα με την αυθόρμητη διάθεση των μεταναστών. Η απάντηση ήταν η δημιουργία μια «προστατευτικής» αλυσίδας από μέλη κυρίως μιας ελληνικής οργάνωσης (ΞΕΚΙΝΗΜΑ), οι οποίοι μάλιστα κρατούσαν και καδρόνια. Απογοητευμένοι από αυτή την αντίδραση οι μετανάστες οπισθοχώρησαν και κατευθύνθηκαν προς την Ομόνοια.
Είναι από τις ελάχιστες φορές που οι μετανάστες είχαν έντονη και δυναμική παρουσία σε πορεία, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο την αγανάκτηση και την οργή τους απέναντι στις μεταναστευτικές πολιτικές και πρακτικές καταστολής. Παρά τη μειοψηφική παρουσία μας στην ομάδα των μεταναστών που βρέθηκε μπροστά στις διμοιρίες, έχουμε χρέος να εκφράσουμε την αντίθεσή μας απέναντι στην νοοτροπία της «προστασίας» των μεταναστών χωρίς να ληφθεί καν υπόψη η βούληση των ίδιων. Οι μετανάστες συνειδητά κατέβηκαν στην πορεία, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της επιλογής τους. Οι μετανάστες συνειδητά αποκόπηκαν από την καθορισμένη διαδρομή κινούμενοι από την ανάγκη να απευθυνθούν κάπου συγκεκριμένα, εκφράζοντας τελείως ανθρώπινα το θυμό τους. Ας μην ξεχνάμε ότι εμείς οι ίδιοι βιώνουμε στο πετσί μας τη φρίκη της αστυνομικής βίας, τον παραλογισμό της διαδικασίας της νομιμοποίησης και τον κρατικό ρατσισμό, γεγονός που μας δίνει κάθε δικαίωμα να επιλέξουμε τον τρόπο με τον οποίο απαντάμε σε όλα τα παραπάνω, τον τρόπο με τον οποίο παλεύουμε για την ίδια μας τη ζωή. Ας μην ξεχνάμε ότι τέτοιου είδους αυθόρμητα ξεσπάσματα σημαίνουν και υπέρβαση του φόβου που κυριαρχεί τους μετανάστες, τη στιγμή που επί 15 χρόνια δεν τολμούσαν ούτε να κοιτάξουν στα μάτια έναν αστυνομικό.
Θεωρούμε ντροπή οι άνθρωποι οι οποίοι κατά τη διάρκεια της πορείας φώναζαν «Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι», αυτοί οι ίδιοι να παρατάσσονται με καδρόνια απέναντι στους μετανάστες, επιδιώκοντας να βάλουν ένα όριο στην αυθόρμητη έκφρασή τους. Η θέση μας είναι ότι οι μετανάστες μέσα από τέτοιες κινήσεις διαμορφώνουν αυτόνομα τον πολιτικό και κινηματικό τους λόγο και όποιος επιδιώκει να τους χειραγωγήσει επιβραδύνει αυτή την εξέλιξη, ελπίζουμε όχι συνειδητά.
Η ειρωνεία βέβαια είναι ότι οι αλυσίδες συνήθως δημιουργούνται για να προστατεύσουν τους διαδηλωτές από την αστυνομία, ενώ στην προκειμένη περίπτωση δημιουργήθηκε η αλυσίδα από διαδηλωτές απέναντι στους μετανάστες και μάλιστα για να προστατεύσουν υποτίθεται τους τελευταίους. Αυτή η κίνηση μάλιστα που δήθεν προοριζόταν να κατευνάσει το έντονο κλίμα, ουσιαστικά το όξυνε.
Αυτό το κείμενο δίνει την απάντησή μας απέναντι στο δίλημμα που αναφύεται στην πράξη «με» ή «για» τους μετανάστες. Δεν ευελπιστούμε ότι θα αλλάξουμε με αυτό την πρακτική που ακολουθούν πολλές αντιρατσιστικές οργανώσεις, που πατρονάρουν τους μετανάστες και τους αντιμετωπίζουν ως πολιτικά αντικείμενα και όχι ως υπεύθυνα υποκείμενα. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι είμαστε σε θέση να έχουμε άποψη και πολιτικό λόγο, καθώς και την ευθύνη των πολιτικών επιλογών μας, επιδιώκουμε την αλληλεγγύη, τη συνεργασία και την υποστήριξη των ελληνικών οργανώσεων και ομάδων, αλλά σε καμία περίπτωση την προστατευτική τους ομπρέλα.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Περίοδος Κυνηγιού

2004-10-03T20:22:00.000+03:00

Περίοδος Κυνηγιού
(ένα μήνα μετά: σκόρπιες σκέψεις για μια ήδη ξεχασμένη ιστορία)
«Ο όχλος συγκροτείται για να πετύχει έναν άμεσο στόχο. Αυτός του είναι γνωστός και ακριβώς καθορισμένος, του είναι επίσης οικείος. Θέλει να σκοτώσει και ξέρει ποιόν θέλει να σκοτώσει. Με μοναδική αποφασιστικότητα κατευθείνεται προς αυτόν τον στόχο. Είναι αδύνατον να τον παραπλανήσεις. Αρκεί αυτός ο στόχος να γίνει γνωστός, αρκεί να διαδωθεί ποιός πρέπει να σκοτωθεί για να συγκροτηθεί μια μάζα. Η αυτοσυγκέντρωση στο φονικό είναι μια ιδιαίτερη μορφή και δεν την ξεπερνά, όσον αφορά την επιμονή της καμμία άλλη πράξη (...). Ο καθένας θέλει να πάρει μέρος, ο καθένας θέλει να χτυπήσει. Για να ολοκληρώσει το χτύπημα του, στριμώχνεται ο καθένας ώστε να πλησιάσει όσο γίνεται πιό κοντά στο θύμα. Εαν δεν μπορεί να χτυπήσει ο ίδιος, θέλει να δει πως χτυπούν οι άλλοι (...). Είναι μια εύκολη επιχείρηση και ξετυλίγεται τόσο γρήγορα, ώστε πρέπει να βιαστεί κανείς για να προλάβει. Η βιασύνη, το αίσθημα του υπεράνω και η ασφάλεια σε μια τέτοια μάζα έχει κάτι το ανατριχιαστικό» (Ελίας Καννέττι, Μάζα και εξουσία, 1980).

Πριν ένα μήνα, το βράδυ του Σαββάτου, στις 4 Σεπτέμβρη του 2004, δύο μήνες μετά την νίκη των γερμανοτσολιάδων (εθνική ελλάδας) στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και μόλις μια βδομάδα μετά το τέλος της εθνικιστικής ολυμπιακής αποχάυνωσης, είχαμε σε ολόκληρη την ελλάδα μαζικά, λαϊκά πογκρόμ, με αποτέλεσμα την δολοφονία του 20χρονου αλβανού μετανάστη Γκράμος Παλούσι στην Ζάκυνθο καθώς και τον τραυματισμό πάνω από 300 μεταναστών (μόνο στην Αθήνα πάνω από 100), σχεδόν όλοι αλβανοί (αλλά και άλλοι μετανάστες που τόλμησαν να ... συγχαρούν τους πανηγυρίζωντες).
Αφορμή (και όχι αιτία, μια που αυτή δεν έχει καμμία σχέση με το ποδόσφαιρο) ήταν η νίκη της εθνικής αλβανικής ομάδας ποδοσφαίρου επί της ελληνικής και οι πανηγυρισμοί των αλβανών φιλάθλων που επακολούθησαν. Στην Αθήνα, στην Θεσαλονίκη, στη Λάρισα, στο Κιλκίς, στην Ηλεία, στην Καβάλα, στη Ζάκυνθο, στα Ιωάννινα, στην Πάτρα, στην Κέρκυρα, στην Πάρο, στο Ρέθυμνο, στην Καλαμάτα, στο Βόλο, στη Ρόδο ... σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας όπου ζουν αλβανοί μετανάστες ρίχτηκαν στο κυνηγητό ενάντια τους εκατοντάδες «καθαρόαιμοι» έλληνες, με ή χωρίς ταξική συνείδηση, άνεργοι ή ενεργοί, υποστυριζόμενοι από τα ένστολα λαϊκά στρώματα (εργαζόμενοι στην ελληνική αστυνομία) με έναν και μοναδικό σκοπό: να δείρουν, να τραυματίσουν, ακόμη και να σκοτώσουν όσο
περισσότερους αλβανούς μετανάστες ανακαλύπταν η πέφταν στα χέρια τους.
Έτσι απέδειξαν, οτι οι έλληνες δεν ξέρουν μόνο να παίζουν ποδόσφαιρο σαν τους γερμανούς, αλλά και να σκοτώνουν σαν αυτούς (μετά την επανένωση των δύο γερμανιών και μέχρι σήμερα, είχαμε στην γερμανία πανω απο 120.000 ρατσιστικές και αντισημιτικές επιθέσεις με 136 νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες!).
Ήταν μια αυθόρμητη, μαχητική εξέγερση των εθνικών ενστίκτων εναντίον των - σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη - «εξαθλιωμένων αλβανών λαθρομεταναστών πολλοί εκ των οποίων εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου».
Ήταν η έκφραση της ελληνικής λαϊκής οργής ενάντια στον «πιό καθυστερημένο λαό των βαλκανίων» όπως μας ενημερώνουν εθνικο-αντιιμπεριαλιστικά σκεπτόμενοι έλληνες: «... το άνοιγμα των ελληνικών συνόρων με την αλβανία κι εισροή κατά μάζες εξαθλιωμένων αλβανών λαθρομεταναστών πολλοί εκ των οποίων εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, οι αλαλαγμοί πολεμικών συλλαλητηρίων για το όνομα της FYROM, αποτέλεσαν στοιχεία που προκαθόρισαν τη ρότα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στις προοπτικές ανάγκες της δυτικής συμμαχίας. Δεν είναι τυχαίο π.χ. οτι οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν τμήματα των αλβανών ως τον πιο καθυστερημένο λαό των βαλκανίων για να διεκπεραιώνει τις κάθε λογής βρωμιές τους» (Ριζοσπάστης, Κυριακή 11 Μάρτη 2001, Αντώνης Δαμίγος).

Τι έγραφε - σωστά - την άλλη μέρα των πογκρόμ, μια εφημερίδα του «πιο
καθυστερημένου λαού των βαλκανίων»; «Έλληνες, γίνεται πολιτισμένοι!»
Όλες οι πτέρυγες της ελληνικής αριστεράς, η εξω- η ενδοκοινοβουλευτική, η ριζοσπαστική, η αντιεξουσιαστική, η μετριοπαθής (συγνώμη αν ξεχάσαμε καμμία), που ενώ ακόμη και σε απλά θέματα έχουν μεταξύ τους τεράστιες διαφορές, εμφανίστηκαν την άλλη μέρα απόλυτα σύμφωνες σε ένα σημείο: στο πώθεν έσχες των δραστών. Κατ' αυτήν λοιπόν την εθνική ομοφωνία οι δράστες ήταν Χρυσαυγίτες (φασίστες), χούλινγκαν (βλάκες) και κρατικός μηχανισμός (οι από πάνω).

Ακόμη και εκείνοι που βάλαν τον αντιρατσισμό σαν σημαία τους, αναμασούσαν τα λόγια τους γράφοντας για .. την ανησυχία τους γιατί ανάμεσα στους δράστες ήταν και άτομα που ανήκαν στούς ...εργαζόμενους, δηλαδή στους μελοντικούς πελάτες τους!
«Τέλος, είμαστε ανήσυχοι/ες, γιατί κάποια τμήματα της κοινωνίας, και μάλιστα από τα πιο καταπιεζόμενα, μοιάζουν ενεπίφορα στα ιδεολογικά κελεύσματα της συμμαχίας του νεοφιλελευθερισμού με το νεοσυντηρητισμό της «αγοράς», που απομυζεί κέρδη πέρα από κάθε σύνορο, και του εθνικισμού και του ρατσισμού, που υψώνουν σύνορα ανάμεσα στα θύματα της εκμετάλλευσης, της καταστολής αλλά και του πολέμου. Σ' αυτά τα τμήματα των
εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας απευθυνόμαστε για να ξεφύγουμε μαζί από τη φενάκη της «εθνικής ενότητας» (Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, 5/9/04).

Ευτυχώς γι' αυτούς έκανε ο νομάρχης θεσσαλονίκης Ψωμιάδης τις εμπρηστικές του δηλώσεις για να περιορίσουν και πάλι το ζήτημα στους «από πάνω» (προηγούμενα οι κριτικές τους απέναντι στις μεσαιωνικές και δαρβινιστικές δηλώσεις της ολυμποιονίκησας Χαλκιά ήταν ήπιες και ...χιουμοριστικές, μια και αυτή ανήκε στο «λαό»).

Aλλοι πάλι προβληματίζονταν για το πως και με πια επιχειρήματα θα περάσουν στα λαϊκά ρατσιστικά στρώματα την σωστή αντιρατσιστική αντίληψη, λες και το όλο θέμα είναι απλώς διαφορετικές αντιλήψεις και κατά συνέπεια απλώς θέμα διαφώτισης. Με το τραγελαφικό αποτέλεσμα, να προσπαθούν να εξηγήσουν στον όχλο, μετά από αυτά που έκανε, γιατί τα έκανε!(η καπιταλιστική εκμετάλευση, η καταπίεση κ.λ.π). «Τα γεγονότα ρατσιστικής βίας που ξέσπασαν το Σάββατο 4/9 μέσα σε ένα κλίμα μισαλλοδοξίας είναι καρπός της μακροχρόνιας διάχυσης του εθνικισμού και του ρατσισμού, ως εργαλεία για την εξοντωτική εκμετάλλευση και καταπίεση των μεταναστών, αλλά και για την υποταγή όλων των προλετάριων, ντόπιων και ξένων. Γιατί η επικράτηση των εθνικών διαχωρισμών εις βάρος της ταξικής συνείδησης αφαιρεί από τους καταπιεσμένους το μοναδικό όπλο που έχουν να αντιτάξουν απέναντι στους δυνάστες τους, την αλληλεγγύη» (Ανοιχτή συνέλευση αναρχικών-αντιεξουσιαστών, Σεπτέμβρης 2004).

Έτσι αρνούνται να παραδεχτούν, δεν περνά ούτε καν απο το μυαλό τους οτι οι ρατσιστές και οι εθνικιστές έχουν και πολύ χειροπιαστά μάλιστα προτερήματα με το να είναι αυτοί που είναι. Οχι μόνο υλικά συμφέροντα έχουν (ακόμη και μακροπρόθεσμα, αν δεν υπάρξει ουσιαστική αντίσταση) αλλά και «πνευματικά»: Η κρυφή γοητεία της υπεροψίας, το αίσθημα και η πρακτική συνεξουσίας, η περηφάνεια τους να ανήκουν στην «κολλεκτίβα της πλειοψηφίας» (εθνική ταυτότητα) κλπ.
Το «πρόβλημα» της εθνικής ταυτότητας, αλλά και κάθε ταυτότητας λύνεται συνήθως με δύο τρόπους: Ή βρίσκεις έναν καλό ψυχολόγο να σου το λύσει, ή καταφέρεσαι ενάντια στους διαφορετικούς από την ζητούμενη ταυτότητά σου, ώστε να πετύχει ο διαχωρισμός. Χθες ενάντια στους τούρκους, σήμερα ενάντια στους αλβανούς και πάντα ενάντια στους Ρομά (όχι οτι ξεχάσαμε τον αντισημιτισμό, ιδιαίτερα της ελληνικής αριστεράς, αλλά αυτό είναι ένα ξεχωριστό θέμα...μια άλλη φορά).
Αυτή η δεύτερη δυνατότητα δεν είναι ένα στιγμιαίο, αλλά ένα διαρκές πρόβλημα, ιδεολογικής και συναισθηματικής επιβίωσης και γι' αυτό απαιτεί συνεχή τροφοδότηση για να επιζήσει (προϋπόθεση για να προσδιορίσεις οτι είσαι έλληνας, είναι να πείς τι δεν είσαι). Από αυτήν τη πλευρά λοιπόν εκπληρώνει η είσοδος και ύπαρξη «ξένων» στην ελλάδα έναν σημαντικό κοινωνικό ρόλο: Την συνοχή και συσπείρωση του ελληνικού λαού.
Aλλοι πάλι φτάνουν σε επιχειρήματα, που ανοίγουν το δρόμο για νέα εγκλήματα, όπως για παράδειγμα, αυτά που προσπαθούν να αποδείξουν οτι «οι μετανάστες δεν παίρνουν τις δουλειές των ντόπιων» (ε και, αν τις παίρνουν λοιπόν πρέπει να τους σκοτώνετε;) και άλλα παρόμοια.
Ακόμη και το εκ πρώτης όψεως «προοδευτικό» σύνθημα «Αλβανοί και έλληνες εργάτες ένα μέτωπο» με τις διάφορες παραλλαγές του, είναι το λιγότερο ανεύθυνο (με την απλή λογική είναι μάλιστα επικίνδυνο), γιατί θέλει σώνει και καλά να φέρει τά θύματα στους θύτες τους (μέχρι τώρα τους ψάχνανε).
Ή αποδίδουν κάθε συνειδητή, συγκεκριμένη εγκληματική ενέργεια του συγκεκριμένου ρατσιστικού υποκειμένου στα ΜΜΕ, αθωώνοντας ουσιαστικά τους δράστες και απαλλάσοντας τους από τις προσωπικές τους ευθύνες και αποφάσεις τους. Ακόμη και τα ίδια τα ΜΜΕ κριτικάρονται οχι κυρίως γιατί είναι η αποθέωση ρατσιστικών και εθνικιστικών αλαλαγμών αλλά γιατί «επιρεάζουν τον κοσμάκη».
Το επαναλαμβάνουμε για χιλιοστή φορά: Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός δεν είναι αντιλήψεις, είναι εγκλήματα! Ειναι αυτόνομες σχέσεις βίας και σαν τέτοιες πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Οι αριστερές ανακοινώσεις-«καταγγελίες» του εγκλήματος είχαν περισότερο τον χαρακτήρα απειλών και προετοιμασίας των επόμενων πογκρόμ, ακόμη και δικαιολόγησης του εγκλήματος παρά μιας κάποιας καθυστερημένης έστω ευαισθησίας. Οι εθνικομπολσεβίκοι του ενα-είναι-το-κόμμα φαφούρας έσχιζαν στην ανακοίνωση-«καταγγελία» τους για τα συμβάντα τα υμάτια τους, γιατί οι αλβανοί φίλαθλοι γουχάϊζαν τον ελληνικό εθνικό ύμνο στην ... αλβανία!

Ή αναπιπίλιζαν τα περί φασιστών και οπαδών του UCK (ανάλογα με αυτά περί πρακτόρων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ) ώστε μελοντικές ρατσιστικές επιθέσεις του κνίτικου όχλου και η στυγνή εκμετάλευση μεταναστών απο μέλη και στελέχη του κκε να ντυθούν με αντιιμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό μανδύα (για νά' ναι σίγουροι πάντως βάλαν μέσα και τον «προαιώνιο εχθρό», την τουρκική σημαία - αυτό πάντα πιάνει): «Στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου της Ελλάδας, πάρα πολλοί Αλβανοί στο γήπεδο χαιρετούσαν φασιστικά, δεν έλειψαν οι κορόνες περί «μεγάλης Αλβανίας» και σημαίες τουρκικές και αμερικανικές... Εντελώς... τυχαία, στο γήπεδο ήταν πολλοί με διακριτικά του UCK» (Ριζοσπάστης, Τρίτη 7.9.04, για να μην νομίσει κανείς ότι τα του Δαμίγου ήταν παραστράτημα).

Αυτή ακριβώς η μερίδα της ελληνικής αριστεράς καλλιεργεί έναν σύγχρονο «αντιιμπεριαλιστικό» ρατσισμό, ανάγοντας έτσι τον μαρξισμό σε πορνογραφικό αξεσουάρ για αριστερή πελατεία.

Σ' αυτό λοιπόν το κλίμα, τα ρατσιστικά και εθνικιστικά κτήνη, με την έμπρακτη υποστήριξη του κατασταλτικού μηχανισμού και τους νόμους του, με το πλασσάρισμα εκ των υστέρων «αντιφασιστικών, αντικαπιταλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών» δικαιολογιών και επιχειρημάτων δεν έχουν να φοβηθούν απολύτως τίποτα. Κολυμπούν σαν τα ψάρια στο νερό, βρίσκουν στοργή και μέριμνα από το περιβάλλον τους, μια που αισθάνονται την σιγουριά οτι οι πράξεις τους και η συμπεριφορά τους αντιπροσωπεύουν τη λαϊκή ψυχή και βρίσκουν σύμφωνο το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.
Όσον αφορά την αντικαπιταλιστική συνείδηση: «Οι πλούσιοι εβραίοι υπέστησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τα χειρότερα βασανιστήρια από όλους τους υπόλοιπους κρατούμενους, λόγω της ταξικής συνείδησης των ΕΣ-ΕΣ», έγραφε κάποτε η Χάνα Αρεντ.
Αλλά και σύγχρονα, πριν από μερικά χρόνια, είχαμε τα πογκρόμ του ινδονησιακού προλεταριάτου ενάντια στις συνοικίες της κινέζικης μειοψηφίας (= «καπιταλιστές») με αποτέλεσμα το κάψιμο εκατοντάδων σπιτιών και την δολοφονία δεκάδων ατόμων, ιδιαίτερα γυναικοπαίδων κινέζικης καταγωγής.

Όπως αναφέραμε στην αρχή, είχαμε πανελλαδικά τουλάχιστον έναν νεκρό και πάνω από 300 τραυματίες. Η ιδιαιτερότητα αυτού του αριθμού δεν είναι μόνο οτι είναι τεράστιος (πανευρωπαϊκά ήταν το μεγαλύτερο πογκρόμ που έγινε μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μιας βραδυάς), αλλά και κάτι άλλο: Ανάμεσα στους τραυματίες δεν υπήρχε ούτε ένας έλληνας. Ο λόγος δεν ήταν οτι οι δράστες ξεχώριζαν τούς μεν από τούς δε, αλλά ένας άλλος πολύ πιό απλός και επαίσχυντος: κανείς, ούτε ένας έλληνας δεν βρέθηκε να σταθεί την βραδυά αυτή που ξέσπασε το κυνήγι των μαγισσών στο πλευρό των μεταναστών (κατά τα άλλα όμως διαλαλούσαν ΜΕΤΑ τα πογκρόμ στις διαδηλώσεις τους, «είμαστε όλοι αλβανοί»).
Όχι ότι ελπίζαμε σε κάποια αντιρατσιστική ευαισθησία, όχι ότι είχαμε αυταπάτες ότι η «αντεθνικότητα» της ελληνικής Αριστεράς θα μπορούσε ποτέ να φτάσει στο σημείο να βγεί σε δρόμους και σε πλατείες πανηγυρίζοντας την ήττα της ελληνικής ομάδας, αλλά τουλάχιστον για πολιτικούς λόγους: Γιατί η νίκη της αλβανικής ομάδας ήταν ένα δώρο του θεού των αθέων, ήταν το μάνα εξ ουρανού που μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί για αποτελεσματικές αντεθνικές ενέργεις, για να εξευτελιστούν οι εθνικές κορώνες. Τίποτε απ' όλα αυτά δεν συνέβη. Αυτή την βραδυά δεν υπήρχαν κόμματα, οργανώσεις και φράξιες. Μόνο έλληνες και αλβανοί. Αυτήν την βραδυά ήταν οι ρόλοι - όπως πάντα - αυστηρά μοιρασμένοι: Από την μια οι δράστες, οι θιασώτες, οι απολογητές του εγκλήματος και από την άλλη τα θύματα τους.

Αλλά ούτε και την άλλη πλευρά του γεγονότος δεν κατάλαβαν οι υπερεπαναστάτες μας, αυτοί που ακόμη και για ένα φτάρνισμα (αρκεί να είναι μεταλλασόμενο) κάνουν κίνημα: Εκείνη την βραδυά του Σαββάτου, στις 4 του Σεπτέμβρη του έτους 2004 - έστω και για λίγες ώρες, έστω και συμβολικά, έστω και με αφορμή την νίκη της αλβανικής ομάδας - γίναν για μια στιγμή τα θηράματα κυνηγοί! Βγάλαν απο πάνω τους το στίγμα του σκουπιδιού και του τιποτένιου, φορέσαν τα ρούχα της εξέγερσης και βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες των αφεντικών τους να τους γιουχάρουν, να τους ξευτελίσουν, να τους ταπεινώσουν, σαν μια ελάχιστη ηθική και ψυχική αποζημίωση όλων όσα τραβάνε και θα τραβάνε από αυτούς, τους πλειοψηφικούς, τους «αυτόχθονες», με τα κομμουνιστικά, τα επαναστατικά, τα σοσιαλιστικά, τα δεξιά και τα λοιπά κόμματά τους, τις ομάδες τους, τα καφενεία τους, τους μπάτσους τους και όλα τα άλλα «εντός των εθνικών τους συνόρων». Στο μέλλον να φοβάστε αυτήν ακριβώς την εμπειρία των λίγων ωρών!
Έτσι δεν απομένει τίποτε άλλο παρά μόνο μια ελπίδα: Η αυτοοργάνωση και αυτοάμυνα των αλβανών και των άλλων μεταναστών, σαν η μόνη δυνατότητα επιβίωσης σε μια κοινωνία πορωμένη απο το ρατσιστικό και εθνικιστικό δηλητήριο, σε μια κοινωνία όπου η ρουφιανιά και ο δοσιλογισμός έχουν γίνει από καιρό τα πιό αγαπημένα λαϊκά αθλήματα.

Αυτή η ελπίδα - και το καθήκον μας να σταθούμε στο πλευρό των στιγματισμένων - εμπνέεται από την αντίληψη, οτι ο ρατσισμός και ο εθνικισμός πρέπει να αντιμετωπιστούν σαν καταναλωτικά αγαθά, η κατάκτηση των οποίων έχει όπως και άλλα «αγαθά» ενα τίμημα, ενα κόστος.Ε, λοιπόν αυτό το κόστος πρέπει να ανεβάσουμε όσο γίνεται πιο ψηλά.

Επομένως το «όποιος πειράξει μετανάστες, θα του τσακίσουμε τα ξερά του» δεν πρέπει να είναι μια φραστική αλλά μια πρακτική επικοινωνία και συμπεριφορά.

Όταν επιτίθενται ρατσιστές, πρέπει να τους φερθούμε έτσι ώστε να μην το ξανακάνουν ποτέ!

Café Morgenland* γερμανία/ελλάδα, 3 Οκτώβρη 2004

*Ομάδα μεταναστών σε διάφορες πόλεις της γερμανίας, που δημιουργήθηκε μετά την επανένωση των δύο γερμανιών για να αντιμετωπίσει την ρατσιστική εξέγερση του γερμανικού πληθυσμού ενάντια στους «ξένους».

Foto nga 4 shtatori i 2004

2004-09-04T17:23:00.000+03:00

Gezuar festën shqiptarë!

2002-11-28T16:01:00.000+02:00

Përpara 90 vjetësh një elitë politikanësh dhe udhëheqësish fetarë përpara cënimit, më real se kurrë, të copëtimit të trojeve shqiptare, më ndërgjegje të përpjekjeve heroike të së kaluarës, individuale dhe silogjike, dhe mbështetjen e disa Fuqive të mëdha, shpallën pavarësinë e popullit shqiptar. Ishte deklarata e vedosur e së drejtës për vetvendosje, për vetqeverisje dhe liri e dinjitet kombëtar.
Për 80 vjet me radhë shkelja e thelbit së idesë të shtetit-komb, i cili është e drejta e një shoqërie, nëpërmjet të drejtës së votës, të përcaktojë lirisht rrugën më të përshtatshme për të përparuar nga ana politike, ekonomike dhe kulturore, nga monarkia personale e Ahmet Zogut dhe diktatura izoluese e Enver Hoxhës dhe zhgënjimi që i pasoi ato, e sollën popullin shqiptar në një udhëkryq dhe detyruan shqiptarët të merrnin rrugën e dhimbshme të mërgimit. Nga momenti që shteti i tyre nuk u siguronte mirëqënien dhe sigurinë ata u larguan për ti kërkuar ato nëpër metropolet e Perëndimit.
Pas 12 vjetësh në Greqi, me vetdije të plotë të gabimeve të së kaluarës, të vështirësive të së tashmes dhe pasigurisë së së ardhmes, ju bëjmë thirrje të festojmë ditën e shënuar të pavarësisë së kombit shqiptar. Larg ceremonive qeveritare dhe delireve nacionaliste Forumi i Emigrantëve Shqiptarë ju bën thirrje, vëllezër dhe motra, të mblidhemi për të festuar ditën tonë, ditën e popullit shqiptar, ditën e çdo shqiptari. Por vallë kush është thelbi i kësaj ditë për ne të gjithë?
Në rradhë të parë deklarojmë se qëndrojmë larg glorifikimit të simboleve në vetvete. Mblidhemi për të shprehur njëzërasi besimim tonë se ne mbrojmë, mbështesim dhe ruajmë dinjitetin dhe lirinë kombëtare, flamurin tonë, kur me unitet dhe solidaritet shoqëror mbrojmë, mbështesim dhe ruajmë dinjitetin dhe lirinë e çdo shqiptari, kur ato merren nëpër këmbë dhe shkelen qoftë nga shteti shqiptar, qoftë nga çdo shtet dhe qeveri tjetër si e tillë dhe jo si shprehëse e vullnetit të një njësie etnike. Pra ju thrresim të mbajmë lart flamurin e solidaritetit dhe vëllazërimit me njëri tjetrin si edhe me këdo popull a individ që shtypet dhe shfrytëzohet.
Në rradhë të dytë dhe si pasojë deklarojmë se jemi krenar që jemi shqiptar, jo për atë çka ishim, apo çka do të deshim të ishim, por për atë çka jemi. Nuk kemi nevojë të glorifikojmë kombin tonë sepse nuk vëmë kushte tek dashuria dhe respekti që kemi për njëri-tjetrin, për paraardhësit dhe pasardhësit tanë. Ai i cili lavdëron dhe fryn të kaluarën e tij, ose perfeksionon, duke mohuar të tashmen, realitetin e sotëm, do të thotë që ska siguri për atë çka është, për mundësitë dhe perspektivat e tij. Ne e dimë se kush jemi, me të mirat dhe të metat tona, me përgjegjësite silogjike dhe vetjake dhe pranojmë pa komlekse të kaluarën, mbështesim të tashmen dhe shpresojmë në të ardhmen. Le ti japim dorën secilit prej bashkatdhetarëve tanë, duke mos mohuar asnjë dhe asgjë, sipas interesave që të mos prishim ikonën idiliake që kemi për vetveten, dhe duke mbështetur me mirëbesim njëri tjetrin të bëjmë përpara.
Përfundimisht deklarojmë se mblidhemi sot në mënyrë që politika dhe fatet tona të mos ti lëmë në duart e elitave dhe të çdo lloj Fuqije të Madhe. Mblidhemi që të gjithë së bashku, të ndërgjegjësuar, të kërkojmë që të marrim fatet tona në duart tona, që ti themi jo apatisë dhe individualizmit, i cili lë shtegun e hapur për manipulimet dhe lojrat në kurrizet tona dhe që na le pre në orekset e çdo lloj pushteti dhe qeverije. Mblidhemi që të mos jemi pranues të vendimeve dhe tekave të të tjerëve por ata që do të vetvendosin akivisht për të sotmen dhe të ardhmen e tyre. Mblidhemi këtu që të bëjmë reale dëshirën e mijërave dëshmorëve për vetqeverisje, për thelbin e pavarësisë kombëtare, i cili është e drejta jonë të zgjedhim, dhe jo të na e imponojnë, udhën që do të ndjekim, që të kërkojmë me ngulm dhe jo të presim të na japin të drejtën pët të qënë zot të fatit tonë, që të jetojmël dhe të krijojmë të lirë, si njerëz në rradhë të parë dhe si shqiptarë.
Le të mblidhemi pra në mënyrë që duke deklaruar mbështetjen tonë për liri dhe dinjitet të çdo shqiptari, të mbrojmë lirinë dhe dinjitetin e çdo njeriu kudo në botë, në mënyrë që duke festuar veçantinë dhe larmishmërinë e kulturave, të festojmë unitetin dhe vëllazërimin e mbarë popujve e të njerëzimit.

Gëzuar festën shqiptarë!

28 Nëntor 2002

MJjaft më- Φτάνει πια

2001-01-12T15:48:00.001+02:00

Të dashur bashkatdhetarë

Duke ju referuar lajmit të fundit nga Mas Mediat greke bëhet e ditur se në listat e viktimave të policisë shtohet edhe një emër tjetër. Bëhet fjalë për bashkatdhetarin tonë S. Shelniku që u godit për vdekje nga një polic i cili ndodhej jashtë shërbimit. Sipas Mas Medias greke por edhe të dhënave të policisë qëndrore viktima nuk ishte gjë tjeter vecse një “vagabond i degjeneruar” i cili ishte bërë problem si për bashkësinë shqiptare por edhe në shoqërinë greke. Nuk na interesion nëse vitkima ka pasur veprimtari pozitive apo negative. Ajo që na intereson është të godasim çdo lloj dore e cila kërcënon hapur ekzistencën tonë si shqiptarë në Greqi, çdo lloj dore e cila godet hapur dhe me lehtësinë dhe gjakftohtësinë më të madhe sa po dëgjon që ka të bëj me një shqiptar.A do të godiste vallë kjo dorë kaq lehtë një nështetas grek, apo një anglez, apo një francez?
Përsa i përket ngjarjes nga të thënat e ndryshme të dëshmitarëve okularë rezulton se policia ngriti një skenar të paqënë që të justifikonte aktin e saj barbar. Gjithashtu në bashkpunim me Mas Mediat greke dhe për të shuar urrejtjen që mund të krijohet këto ditë nga shqiptarët e konsideron këtë akt si një rast i veçantë. Sigurisht nuk na lejohet të biem në një grackë të tillë. Ky është vetëm një rast nga dhjetëra të tjerë këtë dhjetëvjeçarin e fundit cili tregon edhe një herë se kalendari racist po mbush akoma me emra dhe ngjarje ditët e tij. Këto vite të qëndrimit tonë në Greqi kemi njohur dhe jemi ndeshur me rastet më barbare si prej policisë dhe pushtetit shtetëror grek por edhe prej organizatave të ndryshme të ekstremit të djathtë, të cilët kanë shprehur një pakënaqësi te hapur kundrejt emigracionit dhe sidomos atij shqiptar.
Të gjitha këto u duk sikur do merrnin fund me procesin e ri të legalizimit. Ky proces u shoqërua nga disa pakënaqësi nga ana e emigrantëve të cilët kërkonin drejtësi dhe barazi nga ligji i ri. Megjithatë lindi edhe nje herë shpresa se emigrantët mund të integrojnë në shoqërinë greke për një jetë të qetë pa racizëm dhe pa ksenofobi. Por si duket kemi bërë gabim. E vetmja gjë që u legalizua ishte dhuna, paragjykimet, racizmi dhe shfrytëzimi.

Ka ardhur koha që të themi MJAFT MË. Mjaft më me viktima, mjaft më me dhunën dhe abuzimet e forcave policore, mjaft më shpifjet dhe propagandën raciste të mjeteve të dizinformimit publik, mjaft më me shrytëzimin dhe pasigurinë që e forcon atë. Është e nevojshme të afrohemi dhe të komunikojmë me njëri tjetrin për problemet shoqërore duke lënë mënjanë heshtjen dhe indiferentizmin. Heshtja dhe indiferentizmi le të bëhen urrejtje për këdo që na merr nëpër këmbë.
Ka ardhur koha që të dalim në rrugë dhe të ngrejmë zërin tonë ndaj padrejtësisë, ndaj operacioneve fshesa, ndaj shkeljeve të të drejtave tona themelore si njerëz, ndaj racizmit dhe ksenofobisë që janë fenomen i përditshëm këto dhjetë vjetët e fundit. Ka ardhur
koha të dalim në rrugë dhe të kërkojmë të drejtën tonë në dinjitetin njerëzor.
Historia na ka treguar se asgjë nuk dhurohet por fitohet me luftë dhe përpjekje. Pra mjaft më në heshtje shqiptarë. Në qoftë se ne vetë si bashkësi nuk e ngremë zërin tonë dhe nuk dalim në rrugë për të treguar solidaritetin tonë ndaj bashkatdhetarëve tanë, dhe çdo emigranti që ndodhet në Greqi dhe heq po të njëjtat halle me ne, dhuna nuk ndalojë. Këto ditë ishte S. Shelniku. Nesër kush do e ketë rradhën vallë? Pasi dhuna nuk do të ndalojë në qoftë se ne nuk e bëjmë të ndalojë. Sa burra, sa djem, sa fëmijë do të qajmë akoma që të ngrihemi dhe të themi me një zë:MJAFT MË

KOMITETI KOORDINUES i SHOQATAVE të EMIGRANTËVE SHQIPTARË

Τις τελευταίες ημέρες άλλο ένα θύμα προστέθηκε στο μακρύ κατάλογο με τα φονικά «λάθη» των αστυνομικών δυνάμεων. Είναι τυχαίο το ότι το θύμα ήταν ο αλβανός Σ. Σελνίκου; Για τα Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης φαίνεται πως ναι. Άλλωστε ο μετανάστης από την Αλβανία παρουσιάζεται ως ένας μη παραδειγματικός πολίτης πράγμα που βολεύει και την εκδοχή των αστυνομικών ότι ο δολοφόνος συνάδελφός τους βρισκόταν σε αυτοάμυνα.
Πότε νομιμοποιήθηκε η θανατική καταδίκη στην Ελλάδα; Από πότε οι αστυνομικές δυνάμεις είναι αρμόδιες να δικάσουν και να καταδικάσουν έναν άνθρωπο επί τόπου; Μήπως αυτό είναι το αποτέλεσμα της αδράνειας και αδιαφορίας, της σιωπηρής συναίνεσης σε παρόμοια συμβάντα στο παρελθόν; Μήπως αυτό είναι αποτέλεσμα της εγκληματικής συγκάληψης άλλων παρόμοιων περιστατικών από το κρατικό μηχανισμό και της μη τιμωρίας τους από τα όργανα της “δικαιοσύνης”; Μήπως είναι αποτέλεσμα της ρατσιστικής προπαγάνδας των Μ. Μ. Ε. που είτε θάβουν τέτοια περιστατικά είτε τα παρουσιάζουν με ένα τέτοιο τρόπο που τα νομιμοποιούν στη συνείδηση της κοινής γνώμης; Μήπως είναι αποτέλεσμα του τρομονόμου και της γενικότερης πολιτικής καταπάτησης των ελευθεριών και κρατικής καταστολής που πλήττει κυρίως τα πιο αδύναμα στρώματα αυτής της κοινωνίας μας(μετανάστες, τσιγγάνοι κλπ.);
Με την καινούργια διαδικασία νομιμοποιήσης είχε δοθεί η εντύπωση στους μετανάστες, αλβανούς και μη, ότι καινούργιες και καλύτερες ημέρες έρχονταν, ημέρες χωρίς ρατσισμό, χωρίς επιχειρήσεις σκούπα, χωρίς αστυνομική βία, ημέρες ισότητας. Ας μην ξεγελιόμαστε. Αυτό που έκανε η καινούργια διαδικασία είναι να νομιμοποιήσει την εκμετάλλευση των φθηνών εργατικών χεριών, να σώσει τα ταμεία μη προβλέποντας το δικαίωμα συνταξιοδότησης για τους μετανάστες και βάζοντας του ίδιους να αυτοασφαλίζονται, να νομιμοποιήσει την αβεβαιότητα και την διακριτική μεταχείριση και στο κάτω κάτω την ιδία την ανισότητα που είχε δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι η βία συνεχίζεται.
Αυτό δεν θα μας βρει με τα χέρια σταυρωμένα. Ξεκινάμε από τις προσωπικές ανάγκες και πεποιθήσεις εντάσσοντάς τες σε ένα κοινό συμφέρον το οποίο θα πρέπει να εκδηλωθεί μαζικά σε μια κοινή δράση στην οποία θα βρίσκονται κοντά έλληνες και ξένοι ενάντια σε κάθε τι που μας θέλει υποταγμένους και σιωπηρούς, σε κάθε τι που θέλει να μας διασπάσει, να μας απομονώσει και να μας φιμώσει.
Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει από καιρό. Ας πάρουμε αφορμή από τις δολοφονίες του αλβανού Σ. Σελνίκου και του τσιγγάνου Μ. Χριστόπουλου για να πούμε με μια φωνή ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ, φτάνει πια η αστυνομική βία και βαρβαρότητα, φτάνει πια η κρατική υποκρισία και καταπάτηση κάθε δικαιώματος και ελευθερίας, φτάνει πια ο ρατσιστικός και ξενοφοβικός λόγος των Μ.Μ.Ε., φτάνει πια η εκμετάλλευση και η αβεβαιότητα. Διεκδικούμε πραγματική ισότητα και το δικαίωμα μας στην αξιοπρέπεια.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ των ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

"Δικαιώματα" σε καταστολή

2000-05-19T15:44:00.000+03:00

Επιτέλους το "εκλογικό" σύστημα απονομής δικαιοσύνης απέναντι στους μετανάστες ψήφισε, με 4 ψήφους υπέρ και 3 κατά, ότι ο μαθήτης Αρμπάν Περλάλα είναι ένοχος για την επίθεση με μολότοφ, η οποία είχε ως συνέπεια να πάθει εγκαύματα ένας αστυνομικός των ΜΑΤ, γεγονός που συνέβει πέρισυ κατά τη διάρκεια των πανεκπαιδευτικών συλλαλητηρίων στο κέντρο της Αθήνας.
Οι δικαστές βασιζόμενοι στη διάτρητη μαρτυρία ενός μόνο ανθρώπου, του Α. Σαμουρίδη, η μόνη διαφορά του οποίου από τους άλλους μάρτυρες ήταν η μπλε στολή του, και αγνοώντας όλα τα στοιχεία και το αποδεικτικό υλικό που προσκόμισε η υπεράσπιση -φωτογραφίες, βιντεοκασέτες κ.λπ- αποφάσισε να τον πυροβολήσει με ένα άδειο πιστόλι και να τον εκτελέσει εν ψυχρώ. Οπως φαίνεται, οι μαρτυρίες των συμμαθητριών και των καθηγητών του δεν ελήφθηκαν υπόψη.
Η αλβανική κοινότητα εκφράζει την έντονη αγανάκτησή της και αποδοκιμάζει το γεγονός της επιβολής αυτής της εντελώς άδικης ποινής, αφού αυτό που επηρέασε την κρίση των δικαστών δεν ήταν τα αποδεικτικά της αθωότητάς του στοιχεία, αλλά η εθνικότητα του μαθητή. Με αυτή την απόφασή της η δικαιοσύνη φράζει το δρόμο στους μετανάστες για τη διεκδίκηση, μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, των πιο θεμελιωδών δικαιωμάτων τους .

Αθήνα 19 - 5 - 2000